Tolbert

Ze kenden elkaar een week of acht.

Eventjes woonde ze met haar twee kinderen in bij haar broer.

Toen ontmoette ze Avi en het klikte.

Met Damaris (4) en Daniel (2) trok ze bij hem in.

Avi zei dat er trouwplannen waren.

Zij zei dat hij opvoedkundig heel goed was, beter dan zijzelf.

 

Achteraf kun je je afvragen waarom het klikte?

Of waardoor.

 

De officier van justitie suggereerde iets.

‘Op 8 juli trok ze met de kinderen bij Avi in. Hij bewoonde een bovenwoning, een eenpersoonsflatje volgestouwd met computers en randapparatuur. Er was nauwelijks ruimte voor twee jonge kinderen. En Avi en zij waren op hun beurt vooral met drugs bezig.’

 

Avi gebruikte een jaar of vier. Hij was verslaafd. Overdag gebruikte hij om de vier uur, ’s nachts om de twee. Zij deed mee. De laatste keer dat ze inkochten merkten ze dat het goedje – speed – anders was. Het brandde in de neus. Dat was beide opgevallen en ze hadden het er over gehad. De dealer – Geert uit Hoogezand die in december tot vier maanden cel is veroordeeld – had honderd procent zuivere speed geleverd. Avi had het betaald met een dvd-speler.

 

Maandag 1 augustus.

’s Middags.

Avi snuift in de badkamer met een rietje zijn goedje.

Zij ziet hem met rode ogen en verdrietig uit de badkamer terugkomen.

De kinderen spelen.

 

Er ontstaat ruzie. Avi zegt dat zij aan andere mannen denkt. Avi zei wel meer die dagen. In de auto had hij haar verteld dat de CIA geheime boodschappen uitzendt via de radio. Zij ontkent de andere mannen.

Avi omhelst haar en zegt dat hij geestelijk één met haar wil worden.

Ze vallen en hij begint haar heftig te zoenen.

Hij probeert – het is niet anders – met zijn tong zijn kunstgebit in haar mond te duwen.

Zij spartelt tegen en als hij stopt, hoort ze hem zeggen: ‘ik wil dood’.

 

Dan ineens zegt hij: ‘Jij bent de duivel’.

En begint te slaan met een ijzeren stang. Zij weet te vluchten, klimt over de reling van het balkon en springt van één hoog naar beneden. Hij roept haar na: ‘Je bent toch al dood.’ Zij slaat alarm bij een buur.

 

Avi, nu alleen met de twee spelende kinderen, verkeert op dat moment volgens de deskundigen in een drugspsychose. Tegenover de politie zal hij later zeggen dat de kinderen, twee schatjes zoals hij ze noemt, op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.

 

Vijfendertig minuten later arriveert de politie.

De buurtagent kent Avi en gaat naar binnen.

Hij ziet hem in de kleine gang liggen, bovenop de 2-jarige Daniel.

Avi prevelt Hebreeuwse teksten.

Er zijn drie agenten nodig om hem te overmeesteren.

In de woonkamer vinden ze dan het 4-jarige meisje.

Overal bloed, een mes en een kapotgeslagen kandelaar.

De onderbuurvrouw zal later bij de politie verklaren dat ze dacht dat het plafond naar beneden zou komen.

 

De officier van justitie zegt dat het jongetje waarschijnlijk getuige is geweest van de moordpartij op zijn zusje. Uit een bloedspat-analyse (dat bestaat) van het NFI wordt opgemaakt dat het jongetje nog heeft geprobeerd zich te verstoppen in de badkamer.

 

Tevergeefs.

 

Dit moet genoeg zijn.

 

Avi zegt zich niets te kunnen herinneren van het geweld.

Hij kan zich herinneren dat hij – toen zij was gesprongen – haar achterna wilde gaan en in de woning tegen de kinderen was aangebotst.

De officier van justitie gelooft daar niets van. Selectief geheugen.

 

Kan de duivel in u hebben gezeten, vraagt de officier.

Avi zegt het niet te weten.

Was u kwaad?

‘Weet niet.’

Ontkent u?

‘Ik neem de volledige verantwoordelijkheid.’

 

Volgens de psychiater en psycholoog van het Pieter Baan Centrum lijdt Avi aan een ernstige narcistische persoonlijkheidsstoornis. Op de psychopathie-checklist (bestaat ook) scoort hij 21. Een gemiddeld mens doet 0 tot 1. Hij is te behandelen, maar het zal moeilijk worden, zeiden de psychiater en psycholoog. ‘Een lange weg.’

 

De psychiater die naar Avi had gekeken in opdracht van het openbaar ministerie had een licht afwijkende opvatting. Mogelijk faked hij. Wij noemen dat playing crazy. Niet uit te sluiten is dat er sprake is van een nagebootste stoornis.

 

Er is nog een theorie.

Avi kan heel overtuigend praten, maar draaft snel door. Hij denkt dat hij is uitverkoren om het kwade te bestrijden. Dit grootheidsdenken staat in schril contrast met de lage maatschappelijke positie die hij heeft. Van zijn leven heeft hij niets gemaakt. Ter compensatie vlucht hij in drugs, om zich toch sterk en bijzonder te kunnen voelen. De drugs werken als een turbo op zijn ernstige persoonlijkheidsstoornis.

 

Dat leidt op 1 augustus, even na drie uur ’s middags als de kinderen spelen, tot een acute psychose.

 

Was hij varkensboer geweest, dan had hij wellicht roze varkentjes gehallucineerd.

Maar hij was uitverkoren.

En zag de duivel.

 

Tweemaal moord en een poging daartoe zegt de officier van justitie niet te kunnen bewijzen. Er is geen sprake van kalm beraad.

Tweemaal doodslag en een poging daartoe wel.

 

De officier zei: ‘Als je wordt geconfronteerd met de gewelddadige dood van twee zulke jonge kinderen is het eerste wat je denkt: zo iemand moet nooit weer vrijkomen. Toch zal het recht, ook in een moeilijke zaak als deze, zijn loop moeten hebben (…). Nu de verdachte door het Pieter Baan Centrum als sterk verminderd toerekeningsvatbaar wordt beschouwd, verplicht de wet en de jurisprudentie, maar ook het rechtsgevoel, daar rekening mee te houden (…).

 

De eis: 12 jaar en TBS.

De uitspraak: 16 februari.

 

Rob Zijlstra

(Dit verhaal is overgenomen van mijn oude weblog)

 

AANVULLING

De rechtbank veroordeelde Avi C. op 16 februari 2006 wegens tweevoudige moord  en een poging tot moord tot 18 jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging.

Het gerechtshof ziet de zaak anders. In hoger beroep is C. op 17 april 2007 veroordeeld wegens doodslag (twee maal) een en poging tot doodslag tot 18 jaar celstraf. Zonder tbs dus. Van voorbedachte rade is geen sprake geweest, zo vindt het hof. Ook stelt het hof dat C. handelde in een psychose na amfetaminegebruik. 

 

Beide partijen hebben cassatie ingesteld bij de Hoge Raad.

  

C. zegt dat hij niet opzettelijk handelde, maar als gevolg van de psychose niet wist wat hij deed.

Justitie is van mening dat er wel degelijk sprake is van moord.

 

De Hoge Raad doet op 9 december 2008 uitspraak.

 

r.z.

 

 

de uitspraak (9 december 2008, rechtspraak.nl)

 

Een moordenaar

Als een militair die op orders wacht, staat Karel voor het verdachtenhekje. Benen iets uit elkaar, handen op de rug. Hij is een kleine man, draagt grote witte gympen, gemillimeterd grijs haar, dito baardje, de mouwen van zijn te ruime trui opgestroopt. Op zijn rechter onderarm een tatoeage van een draak.

Deze Karel is een moordenaar.
Dat is hij elf jaar geleden geworden.
Dat zegt niet alleen de officier van justitie – die kan wel meer zeggen – maar dat zegt Karel zelf ook.
Hij heeft Maja van Vloten vermoord, in de nacht van 13 op 14 september 1994.
Met 26 messteken in de hals, nek, borst en rug.

Drie maanden lang deed de politie destijds onderzoek. Er werden meer dan 300 passanten, mensen die regelmatig door de Meeuwerderbaan lopen en rijden, ondervraagd. PSV voetbalde die avond tegen Leverkussen meldde de politie in een advertentie in de krant, maar ook dat hielp niet. Wel werd nog een man aangehouden, maar die was Karel niet. Na drie maanden werd het rechercheteam ontbonden. De zaak Maja ging op de plank.

En terwijl die zaak daar lag te liggen, stond Karel wel tweehonderd keer op de Rademarkt voor het politiebureau, met de bedoeling naar binnen te gaan en dan alles te vertellen. Er is geen nacht voorbijgegaan dat hij er niet aan moest denken. Hij ging er onder gebukt. Na tweehonderd keer niet, stapte hij in augustus dit jaar wel naar binnen en vroeg of hij een agent kon spreken. Hij mocht blijven en werd in de daarop volgende weken veertien maal langdurig verhoord. Dat leverde een dossier op van 110 pagina’s tekst.

Vol raadsels.
Even is gedacht dat Karel de boel besodemieterde.
De politie zei: Iedereen kan wel zeggen dat ‘ie iemand heeft vermoord, wij moeten dat dan nog wel zien te bewijzen. En dat was nog niet meegevallen.
Raar vond de politie het bijvoorbeeld dat hij sommige zaken wel kon herinneren en andere niet.
Da’s wel gek, zeiden ook de rechters.
En waarom weigerde Karel mee te werken aan een verhoor onder hypnose?
“Omdat ik”, antwoordde hij de rechters toen die daar naar vroegen, “niet geloof in die hocus-pocus.”
Ook het gegeven dat Karel nooit eerder met de politie in aanraking is geweest, niet te boek stond als een gewelddadig man, riep argwaan op. Want wie doet nou nooit wat en dan ineens een bloederige moord?
Da’s ook raar.
Tot slot berichtten de psychiater en psycholoog nadat ze tussen de oren van Karel hadden gekeken, weinig abnormaals. Anders gezegd: hij is niet gek en gestoord.

De twijfel werd wat minder toen duidelijk werd dat celmateriaal afkomstig van een koordje dat weer was gevonden in het bed waarin Maja was aangetroffen, een DNA-profiel bevatte. Een summier profiel, dat aantoonde dat Karel ‘er geweest zou kunnen zijn’. Als overtuigend bewijs volstrekt onvoldoende om er iemand op te kunnen veroordelen, maar als ondersteunend bewijs is het bruikbaar.

Maar de raadselen bleven.

Niet voor Karel van O.
Wat is er nou op die avond gebeurd, vroegen de rechters.
“Ik was zwervende. Ruzie gehad met m’n ex. Toen zag ik een deur openstaan. Een slaapplekkie, dacht ik en ging naar binnen. Er was niemand in de kamer en in het keukentje. Dat vond ik wel vreemd, wie laat nou ’s avonds laat de deur openstaan? Ik liep richting de slaapkamer, plotseling springt er iemand omhoog. In een flits. Er ontstond een worsteling. Ik pakte mijn mes en stak.”

Een paar dagen later las hij in de krant dat het slachtoffer een vrouw was.
“Nee, dat wist ik toen niet. Het was er donker.”

Waarom, wilden de rechters weten, waarom heeft u het gedaan?
Karel: “Tja, dat vraag ik mij al elf jaar af. Ik had daar nooit naar binnen moeten lopen.”

Rechters: U hebt verklaard vier tot vijf keer te hebben gestoken. Er is sectie op het lichaam verricht en daaruit blijkt dat ze 26 keer is gestoken. Kunt u dat verklaren?
Karel: “Nee, het ging allemaal heel snel.”

Rechters: Waarom heeft u zich gemeld? Heeft dat te maken met uw ziekte?
Karel: “Ik heb darmkanker, maar dat is niet de hoofdzaak geweest. Misschien net het druppeltje. Het werd me gewoon te veel.”

Rechters: Hoe ziet u uw toekomst?
Karel: “…”
Op een dergelijke vraag had hij duidelijk niet gerekend.
Rechters: U zegt, zet mij maar vast.
Karel: “Ja.”

Rechters: Het is moeilijk echt contact met u te krijgen. De psychiater zegt dat u vervelende dingen vaag maakt, dat u die welbewust verzwijgt. U bent een vrij oppervlakkige man.
Karel, na een korte stilte: “Ik ben niet zo’n dikke prater.”

De rechters knikten.
Ze wisten genoeg, hadden bovendien meer te doen.

In ruim een uur was de rechtszaak dan ook ten einde.
Het Nederlandse strafrecht kenmerkt zich door een efficiënte aanpak, maar een moord in een uur afhandelen is toch tamelijk zeldzaam.

Officier van justitie Ger Souër had ook niet veel tijd nodig gehad om zijn strafvoorstel te motiveren: ernstig delict, onherstelbaar leed nabestaanden. Met het verstrijken van de tijd is het delict niet minder ernstig geworden. Dat hij de nabestaanden elf jaar in onzekerheid heeft gelaten, neem ik niet mee in de hoogte van mijn eis. Niemand hoeft mee te werken aan zijn veroordeling. Wat wel strafverzwarend moet zijn is de totale onschuld van Maja van Vloten en dan ook nog eens in haar eigen woning.
Ik vorder de rechtbank de verdachte vrij te spreken van moord, en de verdachte acht jaar gevangenisstraf op te leggen wegens doodslag. Dank u wel.

Karel had de rechtsbijstand van advocaat Cees Eenhoorn een bijzaak genoemd.
Eenhoorn schikte zich in die bijrol, maar is er de raadsman niet naar om dan maar helemaal niets te zeggen. Hij zei zo ongeveer: er zijn in Groningen nog meer oude niet opgeloste moordzaken. De rechtbank zou een signaal kunnen afgeven. Een niet al te hoge straf kan ertoe leiden dat meer daders te biecht gaan op het politiebureau. Anders gezegd: een lage straf helpt oude zaken oplossen. In dat licht, is acht jaar een verkeerd signaal. Dank u wel.

Rob Zijlstra

UPDATE – 22 december 2005 – uitspraak 
Karel is conform de eis veroordeeld tot 8 jaar celstraf

HET VONNIS

EXTRA >> TWIJFEL AAN JUISTHEID BEKENTENIS >> herziening?
.

 

Paradijs

Tussen Panka jr. en de stad bestaat een stilzwijgende afspraak.
De stad laat hem met rust, hij de stad.
Zo is dat in de loop der 25 verslaafde drugsjaren ontstaan.
Het komt nooit weer goed met Panka jr., maar dagbestedingsprojecten en de beste hulpverlener van Groningen houden hem op de been en normaliter uit de rechtbank.
Naar omstandigheden is Panka jr. een gelukkig mens.

Vorig jaar ging hij op verzoek van een kennis boodschappen doen bij het winkelbedrijf Prijzen Paradijs. Het was er druk en hij had geen zin te wachten op het verplichte winkelmandje. Een flesje parfum gleed in zijn jaszak. De rest van de boodschappen, waaronder een flesje antikalk, betaalde hij. Toen hij het Paradijs wilde verlaten, piepten de poortjes. Shit. Hij bood nog aan het flesje te betalen, maar het Paradijs vond het al te laat. De politie werd gebeld en Panka jr. moest mee naar het bureau.

De officier van justitie geloofde niet dat hij vergeten was de parfum te betalen.
Zelf zegt hij van wel.
Het flesje kostte één euro en 99 eurocent en is wederrechterlijk toegeëigend, zei de officier van justitie.
Politierechter Depping corrigeerde: “Eén euro en 94 eurocent bij Prijzen Paradijs.”

De officier wilde wel rekening houden met het feit dat Panka jr. de afgelopen drie jaar niet met de politie in aanraking is geweest. Maar er is wel een strafbaar feit gepleegd en dus vindt de officier een geldboete gepast: 140 euro. Maar omdat hij het niet breed heeft en spaart voor een reis naar Suriname, mocht dat voorwaardelijk.

Panka jr.’s advocaat stipte nog even aan dat het juridisch gezien nog maar de vraag is of er sprake is van wederrechtelijke toe-eigening. De poortjes piepten dan wel, maar hij had de winkel nog niet verlaten.

Politierechter Depping ging er niet op in: “Ik vind het diefstal en dat mag nu eenmaal niet. U heeft een omvangrijk strafblad, met tal van veroordelingen voor alles en nog wat. Eén straf staat er nog niet bij en die krijgt u nu van mij: ik verklaar u wel schuldig, maar ik geef u daarvoor geen straf.”

Buiten scheen de zon.

De officier van justitie vroeg bedenktijd op de vraag of het openbaar ministerie van zins is hoger beroep aan te tekenen.

Panka jr. was tevreden en opgewekt vertelde hij de rechter dat hij nu weer naar zijn dagbesteding ging om te werken. De rechter bedankte hem voor zijn komst.

Maar buiten de rechtszaal wachtte op de gang de verrassing: medewerkers van de parketpolitie hadden ontdekt dat er nog twee boetes openstonden. Panka jr. werd aangehouden en voor de keuze gesteld: betalen of mee en een paar dagen zitten.

Toen kwam de beste hulpverlener van Groningen.
Had hij Panka jr. niet op het hart gedrukt vooral naar de rechtbank te gaan om zijn strafzaak bij te wonen? Met een beetje de wind mee levert dat doorgaans de laagste straf op.
Dat klopte ook, maar er was buiten de parketpolitie gerekend.
Panka jr. stond er wat beteuterd bij: 200 euro had hij nooit.

De beste hulpverlener van Groningen restte maar een ding.
Hij pakte zijn bankpasje en vroeg: “Kan ik ook pinnen?”

Dat kon.

Rob Zijlstra
(dit verhaal is afkomstig van mijn oude blog)

.

Panka jr. is woensdag 19 januari 2011 om 13.00 uur in het UMCG (ziekenhuis) overleden. In Suriname is hij nooit meer geweest.
De VPRO heeft een documentaire (1999) uitgezonden over de vader van Panka jr. – Frank en Eva

zwarte lijst

Pal voor de ingang van de rechtbank van Groningen staat een glimmende Mercedes. Sportmodel. Dat zegt niets, hoewel parkeren daar erg verboden is.

Binnen dient een kort geding. De Vereniging van Kamers van Koophandel en Fabrieken (VVK) is gedaagd door het bedrijf Infosite BV uit Groningen. De Kamer van Koophandel heeft op haar website een zwarte lijst (‘signaallijst’)gepubliceerd waarop ook de naam Infosite pronkt.

Infosite is daarover niet te spreken.

Infosite is een keurig bedrijf dat via speciaal daarvoor opgeleide telefonisten vanuit een callcenter, advertenties lospeutert bij ondernemend Nederland. Die advertenties (of naamsvermeldingen) worden dan weer gepubliceerd op internetsites. Dat is goed voor de handel.

Er gaan miljoenen euro’s om in deze branche. Honderden miljoenen zelfs, schreef de KvK begin maart in een persbericht. Een aanzienlijk deel van al dat geld komt in malafide handen terecht. Bij bijvoorbeeld de mannen van Infosite.

Beweert de VVK.

Infosite is helemaal niet zo’n keurig en correct bedrijf, zo hield de VVK-advocaat de kort gedingrechter voor. Hij gaf een voorbeeld: Bedrijven worden ongevraagd benaderd met het verzoek of zij voor ongeveer honderd euro een vermelding willen in een digitale bedrijvengids. Veel ondernemers willen dat. Ongeveer honderd euro is te overzien en zo diep zit ondernemend Nederland nou ook weer niet in het dal. Maar, zo ging de VVK-advocaat verder, als puntje bij paaltje komt blijkt de ondernemer sluw te zijn misleid; hij moet iedere maand ongeveer honderd euro betalen. En dat drie jaar lang. Daarmee is een vermelding op een internetsite wel weer heel erg duur. De advocaat zei: “De ondernemer loopt in een zorgvuldig uitgegraven valkuil.”

De Infosite-advocaat vindt het allemaal maar de wereld op de kop. De als zeer betrouwbaar bekendstaande organisatie als de Kamer van Koophandel heeft de verplichting heel zorgvuldig om te gaan met het plaatsen van bedrijven op zwarte lijsten. Zodra ze een bedrijf aan de schandpaal nagelen, moeten ze ook de harde bewijzen hebben dat zo’n bedrijf de kluit belazert. Kunnen ze dat niet hard maken dan is een vermelding op een zwarte lijst onrechtmatig, schandelijk en schadelijk.

De Infosite-advocaat zei dat het niet zo kan zijn, zoals nu het geval wil, dat een bedrijf haar eigen onschuld moet aantonen. Maar om toch een beeld te geven: Infosite probeert zich juist door allerlei interne gedragscodes te onderscheiden van de malafide branchegenoten. Het moederbedrijf van Infosite, Website Services BV, is nota bene shirtsponsor van de voetbalclub Veendam (eerste divisie). Nou dan.

Kortom: kort geding. De uitspraak is op 5 april.

Niet lang na afloop van de ruim twee uur durende zitting rijdt de glimmende Mercedes, sportmodel, zonder bon van de verboden parkeerplek. Niet relevant, maar snelle jongens zijn het wel, die advertentieverkopers.

Rob Zijlstra

dit verhaal is overgenomen van mijn oude website