mensenhandel

De verschrikkelijke multitasker

De 45-jarige Adrie zit in de informatie- en communicatietechnologie, is getrouwd, vader van een aanstaande puber en voor zijn eigen woning staat een glimmende Volvo waarmee hij tot voor kort dagelijks op en neer reed naar zijn knetterdrukke baan. Hij heeft normale handen, geen klauwen die je misschien zult verwachten. En uit zijn mond komen geen walmende gassen vol zwavel en zuur. Hij heeft geen bloeddoorlopen ogen en ook geen staart. Nee, Adrie oogt als een man van wie er veel zijn: doodgewoon.

U hoeft dit verhaal niet te lezen.

Hij had een keer zomaar een akelig plan. Hij zou van haar een soort bibliotheek kunnen maken. Mannen legden dan 250 euro per maand in en dan mochten ze twee keer in de vier weken een uur met haar doen wat ze wilden. Elk uur extra, 200 euro. Met vijftig leden, zei hij tegen haar, verdienen we dan veel geld.

Het bleef bij een bizar plan. Er zijn wel aanwijzingen dat hij haar uitleende in ruil voor geld, maar heel concreet werd dat niet. Zijn beloning was van een heel andere orde: hij kreeg de filmpjes die zij moest maken.

Om goede filmpjes te maken had hij haar naar de Action gestuurd, daar kon je goedkope statieven krijgen. Handig zo’n statief, want dan had ze de handen vrij. De opname die ze had gemaakt in het bos was bijzonder goed geslaagd. Goed te zien was, hoe ze, vastgebonden aan een boom, werd geslagen en wreed werd verkracht. De man aan wie Adrie haar beschikbaar had gesteld, hij noemde hem de brute asielzoeker, had zijn vernederende werk goed gedaan.

Adrie zegt tegen de rechters: ‘Maar ze wilde het zelf ook.’

Een enorme hoosbui barst op dat moment los boven de stad.
De rechters kijken hem aan. Ze kijken naar deze doodgewoon ogende man. Wat ze niet zien, is wat er in dat hoofd omgaat. De rechters: ‘Ze wilde het zelf ook, zegt u. Maar ze was toen nog maar 13 jaar. Der-tien-jaar. Een kind.’
Adrie met de vanzelfsprekendheid van de kwispelende hond in de slagerij: ‘Klopt.’

Adrie had een goede vriend. Het leek hem nou zo leuk dat die vriend haar eens flink te grazen nam. Ging hij kijken. De vriend was niet wild enthousiast. Zei: ‘Maar Adrie, ik ben getrouwd, ik heb kinderen en zij is nog maar 13.’
De rechters: ‘Maar het gebeurde wel.’
Adrie: ‘Tja. Ik ben nogal een doordrammer.’

Ze moest het doen met de lelijke collega van zijn werk. Met de cocaïnedealer. Met de man met de scheve vingers. Met mannen met stationwagons die haar meenamen naar afgelegen plekken in Blauwestad. Met een klasgenootje. Hij regisseerde het, zij was zijn seksslavin, te bang om te weigeren.

De rechters willen weten of het klopt dat ze soms vooraf drugs moest gebruiken. Cocaïne? Ja, klopt. Cocaïne. Of wiet. Klopt het ook dat hij een voorkeur had voor fors geschapen mannen. ‘Ja hoor, helemaal.’

Aan het begin van de strafzaak had Adrie zichzelf een aardige man genoemd. Aardig voor eigenlijk iedereen wel.
Rechters: ‘U leefde als een keurige man, met een gezin met alles erop en eraan. Maar u leefde in werkelijkheid een verschrikkelijk dubbelleven.’
Adrie, klein lachje: ‘Ja, dat klopt. Ik ben een goede multitasker.’
Rechters: ‘Wanneer kwam uw vrouw erachter?’
Adrie: ‘Pas toen de politie voor de deur stond.’

Het mannelijk deel van de mensheid maakte deze keer geen goede sier in de rechtszaal. Zijn grootste probleem, vindt Adrie zelf, is misschien nog wel zijn grote bek, waaruit extreem grof taalgebruik komt. ‘Maar daar raak ik opgewonden van.’

Zij was zijn nichtje dat niet meer bij haar aan alcoholverslaafde moeder kon wonen. Zo kwam ze bij oma terecht, maar die was ook niet aardig. Oma sloeg ook. Ze kende niemand, tot Adrie een keertje langskwam. Hij was vriendelijk. Behulpzaam. Eindelijk trof ze in haar eenzaamheid iemand aan die aardig voor haar was. Zo was ze een beetje van hem gaan houden. Dat duurde maar even. Na een tijdje was ze doodsbenauwd voor hem.
.
Ze had hem huilend gesmeekt dat ze het niet meer wilde, dat ze niet meer wilde filmen, niet meer al die mannen aan en in haar. In het strafdossier zitten 40.000 Skype-berichten. De rechters hadden haar smeekbede gelezen en ook het antwoord van Adrie: ‘Als je niet meer wilt, dan ga je toch lekker aan een touw hangen meisje.’
Hij zegt: ‘Ja, ik ging wel eens wat te ver.’
Zij dacht er vaak aan, om aan het leven een einde te maken zodat het stopte.

Nu hij er zo over nadenkt dan heeft hij best wel spijt. Het doet hem ook wat. Maar hij heeft wel een maar. Hij heeft haar nooit gedwongen, alles gebeurde in samenspraak. Ook zij nam initiatieven. Zij wilde het ook. Adrie zegt: ‘Ze is niet zo onschuldig als ze lijkt.’

De rechters, de officier van justitie, de griffier wellicht, de slachtoffer-advocaat, de halve zaal, inclusief perstafel: ‘Maar ze was nog maar der-tien-jaar, nog maar een kind!’

Twee jaar duurde het. Eind 2017 stapte ze naar de politie. Nu is ze 16. Ze mag bij aanvang van de rechtszaak ergens anders zitten in de zaal, zodat ze de verdachte niet steeds hoeft te zien. Haar advocaat heeft het op basis van het dossier uitgerekend. In twee jaar tijd is ze zeker honderd keer door Adrie verkracht, tenminste vijftig maal is dat gedaan door C. naar wie ze een jaar lang elke week toe moest, dat er nog twaalf tot vijftien andere brute mannen zijn geweest die het ook allemaal vaker deden.

De slachtoffer-advocaat legt een schadeclaim op tafel van 125.000 euro: ’Is veel, maar smartengeld ziet ook op de toekomst. Ze moet verder. Geld kan haar daarbij een klein beetje helpen.’ Toewijzen, adviseert de officier van justitie die zelf een strafeis voorstelt van acht jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging. Ook meldt ze dat er tot nu toe zeven mannen zijn getraceerd die onder regie van Adrie hun lusten op het meisje mochten botvieren. Deze zeven mannen worden gedagvaard.

Op nieuwsredacties worden de gruwelijkste beelden, de weerzinwekkendste foto’s niet uitgezonden, niet gepubliceerd. Rechtbankverslaggevers vermelden niet alle smerige details die in de rechtszaal wel worden besproken.

Heeft u dit verhaal tot hier gelezen en vond u dit al heel erg, weet dat dan.

Rob Zijlstra

Update – 14 juni 2018 – uitspraak
Conform de eis: 8 jaar cel, daarnaast de maatregel tbs met dwangverpleging. Toekenning smartengeld: 100.000 euro.

zie ookdagblad van het noorden

zie ook – het vonnis van de rechtbank met de overwegingen van de rechters

Is dit wel waar?

Hij beschouwde haar
als zijn seksslavin
die moest doen
wat hij wilde
schermafbeelding-2016-11-23-om-14-37-36

tweet

De zaak was al bijzonder omdat het over buitenissig veel geld gaat. En omdat het verhaal achter dat geld, welgeteld 1.581.868 euro, nog veel gekker moet zijn, is dit een bizar verhaal.

Het gaat over Ivan en over Darina, vijftien jaar geleden een jonge vrouw uit het Bulgaarse Sliven. Ivan – inmiddels 44 jaar oud – was daar ooit varkensboer. Hij werd in oktober 2009 door de rechtbank in Groningen veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf omdat hij Darina jarenlang zou hebben uitgebuit. Hij beschouwde haar als zijn seksslavin die moest doen wat hij wilde: zo veel mogelijk geld verdienen.

Het Bureau Ontnemingswetgeving Openbaar Ministerie (BOOM, misdaad mag niet lonen) deed uitvoerig onderzoek naar de verdiensten van de vrouw. De uitkomst is akelig: zij zou ruim 1,5 miljoen euro hebben verdiend met het hebben van seks met mannen in de rosse buurt van Groningen.

Mocht dit kloppen, dan even voor het idee: een intiem samenzijn met Darina kostte mischien wel 50 euro per keer.
Als dat zo is, dan had deze jonge vrouw in acht jaar tijd dagelijks, zeven dagen per week, seks met tien mannen.
Als andere cijfers ook kloppen, dan moet half mannelijk Groningen haar kennen.

Groninger agenten die belast zijn met het tegengaan van mensenhandel kenden haar in ieder geval. Op hun rondgangen door de buurt was het hen wel opgevallen dat Darina vaak en lang werkte. Ze maakten wel eens een praatje met haar en uit niets wat ze dan zei kon worden opgemaakt dat ze een slachtoffer was. Maar eind 2008 meldde ze zich op het politiebureau. Ze vertelde dat ze werd uitgebuit.

De politie, aanvankelijk verbaasd want nooit iets gemerkt, begon een onderzoek (onderzoek Kolibrie) en schreef 200 pagina’s vol leed. Dat er dagen waren dat ze twintig uur werkte, dat ze wachtend op klanten altijd moest staan. Dat ze ook moest werken wanneer ze ongesteld was. Pistool op haar hoofd. Een paar keer kreeg ze een cadeautje van haar varkensboer: een keer grotere borsten, een keertje volle lippen.

Ivan streek al het geld op dat zij kreeg en hield er in Bulgarije in een grote villa een luxe leven op na met protserige auto’s en horloges. Op een deel van Ivan’s bezittingen is beslag gelegd.

In oktober 2009 werd Ivan niet alleen tot vier jaar cel veroordeeld, maar ook tot het betalen van 20.000 euro smartengeld aan Darina.
Daarnaast was gevraagd de verdiensten (1.581.868 euro) af te pakken: na aftrek van wat kosten zou Ivan – aldus BOOM – 1.441.370 euro moeten inleveren.
De rechtbank wees dit af: te ingewikkeld voor een strafzaak.
Het Openbaar Ministerie was het daar niet mee eens en begon in juni 2011 een procedure bij het gerechtshof.

En kijk, ruim vijf jaar later, donderdagmiddag om drie uur – zeven jaar na de aanhouding van Ivan en vijftien jaar nadat de jonge vrouw voor het eerst als seksslavin achter te ramen in Groningen werd gezet – is er een nieuwe rechtszaak waarin het Openbaar Minsterie die 1.441.370 euro opeist.

Misdaad kan heel lang lonen.

Rob Zijlstra

update 22december 2016 – beslissing
Ivan moet betalen. Hij krijgt 10 procent korting omdat de redelijke termijnen om zoiets af te handelen volgens de rechtbank met 15 maanden zijn overschreden. Resteert: 1.148.595 euro en 19 eurocent.

Kale cijfers

Rechters gaan qua lage straffen
niet helemaal vrijuit

32 gem cel p zaak 4Straffen die in rechtszalen worden opgelegd zijn te hoog en zijn te laag.
Precies goed is het zelden of nooit.

Twee weken geleden stond een 49-jarige man terecht die zijn buurmeisje seksueel zou hebben misbruikt.
Dat zou zestien jaar geleden zijn gebeurd.
Man zegt dat het niet zo is.
Het buurmeisje is inmiddels een vrouw.
In haar slachtofferverklaring, gericht aan de rechters, zei ze dat de verdachte voor de buitenwacht een leuke man is.
Maar dat de buitenwacht eens weten moest.
Ze vindt dat de verdachte geen recht heeft, niet meer, op een gelukkig en zorgeloos bestaan.

De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 12 maanden.
Het vermeende slachtoffer zal dit vast veel te weinig vinden, de ontkennende verdachte vindt het een nachtmerrie, een horrorscenario.
Maandag laat de rechtbank weten wat passend en geboden is.

Wat ik maar wil aangeven: het gaat er zo nu en dan heftig aan toe in zittingszaal 14.
Maar kijkend naar de kale cijfers, dan moet de conclusie zijn dat er laag wordt gestraft. Relatief.
Een strafzaak bij de meervoudige strafkamer (drie rechters en met als het leven goed is minimaal één rechtbankverslaggever) is landelijk gezien goed voor gemiddeld een jaar celstraf per verdachte.
In Groningen ligt dat voor dit jaar en tot nu toe op gemiddeld 7 maanden per verdachte.

Zeven is bijna de helft van een jaar.

4 onvoorw 81Dit lage cijfer komt niet omdat rechters in Groningen aardige mensen zijn.
Ze zijn in de rechtszaal niet milder dan hun soortgenoten elders.
Om die 7 maanden te kunnen verklaren kan het heel goed zijn dat in Groningen minder ernstige zaken ter beoordeling aan rechters worden voorgelegd.

Dat ‘wij’ onder het gemiddelde blijven hangen, is mooi voor hier.
Het betekent dat het elders (behalve in Drenthe) ernstiger is.

Ik verbaas mij ook daarom regelmatig over de politie die bijvoorbeeld maar blijft volhouden dat de bestrijding van mensenhandel in Groningen een speerpunt moet wezen.
Mensenhandel in Groningen bestaat – denk ik dan wel eens – alleen in de hoofden van hen die het moeten aanpakken.

Vorige maand was er een grote politie-actie in Groningen mede in verband met dit hardnekkige speerpunt.
Agenten mochten op klaarlichte dag verdacht uitziende types (figuren met haar?) in auto’s met buitenlandse kentekens willekeurig van straat plukken en deze vermeende criminelen meenemen voor controle.
Dat dit zo was en zo ging stond gewoon in de krant.
Geen burgemeester, geen geëngageerde advocaat of een andere bewaker van de openbare orde die ‘ho, ho’ riep.

De enige man (keurig voorkomen, vrijwel kaal) die zich dit jaar voor mensenhandel in Groningen moest verantwoorden, werd vrijgesproken.
Vorig jaar waren er vier verdachte mensenhandelaren, twee kregen werkstraffen, de lelijkste een celstraf van 18 maanden.

30 vonnis eis 8Rechters gaan qua lage straffen overigens niet helemaal vrijuit.
Een officier van justitie kan – binnen de regels van de wet – eisen wat hij wil, de rechters gaan in driekwart van de strafzaken onder die eis zitten.
Doen ze een keer iets meer, dan is het meestal maar een onsje.
In de ogen van rechters zijn eisen van het Openbaar Ministerie te hoog.
Al jaren doet het gerucht de ronde dat officieren van justitie bewust hogere eisen op tafel leggen omdat ze weten dat rechters stronteigenwijs zijn en bijna altijd voor lager gaan.
Of het waar is, weet ik niet.

Het komt ook voor dat het Openbaar Ministerie in de rechtszaal al met een heel lage strafeis op de proppen komt.
Wat is er dan aan de hand?
In het asielzoekerscentrum in Musselkanaal was een vechtpartij geweest met gewonden.
Twee broers kregen het aan de stok met Zaid (21) uit Syrië.
Zaid zou hebben gewandeld met het zusje van de twee broers en die wilden dat onder geen beding.
Toen de broers tijdens het biljarten Zaid zagen, riepen ze hem en kreeg hij met vlakke hand een harde klap in het gezicht.
Achteraf bleek dat de broers zich hadden vergist.
’t Was niet de verdacht uitziende Zaid die met het zusje had gewandeld.
Maar dat was achteraf.

Na de klap had Zaid geduwd en ook teruggeslagen.
Hij voelde zich bedreigd, hij was bovenop een radiator terechtgekomen waar hij met de rug tegen de muur stond.
Ineens was daar een kapper en een schaar.
Zaid zwaaide.
Stak.
Hij raakte beide aanvallende broers, de een in de onderarm, de ander in het gezicht.

Alle getuigen verklaren tegenovergesteld.
Misschien ook wel, denkt de advocaat, omdat de verbaliseerde verklaringen met tussenkomst van nogal wat tolken tot stand zijn gekomen.
De advocaat: ‘Eigenlijk weten we helemaal niks over wat er nou precies is gebeurd. Het is een dossier vol tegenstrijdigheden.’
De advocaat kreeg op basis van het dossier ook niet de indruk dat de politie het naadje van de kous had willen weten.
Voor de raadsman is het zo klaar als een klontje: zij begonnen, twee tegen een, zelfverdediging, noodweer, geen straf, klaar.

Ondanks de onduidelijkheid is er toch een rechtszaak voor de meervoudige strafkamer, drie rechters.
Voor Zaid staat het leven op het spel.
In november vorig jaar is hij via een achtbaan op duizelingwekkende wijze in Nederland terechtgekomen.
Bij een veroordeling moet hij misschien terug, terug naar de dood waaraan hij wist te ontsnappen.
Wat weten wij daar nou van?

De officier van justitie: ‘Tja, een lastig dossier.’
Het steken met scharen in armen en gezichten is doorgaans goed voor heftig strafrechtelijk geweld in de zaal.
Maar er moet ook worden gekeken naar de context van alles.
De officier van justitie: ‘Het komt erop neer dat verdachte door alle strafmodaliteiten die we hebben ernstig wordt getroffen.’
De advocaat: ‘Doe dan een ontslag van alle rechtsvervolging.’
De officier van justitie: ‘Nee. Ik eis een maand celstraf, maar die geheel voorwaardelijk.’

Schermafbeelding 2016-06-11 om 09.43.31Een lagere strafeis kan bijna niet.
Willen rechters daar onder gaan zitten, dan moet Zaid eigenlijk een beloning krijgen en dat is nou ook weer niet de bedoeling.
Op 20 juni doet de rechtbank in deze kwestie uitspraak.
De kans is groot dat de gemiddeld opgelegde straf na die uitspraak daalt.

Met kale cijfers moet je wel altijd oppassen.

Wist u trouwens – het is onderzocht en uitgerekend – dat één moord de samenleving gemiddeld 3 miljoen euro kost?
Dat zal in Groningen (en Drenthe) wel weer lager zijn, maar toch…

Rob Zijlstra

uitspraken volgen

rechtbankverslaggever als datajournalist

de kosten van de criminaliteit [onderzoek in opdracht wodc]

Naakt

de piemel is in het strafrecht
regelmatig een bron van ellende

Schermafbeelding 2016-05-21 om 00.09.25

afbeelding geleend van foksuk.nl

De rechtbank in Groningen veroordeelde afgelopen week misschien wel een van de meest wonderlijke mannen die in de voorbije tien jaar in zittingszaal 14 moest komen opdraven.
Hij heet Mark, heeft zowel kinderen als een eigen bedrijf en komt uit Veendam.
Hij is geen man om vrolijk van te worden of om grapjes over te maken.
Wat hij doet, klinkt niet heel erg crimineel, maar de gevolgen van zijn misdaden zijn akelig en vervelend.

Mark is een man die het niet laten kan: hij laat te onpas zijn broek zakken.
Dat doet hij in het openbaar en in het bijzijn van anderen, bij voorkeur in de buurt van spelende kinderen.
De eerste keer dat hij het deed was in Groningen op een bankje waarop drie meisjes zaten.
Hij was 17 jaar en toen hij het had gedaan was hij zo blij geweest.

Nu is Mark 46.
Het was afgelopen week zijn zoveelste veroordeling en steeds voor hetzelfde.
Hij moet nu 30 maanden de gevangenis in en daarna moet een stevige behandeling volgen.
Tbs met dwangverpleging ligt al op de loer.

Haperende frisdrankautomaten gaan soms weer normaal doen na een flinke optater.
Toen ik Mark voor het eerst meemaakte in de rechtszaal dacht ik (stiekem) dat zoiets voor hem misschien ook wel het beste zou zijn.
De aansteller.
Met z’n gemiep en gejank.
Toen hij een jaar later weer terecht stond, bleek er meer aan de hand en had ik (ook stiekem) wel een beetje met hem te doen.
Het moet een onaangenaam leven wezen wanneer je voortdurend de niet te bedwingen neiging hebt om overal maar in je blote kont te willen staan om je piemel te laten zien.

Mark laat zijn broek zakken vanwege de stress, de eenzaamheid, een slecht huwelijk, zwarte gaten, machteloosheid, z’n werk in de auto, zijn lege huis, vanwege zijn overtuiging te moeten leven met een gebrek aan manlijkheid, afwijzingen, gaten in zijn sokken en wat al niet meer kan.

Twee jaar geleden ging het even een tijdje goed.
Maar drie dagen voor hij zich moest melden in de rechtszaal was de stress zo hoog opgelopen dat er geen houden meer aan was.
Hij stapte in Veendam in zijn auto, reed in één streep naar Amsterdam en eenmaal daar liet hij zijn broek zakken.
Een surveillerende motoragent zag plots twee blote billen, bedacht zich niet (‘krijg nou wat’) en ging over tot arrestatie.
Mark had tegen de rechters gezegd: ‘Ik dacht, nou, in Amsterdam, daar kan zoiets wel.’
Nou, niet dus.

Afgelopen week werd de Veendammer veroordeeld wegens ontuchtige schennis in Emmen, Hoogeveen, Drachten en Leeuwarden.
Twintig kinderen, maar waarschijnlijk meer, waren getuige van zijn rare, nare fratsen.

Hij zei in de rechtszaal: ‘Ik wil graag aandacht, ik wil graag aardig gevonden worden. Als ik dan met kinderen een praatje maak, dan krijg ik die aandacht niet. Maar wanneer ik mijn broek laat zakken en mijn piemel laat zien dan heb ik de aandacht wel. Ik krijg dan het gevoel dat ze me interessant vinden. ’t Klinkt heel stom, maar eerlijker kan ik niet zijn.’

De rechters hadden gevraagd of hij zich wel realiseert waar hij die kinderen mee belast?
Mark: ‘Ik heb de plank goed misgeslagen. Ik dacht toen ik bezig was, als ik weer weg ben, dan vergeten ze me wel.’
Een van de rechters: ‘Snapt u dat ik dat niet begrijp?’
Mark snapte dat.
Hij jammerde: ’Ik ben een dikke egoïst, eigenlijk ben ik zelf nog maar een klein kind.’

De piemel is in het strafrecht regelmatig bron van ellende.

Donderdag stond een man uit Groningen terecht wegens de verdenking van onder meer een verkrachting.
Zeg maar dat hij Bram heet.
De politie verdacht hem van andere strafbare feiten en doorzocht daarom zijn woning.
Een huiszoeking behelst vandaag de dag ook dat computers worden leeggekieperd.
Op een laptop troffen agenten een filmpje aan, met privé-porno.
Dat wil zeggen, agenten zagen hoe de verdachte seks had met zijn 23-jarige vriendin.
Ze bleven maar kijken en na twintig minuten hoorden ze de vrouw ‘au’ roepen.
De agenten beseften op dat moment dat ze naar een verkrachting zaten te kijken, tenminste zo luidt in de rechtszaal de verdenking.

Zeg maar Bram is zich van geen kwaad bewust.
Hij zegt tegen de rechters die zojuist het privéfilmpje ook hebben bekeken: ‘Het ging er lekker wild aan toe. Klopt. Bij iedereen gaat het er anders aan toe in de slaapkamer, dat weet u toch wel?’

Een en ander speelde zich af in januari 2015.
Bram vertelt aan de rechters dat hij zojuist heeft gehoord dat zijn vriendin (dezelfde) zwanger is en dat hij dus voor de vijfde keer vader kan worden.
Rechters: ‘Is dat zo?’
Bram haalt zijn telefoon tevoorschijn.
Trots: ‘Ik heb een filmpje van de zwangerschapstest.’
De verdachte mag naar voren komen om het blijde nieuws aan de rechters te laten zien.
Kort daarna hoort Bram de officier van justitie 36 maanden celstraf eisen.

Wilde seks, althans de gedachte daar aan, bracht ook Nelis in de problemen.
Ook voor hem dreigt celstraf (eis: acht maanden, helft voorwaardelijk).
Na 7 jaren was een einde gekomen aan zijn relatie met L.
Hij hield nog van haar en toen hij hoorde dat zijn verse ex op Tinder zat te flikflooien en zijn beste vriend ook, begon het te borrelen en al snel daarna te koken.
Bij het huis van zijn vriend aangekomen, zag hij haar autootje.
Nelis kookte over.
Tegen de rechters: ‘Ik dacht, die liggen met z’n tweeën in bed. Ik visualiseerde dat. Het was nog maar net uit. Ik had wat meer respect verwacht. Toch? Zij is de moeder van mijn kind.’

Niet onvermeld kan blijven dat Nelis een getraind vechtsporter is, met trofeeën en bijbehorend lichaam.
De voordeur ramt hij in stukjes, stormt de trap op, verbrijzelt de slaapkamerdeur, en ja hoor.
Naakt.

Tegen de rechters zegt Nelis dat het een samenloop van emoties was en dat hij spijt heeft dat het is gebeurd.
Hij is bereid de aangerichte schade, een paar duizend euro, te vergoeden.
Maar vooral is hij blij, dat moeten de rechters ook weten, dat zijn voormalige vriend geen blijvend letsel heeft overgehouden aan de afranseling.

Rob Zijlstra

uitspraken volgen

→ de strafeis van 36  maanden tegen Bram heeft ook betrekking op een poging een vrouw te dwingen in de prostitutie te werken (poging mensenhandel).

Kind van de rekening

Hij vraagt aan de rechters
of die wel eens dronken zijn?

Schermafbeelding 2015-12-10 om 19.47.23Het is zonder twijfel heel sneu dat al die bekenden van de politie in Amsterdam op straat worden doodgeschoten.
Maar de echte slachtoffers van de criminaliteit zijn zij die er niets aan kunnen doen: kinderen.

Donderdag stond een man, een vijftiger uit Drenthe, voor het denkbeeldige hekje in zittingszaal 14.
Eerder stond hij als onderwijzer voor de klas.
Na een veroordeling wegens ontucht en het in bezit hebben van kinderporno – eerder is al jaren geleden – leek het hem niet verstandig terug te keren in het onderwijs.
Ook zijn activiteiten bij verengingen had hij beëindigd, want stel dat het uit zou komen.
Sindsdien brengt hij bij u thuis stilletjes de folders rond, ’s middags bij een enkeling de avondkrant.

Het is niet best, maar dat weet hij zelf nog niet.
Hij had destijds anderhalf jaar in de gevangenis gezeten.
Daarna viel hij in handen van de hulpverlening.
De geconsumeerde hulp werkte als een aspirientje, niet heel lang.
Al snel zat hij hulpeloos een paar keer per week als een eenzame man achter het beeldscherm, op zoek naar kinderen in situaties waarin die gruwelijk werden misbruikt.
Het allerliefst vond hij misbruikte jongens tussen de 8 en de 14 jaar.
Toen hij eens een paar verboden foto’s verstuurde – naar iemand – ging er bij Google een rode lamp branden.
De afdeling Big Brother van Google belde de politie en verstrekte informatie over de afzender van de onderschepte e-mail.
En zo gebeurde het dat in december vorig jaar twee agenten bij Jan (58) op de stoep stonden.

Hij zegt tegen de rechters – opgelucht omdat hij er nu over kan praten – dat zijn pedofiele gevoelens het hebben gewonnen van het gezonde verstand.
Jan – daar zijn er heel veel van, dus dat kan best – had na zijn aanhouding onmiddellijk de huisarts gebeld.
Hij wilde nog een keer hulp.
Sinds april zit hij in therapie, drie dagen per week.
Hartstikke leuk.
‘Je zit in een groep met mannen met hetzelfde. Dan praten we en dan houden we elkaar scherp.’

Of hij al vorderingen maakt?
Enthousiast: ‘Ja, maar ik ben er nog niet. Ik denk dat ik nog wel een paar jaar bezig ben.’
Jan heeft met zijn therapeutische mannenpraatgroep een nieuwe invulling van zijn leven gevonden.

De officier van justitie kijkt niet vol begrip.
Ze kijkt boos en zegt dat achter ieder plaatje een misbruikt kind schuilgaat.
Ze zegt: ‘Dit moet ik toch even kwijt. Voor uw gerief zijn er zeker duizend kinderen verkracht en ernstig misbruikt.’
De officier van justitie hekelt het feit dat Jan pas onmiddellijk de huisarts belde nadat de agenten hem met zijn nieuwe misdaad hadden geconfronteerd.
‘Die anderhalf jaar celstraf die u al eens heeft uitgezeten, was u kennelijk vergeten.’

Misschien dat Jan had gerekend op een werkstraf, misschien had de praatgroep dat wel voorspeld. De reclassering had het in ieder geval geadviseerd.
De boos kijkende officier van justitie zegt dat ze van het advies gaat afwijken.
Jan schrikt zichtbaar.
Achttien maanden gevangenisstraf, een half jaar voorwaardelijk, een proeftijd van tien jaar.

Kinderen zijn op allerlei manieren misdaadslachtoffers.
Deze week kreeg de 21-jarige Gerko uit Groningen tbs met dwangverpleging.
Dat is niet niks.
Er zijn kinderen die niet opgroeien, maar moeten overleven, kinderen die geen opvoeding krijgen.
Bij wie rust en reinheid is vervangen door drank en drugs, waar regelmaat staat voor de grootst mogelijke rottigheid.
Dat geldt voor Gerko.
Er zijn veel Gerko’s in Groningen en Drenthe en daarbuiten.
Ook mannen als Jan zijn geen uitzondering.
In de rechtszaal zijn mannen als Jan zelfs de meest trouwe klanten.

M. is geen slachtoffer.
M. heeft een ontzettend goed contact met haar moeder.
Ze deden samen altijd leuke dingen.

Dat zegt moeder Joke tenminste.
Moeder Joke is verdachte en dat snapt ze dus niet.
Haar dochter M. had de aangifte toch ingetrokken?
Hoe dan verdachte?
Dat haar dochter een schadeclaim heeft ingediend van tien miljoen euro, vindt zo ook al zo raar.
Tien miljoen!

Ook André – hij zit naast zijn (ex-)vriendin Joke, ook als verdachte – begrijpt er niks van, maar dat is vooral omdat hij niets meer weet.
Hij vraagt aan de rechters of die wel eens dronken zijn?
Want dan weten ze dat je dingen kunt vergeten.

Joke zegt dat ze haar dochter nooit heeft gedwongen.
André: ‘Kijk, als je dronken bent, dan kun je ook niet meer nadenken, dat is een nadeel.’
Joke zegt dat het één keertje is gebeurd.
Andre: ‘Ja, ik lust ’m dus wel.’
Joke: ‘Ze deed het vrijwillig. En ze vond het ook niet erg. Ze had er plezier in. Er zijn foto’s gemaakt toch? Dan kunnen jullie zien dat ze lacht.’

De rechters vragen aan André: ‘U heeft die foto’s gemaakt?’
Andre haalt de schouders in zijn ruime Adidas-trainingspak op: ‘Ik was dus dronken.’
Rechters: ‘Maar u was toch ook wel eens een dag nuchter?’
André denkt even na en zegt dan: ‘Dat weet ik niet meer.’
En die foto’s?
’t Zou kunnen.

Het is een verhaal vol rottigheid, nog veel meer dan hier staat verwoord.
Joke ontving klanten thuis of in het vakantiehuisje in het Stadspark in Groningen.
Op een dag was dochter M. na allerlei omzwervingen weer bij haar komen wonen, M. was toen 17 jaar.
Dochter zag wat moeder allemaal uitspookte, ook voor de webcam.

En toen moest ze meedoen, samen met haar moeder.
Ze zou de helft van het geld krijgen.
Maar ze kreeg niks.
Ja, ze kreeg een keer een Blackberry en later Binky, een hondje.
Maar die moest ze terugbetalen.
Dat kon best, want er kwamen soms meerdere mannen op een dag bij Joke.
In het strafdossier zitten daarvoor de bewijzen, de foto’s bijvoorbeeld die André maakte.
Daarop is te zien hoe moeder en dochter, zoals Joke het zei, samen leuke dingen doen.
André: ’Pfff. Ik heb haar niet aangeraakt. Dat weet ik nog wel.’

De officier van justitie: ‘Het is uitbuiting. Dochter M. was onder invloed van drank en wiet heel gemakkelijk te beïnvloeden, onder invloed werd ze een gewillig slachtoffer. Om maar geld in het laatje te brengen. Het gemak waarmee een ouder over morele grenzen heenstapt zodra er geld kan worden verdiend, is schokkend.’

Joke en Andre horen een gevangenisstraf eisen van 24 maanden waarvan zes voorwaardelijk.
Daarnaast heeft M. als kind van de rekening recht op een financiële compensatie.
Geen tien miljoen, maar 5.000 euro, zegt de officier van justitie, zou billijk zijn.

Rob Zijlstra

update – 21 december 2015 – uitspraken
Moeder Joke heeft een straf gekregen die gelijk is aan de tijd dat ze al heeft vastgezeten: 44 dagen. Uitbuiting in de sfeer van mensenhandel acht de rechtbank niet bewezen. Wel: ontucht met een minderjarig eigen kind. Maar om de vrouw nu terug te sturen naar de gevangenis (consequentie van de strafeis) vinden de rechters niet gepast. Immers, moeder en dochter hebben weer een goede relatie. Komt bij: de zaak is veel te oud voor een zo zware vrijheidsstraf. Dit is het zoveelste vonnis van de rechtbank dit jaar waarbij de straf aanzienlijk lager uitvalt vanwege het tijdsverloop.
Stiefvader André kreeg ook geen twee jaar cel, maar moet 60 uur werken voor niks. Hij heeft zich schuldig gemaakt aan het medeplegen ontucht. Medeplegen is de zwaardere variant van medeplichtigheid.
De schadeclaim is afgewezen. Die tien miljoen sowieso Maar ook de door het OM voorgestelde 5.00o euro. Dochter moet naar de burgerrechter wil ze geld zien.

update – 24 december 2015 – uitspraak
Jan is ook veroordeeld en mag in zijn handen knijpen: 12 maanden celstraf waarvan 9 voorwaardelijk. De proeftijd is vastgesteld op de maximale periode van 10 jaar. Het feit dat Jan (opnieuw) hulp heft gezocht is voor de rechtbank aanleiding om niet mee te gaan in de eis van het Openbaar Ministerie.

 

Het meisje Ellie

Van Gulio mocht dat niet, dan zei hij:
‘Daar gaan mijn chickies aan kapot.’

 

.

In de voorbije tien jaren heeft de meervoudige strafkamer van de rechtbank in Groningen zo’n 450 mannen veroordeeld wegens zedenmisdrijven.
Ongeveer een op de tien strafzaken heeft te maken met het vooral seksueel misbruiken van kinderen.
Voor het idee: er zijn meer zedenzaken dan drugszaken.
Nog een idee: bijna al die mannen wonen weer bij u in de straat of net om de hoek.

Zedenzaken zijn per definitie nare zaken.
Dat komt omdat de slachtoffers meestal kinderen zijn en de verdachten verschrikkelijke mannen.
Het zijn ook strafzaken die akelige vragen oproepen.
Hoe kan het dat twee zusjes wekelijks en dat jarenlang door hun vader zijn misbruikt, terwijl de moeder onwetend was?
Hoe kan het dat grote mannen in een hotelkamer seks kunnen hebben met een minderjarig meisje?
Bij zedenmisdrijven wordt veel de andere kant opgekeken.

Vorig jaar stond een man (43) terecht die zes jaar lang zijn dochter zou hebben verkracht.
Hij noemde dat gelul, waarmee hij probeerde uit te drukken dat het niet waar is.
Het gebeurde wanneer de moeder bijvoorbeeld even boodschappen deed.
Of al lag te slapen als hij thuiskwam van zijn ploegendienst.
Toen het meisjeslichaam van Ellie het niet meer aankon, maakten ze een afspraak: niet meer elke dag, maar maximaal drie keer per week.
Een psychiater rapporteerde dat de vader een dominante man is en niet prettig in de omgang.

Ellie legde wel een verklaring af, maar deed geen aangifte.
Dat hoeft ook niet.
De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van vijf jaar.
De rechtbank zei geen enkele reden te hebben te twijfelen aan de betrouwbaarheid van Ellies verklaringen en sprak de vader vrij.
Dat wat Ellie allemaal geloofwaardig vertelde, ontbeerde steunbewijs.
Een verhaal alleen is onvoldoende.
De officier van justitie is tegen de vrijspraak in hoger beroep gegaan (moet nog).

Ellie kwam wel eens in het nieuws.
De eerste keer toen dat gebeurde was ze 14 jaar, de tweede keer twee jaar ouder.
Beide keren betrof het berichten dat er een meisje was vermist.
Normaal postuur, lange haren, sneakers van Adidas.

Die laatste keer was vorig jaar.
Ellie werd door de politie gevonden, dat wil zeggen dat agenten haar aantroffen in een hotel in Breukelen.
De politie had onraad geroken na het zien van pikante foto’s van een meisje op websites met namen als eromarkt en kinky.
Daar staan advertenties op.
Een agent deed zich voor als een geïnteresseerde klant en maakte een afspraak.
Hij moest naar een hotel in Breukelen komen.

Het was niet het eerste hotel waar de dan nog altijd 16-jarige Ellie haar lichaam verkocht.
Eerder zat ze in Alphen aan den Rijn, bij Van der Valk in Almere, in het Best Western te Zaandam.

Als ze ongesteld was, moest ze toch werken.
Dan gebruikte ze speciale sponsjes.
Toen ze na twee dagen het sponsje niet meer kon verwijderen, na al die hitsige klanten, ging Gulio (30) – haar lover – naar de Blokker om een tang te kopen.

De officier van justitie beschrijft dit kille voorval ter illustratie in de rechtszaal.
Hij zegt: ‘Dit is de wereld van de prostitutie. Het menselijk lichaam wordt omgezet in een apparaat. En als het apparaat hapert, dan ga je niet naar een arts, maar koop je een tang bij de Blokker.’

Ellie zit niet in de rechtszaal.
Zij is geen verdachte, maar weer slachtoffer.
Gulio zit er wel.
Hij wordt verdacht van mensenhandel, van uitbuiting, in de ogen van de officier van justitie is hij de moderne slavenhandelaar.
Gulio is opgewekt en vrolijk.
Op de beschuldigingen wil hij wel een korte reactie geven: ‘Niet best, ik schaam mij diep. Dit is niet iets waar ik graag met iemand over praat.’
Hij klinkt net iets te enthousiast.

Gulio uit Amsterdam had Ellie opgehaald uit Groningen.
Dat deed hij uitgerekend op de dag dat Ellie de benen nam.
Zij zat op dat moment vast in Het Poortje en was even met haar begeleider de stad in.
Op de Grote Markt schopte ze haar gehakte schoenen uit en spurtte weg.
Gulio: ‘Ze belde. Ze vroeg of ik kon helpen. Ik help graag vrienden. Ik word blij als ik kan geven.’
Gulio ontkent dat Ellie op zijn verzoek de benen nam.
Hij zegt: “Toen ik haar ophaalde viel het mij op dat ze geen schoenen droeg, dat wel. Ze zei dat ze ruzie had gehad met een vriendje. Ik kon twee dingen doen, haar geloven of haar niet geloven. Ik besloot haar te geloven.’
Kende hij haar?
Gulio: ‘We hebben een keer gechilld.’

Ze rijden naar Zaandam, naar de Zaan Inn, waar Gulio op verzoek van zijn jarige tante een kamer had geboekt voor een neefje en een nichtje die niet kwamen zodat Ellie er mooi gebruik van kon maken.

Het misdrijf begon half augustus, de actie van de politie in Breukelen was op 9 september.
Hoeveel klanten Ellie in die periode had moeten ontvangen?
De aantallen lopen uiteen van een tot drie per dag, opgeteld zo’n vijftig mannen.
Bij de politie vertelde ze dat ze drugs gebruikte want dan ging het gemakkelijker.
Van een rijke klant kreeg ze cocaïne op een bord.
Van Gulio mocht dat niet, dan zei hij: ‘Daar gaan mijn chickies aan kapot.’

Gulio zegt dat hij niet wist dat Ellie nog maar 16 jaar was.
Ellie zegt dat hij dat dondersgoed wist.
Gulio had haar voorgehouden grote plannen te hebben zodra Ellie 18 zou zijn, dan zouden ze het groots aanpakken.
Als de rechters hem dat voorhouden, moet hij hard lachen.
Hij vertelt verontwaardigd dat hij bij zijn aanhouding in Breukelen is behandeld als een crimineel.
Dat hij toen slechts 8 euro en 40 cent op zak had, zegt toch voldoende?
Gulio: ‘Ik heb geen cent van haar genomen.’
Ellie beweert het tegenovergestelde.
Alles.
Bij de politie: ‘Ik was de hoer, Gulio regelde alles.’

Gulio tegen de rechters: ‘Ik heb een eigen stichting, ik doe loverboy- en lovergirl coaching. Ik wil de jeugd graag helpen.’
Hij vertelt dat hij in de gevangenis bezig is met wiskunde voor hoger opgeleiden.
Zodra hij vrijkomt, wil hij naar de universiteit om psychologie te studeren.
Daarnaast zal hij een startkapitaal aanvragen om zijn werk als coach te kunnen voortzetten.

De officier van justitie: ‘Ik eis 24 maanden gevangenisstraf.’
Gulio begrijpt het niet en zegt dat hij naar huis wil.
Naar zijn moeder.

Rob Zijlstra

uitspraak op 4 mei 13 mei

Speerpunten


pleurt toch allemaal lekker op met die fucking shitbagger

De misdaad die in de rechtszaal haar gezicht aan het publiek toont varieert van ‘toe maar’ tot afgrijselijk.
De bestraffing is daar ook naar: van geen straf tot levenslang, tot nooit weer ziens.
Pesten en mensenhandel zouden twee uitersten kunnen zijn, maar in de rechtszaal ligt de bedrieglijke schijn altijd op de loer.

Melle (52) komt uit Marum.
Ghalasemabaldinh (34) is van Teheran.
Melle is een pester.
Ghalasemabaldinh een mensenhandelaar.
Ze hebben gemeen dat ze de beschuldigingen ontkennen.

Melle zat vaker in de verdachtenbank, steeds voor hetzelfde.
Hij valt een dorpsgenoot lastig.
Het stadium van pesten is gepasseerd.
Het heet nu stalken.
Bijzonder is dat niemand weet waarom hij de dorpsgenoot het leven zuur maakt.
Melle weet dat zelf ook niet.

In de misdaad is een motief vaker zoek, maar doorgaans weet de pleger zelf wel waarom hij het heeft gedaan tenzij er sprake was van een monsterachtige dronkenschap.
Melle is de nuchterheid zelve.
Iets te wellicht.

Een paar maanden geleden vroegen de rechters aan Melle of er wel met hem viel te praten.
Hij antwoordde: ‘Nee, opsodemieteren.’
De rechters vroegen of het waar is waarvan hij wordt beschuldigd.
Melle zei toen: ‘Pleurt toch allemaal lekker op met die fucking shitbagger.’

Melle zat al eens drie maanden in de cel wat van hem geen beter mens had gemaakt.
Eenmaal vrij zette hij zijn onduidelijke, maar verbeten strijd tegen de dorpsgenoot voort.
Zelf vindt hij niet dat hij een stalker is.
Hij is immers niet gewelddadig.
Hij doet andere dingen.
Hij hindert zijn dorpsgenoot met zijn auto in het verkeer, hij zou paaltjes van de afrastering uit de grond hebben gewrikt, hij roept en gluurt naar binnen via het badkamerraam.
Elke dag, al vier jaar lang.

In de afgelopen maanden is onderzoek gedaan naar de mogelijkheden om Melle te voorzien van een enkelband.
Met de burgemeester als bemiddelaar (‘opzouten’) wil hij niet praten, maar zo’n bandje met gps om de enkel wil hij wel, zo werd deze week duidelijk.

De officier van justitie wil nu met elektronisch toezicht een locatie- en contactverbod.
Zij denkt dat het voor iedereen beter is dat Melle niet meer in de buurt komt de dorpsgenoot.
Ze waarschuwt: ‘U mag hem niet benaderen, niet sms’en of e-mailen, u mag hem niet eens aankijken.’
Ook moet Melle zich melden bij de forensische psychiatrie.
Houdt hij zich niet aan afspraken, dan wacht hem zes maanden gevangenisstraf.
En omdat het Openbaar Ministerie er niet is voor de grappen, moet Melle voor de derde keer een werkstraf uitvoeren, ditmaal eentje van 120 uur.

Dat is de eis die de officier van justitie op tafel legt.
Ze zegt: ’Het is met grote aarzeling, maar hij krijgt dus nog een laatste kans.’

Tot halverwege 2012 was Melle een onbekende voor de politie.
Op een dag ging er iets mis.
Sinds die dag leeft hij van zijn slinkende spaargeld.

De rechters willen weten: ‘Hoe gaat het met u?’
Melle: ‘Slecht. Ik zit elke keer hier.’
Rechters: ‘Wat doet u?’
Melle: ‘Ik ben met 150 uren werkstraf bezig, in Veenhuizen.’
Rechters: ‘Is dat nog van die vorige veroordeling?’
Melle: ‘Ja. Ik moet er met mijn eigen auto heen, naar die klootzakken. Het kost me klauwen met geld.’

Dan Ghalasemabaldinh van Teheran.
Hij woont op een steenworp afstand van Melle, in Friesland, net over de grens.
Maandag aanstaande doet de rechtbank in zijn zaak uitspraak.
Als het waar is wat de officier van justitie beweert, dat Ghalasemabaldinh een mensenhandelaar is, dan is hij dat niet altijd geweest.
In Teheran was hij architect in overheidsdienst.
Dat zou hij wel weer willen zijn, maar zijn kunde daar past niet een op een met onze bouwwensen hier.
Hij zegt dat hij nu binnenhuisarchitect wil worden.

Mensenhandel wordt gezien als een van de zwaarste vormen van criminaliteit.
Het is georganiseerd en internationaal.
De rechtbank in Noord-Nederland heeft een speciale mensenhandelstrafkamer in het leven geroepen.
De politie roept al heel lang dat de aanpak van mensenhandel een speerpunt is.
Dan is het extra belangrijk en krijgt het bijzondere aandacht in de opsporing en in de jaarverslagen.
Het resultaat is dat er zo heel af en toe een verdachte mensenhandelaar terechtstaat.

Op 3 oktober 2013 onderschepte de douane een pakketje waar een adres in Istanbul op stond.
Het pakketje bevatte een vals Grieks en een vals Albanees paspoort.
Speurwerk wees uit dat het pakketje bij een Bruna-winkel in Delft op de post was gedaan.
En dat Ghalasemabaldinh de afzender was.
Dat laatste ontdekten ze omdat zijn naam op het pakketje stond.

De man zegt dat hij niet wist dat de paspoorten vervalst waren.
Hij merkt op: ‘Had ik dat wel geweten, dan had ik mijn eigen naam er toch niet opgezet?’
De officier van justitie volgt deze Iraanse wijsheid niet en zegt dat de verdachte voorbereidingshandelingen heeft getroffen.
En dat dat strafbaar is.

Aan het strafproces dat ruim vijf uren duurt valt voor een toehoorder zonder dossier nauwelijks een touw vast te knopen.
In een pension in Istanbul – waar het valse pakketje afgeleverd had moeten worden – verblijft een man die mensen zou smokkelen vanuit Iran naar Frankrijk.
In diens opdracht ging Ghalasemabaldinh van Friesland naar een restaurant op een kilometer lopen van het station in Rotterdam.
Daar kreeg hij de twee paspoorten en ging vervolgens naar de Bruna in Delft.
De kosten van deze onderneming over de spoorwegen werden betaald door een vrouw uit Leeuwarden.

De rechters zeggen dat het allemaal wel een beetje gek is.
Ghalasemabaldinh zegt dat hij zelf via slinkse wegen in Nederland is beland en dat hij daarom dus dingen weet over visa.
Nu helpt hij wel eens anderen, uit humanitaire overwegingen.
Hij had er geen geld voor gekregen.
Hij vertelt dat hij handelt in klassieke tapijten die hij van Italië of Griekenland naar Turkije verscheept.
Rechters: ‘Huh? Maar een tapijt heeft toch geen visum nodig?’
De lange naam: ‘Voor Turkije wel.’

Misschien is het helemaal niet waar wat Ghalasemabaldinh beweert en is hij een gewiekste misdadiger die radeloze mensen onder erbarmelijke omstandigheden over grenzen smokkelt om daar zelf beter van te worden.
De strafeis doet evenwel vermoeden dat de man niet onder het speerpunt valt: 44 dagen celstraf die hij niet hoeft uit te zitten.

Ik dacht, laat Melle het niet horen.

Rob Zijlstra

update – 3 april 2015 – uitspraak
Melle is door de rechtbank veroordeeld tot 181 dagen celstraf waarvan 180 voorwaardelijk en een taakstraf van 120 uur. Aan het voorwaardelijk deel is een reeks voorwaarden gekoppeld, waaronder het locatieverbod dat met een enkelbandje moet worden gecontroleerd. Melle was niet bij de uitspraak aanwezig.