De boodschappentas (2)

N I E U W S

MKB Nederland verliest strijd tegen advertentieverkopers

Een poging van MKB Nederland de acquisitiefraude een harde slag toe te brengen is mislukt.
De belangenorganisatie van het midden- en kleinbedrijf had een rechtszaak aangespannen tegen Holland Internet Group en Telefoongids.com.
Deze bedrijven zouden ondernemers misleiden door hen nietsvermoedend advertenties te verkopen die geen enkele waarde hebben, maar waar flink voor moet worden betaald.

De consument is beschermd tegen dit soort praktijken, maar die bescherming geldt niet voor (kleine) bedrijven en organisaties.
MKB Nederland wilde dit laatste via de rechter bewerkstelligen.
De wet oneerlijke handelspraktijken die voor consumenten geldt, zou dan ook moeten gelden voor ondernemingen.

De rechtbank Noord-Nederland heeft dit verzoek vanochtend afgewezen.
Acquisitiefraude is een ernstig probleem en brengt grote schade toe, schrijft de rechtbank, maar de rechter is niet bevoegd zich uit te spreken over het uitvaardigen van algemene regels.

MKB Nederland kon vanochtend nog niet reageren omdat het vonnis nog moet worden bestudeerd.

MKB Nederland zegt in een reactie niet helemaal ontevreden te zijn. Woordvoerster Mieke Ripken zegt dat justitieminister Opstelten maatregelen heeft aangekondigd  “Hij wilde de uitkomsten van deze rechtszaak afwachten.” Eerder liet de belangenorganisatie weten dat als de rechter het verzoek zou afwijzen, dat dan de politiek aan zet is om acquisitiefraude een halt toe te roepen.

rob zijlstra

• zie ook De boodschappentas 1 – het rechtbankverslag over deze zaak – inclusief het volledige vonnis

.

Boodschappentas

betalen-betalenIk kijk naar de vrouw die in de rechtszaal wordt voorgesteld als de directeur van Holland Internet Group.
Ze draagt een tas met daarop een kleurenfoto van het gezin Obama.
Het gezin straalt.

Waarom draagt een vrouw een tas met daarop een kleurenfoto van stralende Obama’s?
Wil ze er iets mee laten zien of bewijzen?
Is het een tas met een boodschap?

Holland Internet Group (voorheen Website Services) is volgens MKB Nederland een plaag voor ‘s lands midden- en kleinbedrijf.
Holland Internet Group verkoopt met list en bedrog gebakken lucht, zegt MKB.
Net als Telefoongids.com, geen haar beter.
‘t Zijn oplichters.

Het merkwaardige is dat het midden- en kleinbedrijf vrolijk betaalt voor lucht.
MKB: ‘Per jaar wel vier- tot vijfhonderd miljoen euro.’

Dat kan, zegt MKB, omdat de middenstand (druk, druk, druk) niet altijd in de gaten heeft dat er gebakken lucht wordt gekocht.
Het kan eveneens omdat de middenstand (stom, stom, stom) hier en daar wat slordig is door rekeningen te betalen die ze helemaal niet hoeven te betalen.
Kleine lettertjes.
Dat kan ook weer, zegt MKB, omdat de firma’s list & bedrog (gniffel, gniffel, gniffel) steeds sluwer en gemener worden.

Nu zult u zeggen, zoiets, dat kan nooit.
Je kunt toch nooit gebakken lucht verkopen voor vier- tot vijfhonderd miljoen euro en dat ieder jaar weer?

Ik zie de directeur van Holland Internet Group en hoor haar in gedachten glunderend roepen, beide armen in de lucht: ‘Yes we can…’

Acquisitiefraude.
Ongeveer 25 jaar geleden wilden twee onderzoeksjournalisten (toen al) van Nieuwsblad van het Noorden een verhaal schrijven over een destijds tamelijk nieuw fenomeen, dat zich vooral in het noorden van Nederland manifesteerde.
Advertentiefraude.
De politie kwam om te waarschuwen, want zo ging dat toen nog.
De politie waarschuwde: pas op twee journalisten, het zijn linke gasten.

Sinds die tijd wordt een onafgebroken strijd gevoerd tegen verkopers van gebakken lucht.
Heel succesvol is dat nooit geweest.
De linke gasten blijken keer op keer slim, slimmer, slimst.
Ook slimmer dan het strafrecht.

MKB Nederland probeert het nu civiel.
Het proces ving aan in december 2010.
Schriftelijk zijn de standpunten uitgewisseld.
Dinsdag was er een finale zitting bij de rechtbank in Groningen.

Wat de gebakkenlucht-bedrijven doen is misleidend en onrechtmatig, zegt MKB.
Om de smerige lucht te klaren moet de Wet oneerlijke handelspraktijken ook van toepassing worden verklaard op MKB-bedrijven.
Nu genieten alleen consumenten bescherming van die wet.
Aan de rechter in Groningen wordt gevraagd (kleine) bedrijven diezelfde bescherming te bieden.

Daar gaat het vooral over.
Het is een principe-proces.
Met wel een echt slachtoffer (gedupeerde).
Een kleine vrijwilligersorganisatie uit Utrecht, die vet coole dingen deed voor ouderen, ging het schip in voor 5.500 euro, te betalen aan Telefoongids.com.
In ruil voor dat vele geld kregen de vrijwilligers een naamsvermelding met telefoonnummer in een onbeduidende gids.

De advocaten hadden dinsdag twee uur nodig om de rechters voldoende argumenten te geven opdat zij een einde kunnen maken aan acquisitiefraude.
In de rechtszaal werden fragmenten getoond van onder meer het tv-programma Tros Opgelicht.
Er werden beelden getoond, gemaakt met een verborgen camera door een undercover journalist.
Te zien en te horen is hoe de journalist dubieuze instructies krijgt hoe hij klanten moet benaderen om hen te verleiden te betalen voor iets dat niks kost.
Hij leert: klanten zijn per definitie sukkels, hij hoort: jij bepaalt wat zij betalen.

De advocaat van de tegenpartij weerlegt de aantijgingen van MKB in een kwartiertje.
De gebakken lucht die mijn cliënten verkopen, sprak de advocaat (vrije vertaling) is een zegen voor ondernemend Nederland.
De echte fraudeurs zijn zij die het proberen te bestrijden.
Zijn cliënten bellen jaarlijks 1,7 miljoen sukkels op.
Uit de stukken van MKB blijkt dat van die 1,7 miljoen sukkels er 247 hebben geklaagd.
Advocaat: ‘Zo’n beetje maar. Daar kunnen wij dus helemaal niets mee.’

De advocaat ging het zelfs nog sterker vertellen.
Telefoongids.com is een zeer gewaardeerde website met elke maand weer honderdduizenden tevreden bezoekers.
Hij zei: ‘Wij zijn heel transparant en dat alles mag ook wel eens gezegd.’

Te veel wilde de advocaat ook weer niet zeggen omdat er volgens hem een journalist van de Telegraaf in de zaal zat.
Hij zei, beetje raar: ‘Daar krijg je maar chocoladeletters van.’

Het leuke van wat de advocaat zei is dat iedereen Telefoongids.com kan checken.
Hier en nu bijvoorbeeld

Mijn mening: het is drie keer niks.
Desondanks kan een vermelding van naam met telefoonnummer er 5.500 euro kosten.
Ik zou daar niet eens dood of met geld toe willen worden vermeld.
De oneerlijke handelspraktijk straalt er vanaf.
De advocaat met zijn honderdduizenden tevreden bezoekers per maand roept maar wat.
Wat natuurlijk zijn werk ook is.

De rechters zeiden na een paar uur dat ze genoeg hadden gehoord en gezien en sinds december 2010 nog veel meer hadden gelezen.
Op woensdag 13 februari 2013 doen ze uitspraak.

MKB Nederland heeft natuurlijk gelijk, maar of de middenstanders ook van de rechters gelijk krijgen, is afwachten.
Krijgen ze gelijk, dan is het zeer de vraag of het midden- en kleinbedrijf na die datum gevrijwaard zal zijn van handelaren in gebakken lucht.
Zolang er miljoenen euro’s te verdienen zijn met niks, verzinnen ze vast weer iets anders.
Toch?

Toch? In mijn gedachten springt de directeur van Holland Internet Group op en roept zij, nog net zo vrolijk: ‘Yes, we can.’

Dit is het einde van dit verhaal.
Ik vraag me nog wel zo ontzettend af of zo’n directeur van zo een bedrijf dat willens en wetens geld verdient ten koste van anderen nou ook gelukkig is?
Hoe het is om je eerlijk voor te doen, op de school van je kinderen, langs de lijn op het voetbal- of hockeyveld of in een winkel, met een wijntje voor de tv, op wintersport of in de auto in de file, op het toilet, tuttend voor de spiegel of op bezoek bij vrienden, terwijl er die riekende geur van gebakken lucht om je heen hangt?

En natuurlijk waarom u een boodschappentas met daarop een kleurenfoto van de Obama’s meeneemt naar de rechtbank?

Rob Zijlstra

 

• tros opgelicht
 mkb nederland
 holland internet group
• telefoongids.com
een niet komische beschouwing

.

.

UPDATE – 20 februari  2013 – uitspraak
MKB heeft de zaak verloren, zie de boodschappentas 2

HET VONNIS  (20 feb 2013)

KvK-spoken

spooknotaMarchel is een 38-jarige man die zegt dat hij in Gent woont.
De officier van justitie zegt dat Marchel met vier anderen een misdadige organisatie vormt.
Hij en de medeverdachten wilden heel Nederland oplichten.
En daarna België, Duitsland, Frankrijk, Italië.
Uiteindelijk wilden ze heel Europa besodemieteren.

Zelf ziet Marchel het anders.
Van oplichterij, zegt hij tegen de rechters, was namelijk geen sprake, althans dat was niet de intentie.
Bovendien is hij niet de bedenker.
Hij was slechts bestuurder en aangesteld nadat Kantoor voor Klanten (KvK), een besloten vennootschap, al was opgericht in België.
De bedenker moet de 47-jarige Stevan zijn, een Groninger uit Winschoten.

Het ging als volgt.
De KvK bv kocht bij Ad Hoc Data, een echt bedrijf uit Alphen aan den Rijn, 1,4 miljoen adressen van Nederlandse middenstanders.
Daarna knipten en plakten ze een tekst in elkaar waardoor een brief ontstond die net echt was.
Logootje erbij, klaar.
Snel naar de bank.
Probleempje.
Een eerlijke Rabo-medewerker vertrouwde het niet en zei neen.
Probleempje daarna opgelost want volgens de Frieslandbank moest wat zij wilden kunnen: een acceptgiro-overeenkomst.

Vol moed stapten de Kantoor voor Klanten-mannen naar een drukkerij.
Even lastig.
Nota bene een wakkere drukker had opgemerkt dat het te drukken werk, het logo, de indeling, de kleuren wel heel erg leek op een brief met logo van de Kamer van Koophandel (KvK).
Hij riep ‘stop de persen’, maar toen kwam de baas van de drukkerij en moest iedereen zich een beetje dommer voordoen.
De drukbaas zei misschien wel: ‘Iets drukken wat stinkt is daarmee nog niet strafbaar. En nu aan het werk.’

Tot slot moest het gedrukte werk worden bezorgd.
Postbedrijf Sandd had er oren naar, Sandd wilde de 1,4 miljoen brieven wel even rondbrengen.

Aan elke brief was een acceptgiro gehecht, met daarop het te betalen bedrag: 149 euro.
De brieven met rekeningen van KvK werden verstuurd in een periode dat de Kamer van Koophandel rekeningen rondstuurde voor de jaarlijkse contributie.

Marchel: ’O ja? Toeval.’
De rechters: ‘Stel dat de helft van de helft van de helft van de mensen die zo’n rekening krijgt, zou betalen, dan heb je het over een klap geld.’
Marchel haalt de schouders op.
Hij was, zegt hij, niet bezig met geld.

Medeverdachte Johan was dat wel.
Johan, voormalig schilder en tatoeagekunstenaar en nu aandeelhouder, had na talloze mislukkingen in zijn leven nog slechts één missie: barmhartig alle armen op aarde helpen.
In Godsnaam.
En daar was heel veel geld voor nodig.
Johan: ‘Wij wilden heel Europa aan ons concept onderwerpen. Daarna wilden wij de mensen die honger hebben iets prachtigs bieden. Wij zijn heel gelovig.’

Hoofdgelovige Stevan uit Winschoten zit niet in de verdachtenbank.
Hij is voortvluchtig.
De politie zoekt hem al maanden.
Op Google duurt de zoekactie 0.24 seconden met 95.900 websites als resultaat.
Veel daarvan zijn gelieerd aan oplichting.

De Belgische tak van de vermeende misdadige organisatie is Marie uit Antwerpen.
Hij is afwezig, want ziek.
Jerom uit Den Haag is er wel, maar hij zwijgt.
Hij heeft als ict’er de website van de firma in elkaar geknutseld.
Daar zou hij 80.000 euro voor krijgen.
De opdracht: hun site moest er bijna net zo uitzien als hun site van de Kamer van Koophandel.

Bijna ging het goed.
Sandd bezorgde 385.000 brieven per ongeluk een dag te vroeg.
De site was toen nog niet in de lucht en het zogenaamde telefoonteam om zogenaamde antwoorden op vragen te geven zat zogenaamd ook nog niet klaar.
Er ontstond daarentegen wel publiciteit: er spoken nepnota’s door het land.
Dit leidde ertoe dat de overige 1,1 miljoen brieven niet werden bezorgd.

Er stroomde wel geld.
Welgeteld 1.785 middenstander maakten 149 euro over.
Van hen waren er 1.255 die dat deden op de bankrekening van de echte Kamer van Koophandel.
Waarschijnlijk stond dat bankrekeningnummer in het betalingssysteem opgeslagen.
530 Middenstanders betaalden de verdachte oplichters.

Marchel zegt dat hij het nog steeds jammer vindt dat niet alle 1,4 miljoen middenstanders 149 euro hebben overgemaakt.
Het had zo mooi kunnen zijn.
Jerom zwijgt en Johan knikt vroom.

Ja, vertel ons eens, zeggen de rechters die hun best doen niet heel cynisch te klinken, wat stond er tegenover die 149 euro?
Waar betaalden de mensen eigenlijk voor?

Marchel zegt dat het Kantoor voor Klanten meer service aan klanten wilde verlenen dan klanten van de Kamer van Koophandel gewend verleend zijn te krijgen.

Voor 149 euro krijg je een inlogcode.
Met die code kunnen middenstanders zichzelf op de KvK-site profileren.
Met telefoonnummers en zo.
Of met een filmpje.
Echt heel uniek.
En ZZP’ers kunnen hun certificaten uploaden zodat potentiële klanten kunnen zien hoe goed gecertificeerde ZZP’er zijn.

Marchel zegt dat hij een gezin heeft te onderhouden, door alles bulkt hij nu van de schulden.
Gelukkig heeft hij weer een baan.
Hij doet nu, antwoordt hij op de vraag, voornamelijk een stukje aansturing, een stukje acquisitie, een stukje stagiaire.
De officier van justitie zegt dat Johan uit Winschoten mag boeten met een werkstraf van 240 uur, maar dat hij voor de andere bendeleden een stukje vrijheidsberoving in gedachten heeft: gevangenisstraffen tot achttien maanden.

Rob Zijlstra

• kantoor voor klanten [wikipedia]
• dappere postbode ontslagen [parool]
• laatste stap MKB [civiele procedure]

UPDATE – 21 december 2012 – uitspraken
De rechtbank (Noordelijke Fraudekamer) heeft drie van de vijf mannen veroordeeld tot 18 maanden celstraf. Bewezen is dat zij zich schuldig hebben gemaakt aan oplichting. Twee ansderen mannen, ondere wie Johan, werden vrijgesproken.

– vonnissen volgen zodra beschikbaar