voorwoord

zittingszaal 14 deel 2

Zittingszaal 14, deel 2 – boek met blogs – ligt vanaf maandag in de boekhandel. Het boek bevat ruim zestig verhalen, opgetekend in zittingszaal 14 van de rechtbank in Groningen.
Het voorwoord gaat als volgt:

Voorwoord

In dit boek komen 71 mensen voor die ervan werden verdacht een misdaad te hebben begaan. Het gaat om 62 mannen en negen vrouwen, variërend in de leeftijd van 19 tot 72 jaar. Samen kregen ze 125 jaar gevangenisstraf opgelegd, waarvan zeventien voorwaardelijk.

Het aantal opgelegde uren taakstraf bedroeg 2910.

Acht verdachten kregen de maatregel tbs met dwangverpleging; een aantal van hen zal de kliniek niet bij leven verlaten. Vijf verdachten werden veroordeeld tot de in criminele kringen gevreesde veelplegersmaatregel isd.

Ik rekende uit dat de rechters in dit boek voor 418.000 euro aan crimineel verdiend geld hebben ‘geplukt’ ten behoeve van de staatskas en dat de veroordeelde verdachten voor 1,1 miljoen euro schadevergoeding moeten betalen aan hun slachtoffers. Ook als ze dat geld niet hebben.

Vijf keer kwam de rechtbank tot een volledige vrijspraak, 24 maal was het vonnis gelijk aan de eis en 23 maal viel de uitspraak lager uit dan de officier van justitie namens de samenleving had geëist. In acht zaken vond de rechtbank de samenleving te mild.

Er was een hoogste en een laagste straf.
Allemaal cijfers.

Getallen spelen in de misdaad en in de misdaadbestrijding een belangrijke rol. Op basis van cijfers en statistieken weten we min of meer of de misdaad stijgt of afneemt. Is het meer dan voorheen, dan maken we ons zorgen en moet het weer anders. Wordt het minder dan denken we net zo gemakkelijk dat het land veiliger is geworden. Cijfers ordenen en bieden een beetje houvast. Maar cijfers zeggen niets.

Om het fenomeen van de misdaad te begrijpen, moet je naar de verhalen luisteren.

Soms zijn het verhalen die binnen de perken van het voorstellingsvermogen blijven, soms zijn ze te bizar voor woorden. Over misdadigers en vooral over hoe hen te bestrijden, bestaan veel meningen en uitgesproken opvattingen. Alsof we het allemaal zo goed weten. In die zin is het opmerkelijk dat de publieke tribunes in de rechtszalen waar al die verhalen dag na dag zijn op te tekenen, bijna altijd leeg zijn.

Tel alle verhalen bij elkaar op, trek daar het hardnekkige idee af dat alle criminelen per definitie slechte mensen zijn. De uitkomst biedt denk ik een reëel beeld van het fenomeen misdaad.

Het gaat om de emmer, niet om de laatste druppel.

De namen van verdachten en slachtoffers in dit boek zijn door mij verzonnen. De rest niet. Een aantal verdachten is na een veroordeling in zittingszaal 14 in hoger beroep gegaan. De uitkomsten van die rechtsgang zijn op een enkele zaak na niet in dit boek vermeld.

Rob Zijlstra

ingezonden mededeling

cover deel 2

VANAF VOLGENDE WEEK IN DE BOEKHANDEL


.

Boeken

Bekentenissen uit de Bunker

Bekentenissen uit de Bunker

 

 

 

 

 

Even wat anders.

Het is natuurlijk mooi, al dat modern geschrijf op weblogs, maar het is geen boek.

Daarom is het nog mooier dat soms van het een het ander komt.

 

In september, oktober en november vorig jaar schreef misdaadverslaggever Peter Elberse van het ANP vanuit de Bunker in Amsterdam exclusief op mijn weblog over het Holleeder-proces. De Bunkerbijblog.

 

Vandaag verschijnt zijn boek, Bekentenissen uit de Bunker.

De Bunker is de zwaar (meest) beveiligde rechtbank van het land.

 

Peter Elberse is de misdaadverslaggever van Nederland die de meeste uren van iedereen in die desolate Bunker doorbracht, vele, vele uren langer dan ’s lands zwaarste crimineel.

Ik ben er een paar keer geweest.

Geen plek om heel vrolijk van te worden.

 

Elberse zat daar al toen de Hakkelaar er moest terechtstaan.

Hij was er toen Mohammed B. er zijn ding deed.

We waren er samen tijdens het proces van Gerke uit Groningen.

Hij zat daar, af en toe wat ongemakkelijk, tussen Hell’s Angels.

En ook dus bij het proces van de (g)eeuw, van Willem Holleeder.

 

Niemand die hem dat kan navertellen.

 

Het eerste exemplaar wordt vanmiddag, in de Bunker, uitgereikt aan Bram, teamleider Risicovolle Zittingen.

 

Ik schreef een keer over Bram.

Omdat hij mooi ken vertellen over zijn risicovolle gasten.

 

‘Hadden we een keertje een gozert beneden in de cel, intercom stuk.

Hij naar een andere cel.

Denk je? Effe later intercom weer stuk.

Wij, krijg het nou.

Hij weer naar een andere cel.

Dacht je?

Niks intercom.

Die gozer stotterte.

Ja, je ken wel lache hiero.’

 

Het boek van Peter Elberse gaat over spraakmakende zaken in de Bunker die de televisiekijker en de krantenlezer doorgaans niet worden verteld.

 

Even wat anders, dus.

 

Rob Zijlstra

 

uitgeverij De Fontein