Het grote mes

Waar advocaat Jan Boone komt, komt gedoe.
Boone behoort met zijn 35 jaar praktijkervaring tot de top van de Nederlandse advocatuur.
Buiten de rechtszaal is hij een alleraardigste man van respectabele leeftijd (70 jaar), in de rechtszaal is hij de onvermoeibare straatvechter.
Zijn uitgangspunt: justitie en politie deugen niet.

Soms doet Jan Boone een zaak in Groningen en dan zie je direct het verschil: Groninger advocaten zijn niet zo van het straatvechten.
Donderdag stond Boone een voor zijn leeftijd veel te omvangrijke Bulgaar bij.
De man zou met een zo mogelijk nog groter mes hebben geprobeerd een student van het leven te beroven.
Een poging tot doodslag, luidt de verdenking.

Voor de strafzaak is anderhalf uur ingeruimd.
Na vier uur gedoe is het proces nog niet op de helft.
De rechtbank besluit dat het zo niet langer kan en legt de zaak stil voor nader onderzoek.
De rechters zeggen dat ze meer te doen hebben vandaag.
Bijvoorbeeld nog zes zaken.

De Grote Bulgaar woonde op de tweede verdieping van een appartementencomplex in de Papengang in de binnenstad van Groningen.
Hij is daar de huisman.
De Bulgaarse mevrouw die er ook woont, zegt dat ze de huisvrouw is en de vriendin van hem.
De rechters hebben hun bedenkingen, maar daar gaat het nu niet over.

De Grote Bulgaar ligt te slapen als Joris en Johannes vrolijk door de Papengang banjeren. Het is dan 4 januari en op straat ligt overal sneeuw.
Hun vriend Wouter woont in het complex op de derde verdieping.
Ze gaan hem bezoeken, bellen aan en moeten dan even wachten tot Wouter de deur voor hen opent.
Tijdens dat wachten gooien ze jolig met sneeuwballen.
Naar elkaar en tegen het raam van Wouter.

Dat wil zeggen: dat dacht Joris.
De sneeuwbal treft het raam van ‘Bulgarije’.
Zij doet het raam open, roept in het Engels ‘nu hebben jullie een groot probleem’ en sluit het raam weer. Melig keilt Johannes nog een sneeuwbal tegen de ruit.
Dan komt Wouter de deur open doen.

Gedrieën lopen ze naar boven, Wouter voorop.
Johannes zegt nog: ‘Wat een rare buren heb jij.’
Wouter zegt dat hij die mensen vrijwel nooit ziet.

Als getuigen zeggen Joris, Johannes en Wouter tegen de rechters dat het heel snel ging. Halverwege het trappenhuis stond daar ineens een heel grote man met een heel groot mes.
Man viel.
Schopte Wouter zo naar beneden.
Hij viel met dat mes op Wouter.
Nee, hij pakte hem vast.
Wouter dacht dat hij niet werd geduwd of geschopt, maar zelf was gesprongen.
Joris viel ook, ze klauterden overeind en begonnen te rennen alsof hun leven er van afhing.
Zelf dachten ze dat dat ook heus het geval was.

Als ze buiten adem zijn, blijkt dat Wouter een bloedende jaap in de hals heeft.

De Grote Bulgaar schudt het hoofd.
Hij zegt dat hij lag te slapen toen zijn vriendin waar het nu niet om gaat hem wakker maakte en vertelde dat ze bang was.
Ze vertelde over de sneeuwballen en dat drie mannen beneden lelijke dingen hadden geroepen.
Hoer en zo.
En dat die mannen op weg waren naar boven.

De Grote Bulgaar pakte van het aanrecht een joekel van een mes en liep het trappenhuis in waar hij oog in oog kwam te staan met Wouter.
Zegt: ‘Ik dacht, met dat mes en mijn postuur schrik ik de belagers wel af. Ik heb hen niet aangeraakt. Niet gestoken. Dat wilde ik ook niet. Ik ben wel uitgegleden.’

Hij zegt dat er eerder een overval in de hal is geweest.
Dat er vaak junkies zitten.
Dat de huisvrouw daar bang voor is.
Vandaar het mes.

De politie komt en in een wasmand op de slaapkamer vinden ze het wapen in een handdoek met bloed.
Hebbes.
De Grote Bulgaar wordt gearresteerd en veilig opgesloten.

Boone eist dat het grote mes in de rechtszaal wordt getoond.
De foto’s in het dossier zeggen hem niks.
Het is een ongebruikelijk verzoek, maar de rechters gaan er in mee.
’t Is wel Boone.
Een half uurtje later wordt het mes de rechtszaal binnengebracht en mag de officier van justitie het wapen hoog houden.
Joris en Johannes kijken en zeggen als getuige dat ze absoluut zeker zijn dat dat het mes is.
Geen twijfel mogelijk.

De handdoek met bloed is op dna onderzocht.
Uitkomst: het bloed is niet van Wouter.
Het mes zelf is niet onderzocht.
Dat vond justitie bewijstechnisch niet nodig.

Boone doet nu boos, bromt dat het te zot voor woorden is.
Hij zegt: ‘Onderzoek aan het mes kan aantonen dat mijn cliënt het heeft vastgehouden. En als er dan geen bloed van het slachtoffer op zit, dan is dat ontlastend voor mijn cliënt. Dan heeft hij, zoals hij zelf ook zegt, niet gestoken.
En dan is er geen poging tot doodslag, dan zijn we klaar.’

Boone moppert dat politie en justitie naar een dader hebben gezocht en niet, zoals het moet, aan waarheidsvinding hebben gedaan.
Volgens Boone heeft de Grote Bulgaar daar op die trap hooguit gedreigd met het mes.
Zegt dat de beste man al bijna vier maanden vastzit en dus onmiddellijk in vrijheid moet worden gesteld.
En als cliënt dan terugkeert naar Bulgarije?
‘Nou en. We hebben een keurig uitleveringsverdrag met dat land.’

De officier van justitie is kennelijk onder de indruk.
Zegt dat hij zich niet zal verzetten als de Grote Bulgaar alvast naar huis mag.
Zoals Boone het wil.
Maar de rechtbank besluit na beraad dat de verdachte voorlopig in de gevangenis moet blijven.
De rechters gelasten ook nader onderzoek naar het mes.
Onderzocht moet worden of de verwonding in de hals van Wouter kan zijn veroorzaakt door dat grote wapen.

Wordt – over een maand of drie, vier – vervolgd.

Rob Zijlstra

>> jan boone

.

UPDATE – 26 augustus 2010 – vervolg strafzaak
Justitie heeft aanklacht poging tot doodslag laten vallen omdat niet bewezen kan worden dat de verwondingen zijn veroorzaakt door het grote mes. De verwijten die wel bewezen kunnen worden betreffen eenvoudige mishandeling en bedreiging. De eis: acht maand celstraf, gelijk de tijd die de Grote Bulgaar in voorarrest zit. De Grote Bulgaar blijkt overigens een professioneel vechtsporter en bodyguard te zijn (geweest). De rechtbank doet op 9 september uitspraak.

Seks (31.637)

hoeren

Eerst het schrijnende verhaal.
Daarna enig wantrouwen.

Darina, de naam is door mij verzonnen, mocht niks.
Zelfs toen ze in 2005 en ten einde raad zelfmoord wilde plegen, verbood hij dat.
Hij is Ivan, 37 jaar.
Volgens justitie is hij de verschrikkelijke.

Acht jaar lang dwong hij Darina te werken als prostituee in de rosse buurt van Groningen.
In die acht jaar zou ze 1.581.868 euro hebben verdiend.
Stel dat ze 50 euro per keer kostte, dan zou ze tussen 2000 en eind 2008 – even voor het idee – 31.637 Groninger mannen hebben ontvangen.
Dat is ongeveer een derde van de mannelijke bevolking van de stad Groningen.
Goed, misschien waren er mannen die vaker kwamen, dat kan.
Maar dan nog.

De prostitutiepolitie in Groningen – die bestaat – kende Darina. Het was de agenten op hun rondgangen wel opgevallen dat zij vaak werkte, vaak en lang.
Maar in gesprekjes met haar duidde volgens de politie niets op mensenhandel, op niets dat ze tegen haar zin met al die piemelmannen bezig was.

Het moet de politie dan ook hebben verrast dat Darina zich eind 2008 op het politiebureau meldde met de mededeling dat ze aangifte wilde doen.
Ze was slachtoffer van mensenhandel, vertelde ze.
Dus toch.
De politie schreef alles op en dat resulteerde in een aangifte van tweehonderd pagina’s vol leed.

Er kwam een onderzoek (onderzoek Kolibrie) naar haar telefoonverkeer, naar ontvangen en verstuurde sms’jes, telefoons werden getapt, er werd financieel onderzoek gedaan en er werden observaties uitgevoerd.
Op 22 januari dit jaar werd Ivan gearresteerd.

Acht jaar lang zou deze verschrikkelijke Bulgaar zijn landgenote als een seksslavin hebben behandeld.
Haar leven werd door hem van minuut tot minuut gecontroleerd.
Zo vond hij dat zij in haar peeskamertje moest staan, want hoeren die zitten, zei hij, die verdienen niks.

Soms ging Darina wel even zitten.
Bijvoorbeeld omdat ze wat moe was.
Soms was ze een beetje moe omdat ze 16 tot 20 uur per dag moest werken.
Soms moest ze ook de klok rond werken, om maar die dagelijkse duizend euro binnen te halen.
Duizend was het minimum.

Soms viel ze in slaap.

Het gebeurde dat als ze even moe ging zitten, ze een sms’je kreeg vanuit Bulgarije.
Van Ivan.
Die berichtte dan dat ze moest gaan staan.

Hij beheerste haar leven.
Aanvankelijk was ze verliefd op Ivan.
Het plan was dat hij het zou regelen en dat ze het fifty-fifty zouden doen.
Hij zou voor haar een spaarrekening openen.
Om het allemaal wat eenvoudiger te maken, papte Darina het aan met Koos.
Ook dat moest.
Koos was een klant en ja, Koos wilde ook wel trouwen.
Zo werd Darina na een tijdje Nederlandse.
Koos had lang niet in de gaten dat hij maar een nep-echtgenoot was.
Hij gaf haar geld, in totaal zo’n 150.000 euro.
Dat geld ging, wist Koos veel, rechtstreeks naar Ivan.
Zo maakte ze het goed dat ze soms haar minimum niet haalde.

Met regelmaat kwam Ivan naar Groningen.
Volgens de aangifte kwam hij dan vooral om Darina te slaan, hard op het hoofd zodat klanten geen nare blauwe plekken konden zien.
En om haar te verkrachten.
In Bulgarije bedreigde hij de moeder en het broertje van Darina.

Als Darina een A naar hem sms’tje, dan was dat het teken dat ze die dag duizend euro binnen had.
En wanneer hij sms’te ‘hoe gaat het?’ dan moest ze melden hoeveel geld ze tot dat moment bij de  Groninger mannen had vergaard.

Soms kreeg ze een cadeautje van Ivan.
Dan moest ze naar Bulgarije komen en dan verrastte hij haar.
De ene keer met grotere borsten, een andere keer met volle lippen.
Meerdere operaties werden tegen haar zin uitgevoerd, maar ook in Bulgarije hoor je een gegeven paard niet in de bek kijken.

En terwijl Darina half Groningen onderhield, kocht Ivan dure horloges voor protserig om de pols, kocht hij auto’s voor op de weg en een mooie villa in een wijk.
Hij leefde in welstand en luxer dan de meeste andere varkensboeren in Sliven.
Zijn familie deelde mee, maar had wel een vermoeden.
Zo legden zijn moeder, schoonmoeder en zijn zus belastende verklaringen af.
Ja, achteraf.

In november 2008 zou het Darina duidelijk zijn geworden dat er nooit een spaarrekening was geopend, dat nergens veel geld op haar lag te wachten.
Een persoonlijke kredietcrisis.
Dat ze acht jaar lang was gebruikt, misbruikt.
Ze besluit aangifte te doen.

De politie jubbelt als zij aangifte doet.
Intern wordt gesproken over een triomf.
Er begint een groots onderzoek.
De politie van Groningen zou de mensenhandel wel eens even een lesje leren.
In Sliven wordt alvast beslag gelegd op de bezittingen van varkensboer Ivan.
Conservatoir beslag.

In een brief aan de rechtbank schrijft Darina over haar eenzaamheid, over haar schaamte en angst dat hij haar familie zou inlichten. Dat ze op de tweede dag dat ze in Groningen was, al aan het werk moest. Zeven dagen per week. Dat ze zich toen was doodgeschrokken. Ze mocht geen klanten weigeren. Dat ze vaak rugpijn had, ook door die twintig centimeter hoge hakken waarop ze van hem uren moest lonken.
Dat hij haar met messen bedreigde, een keer met een pistool op het hoofd.
Dat hij dreigde haar onderste boven aan een brug op te hangen.
Ze schrijft dat ze niet meer weet wie ze is, dat haar leven is verwoest, dat het gevoel van zelfbeschikking helemaal is verdwenen.
Dat ze op den duur niet meer leefde als mens, maar als een ding.
Als seksding.
Dat ze nu de hoop koestert op een menswaardig bestaan.

Darina vordert 1.581.868 euro en daarnaast nog eens 20.000 euro aan immateriële schade.
Ze is in therapie en dat kost wat.
De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht die vordering, want aannemelijk, toe te wijzen.
Daarnaast eist de officier een gevangenisstraf van vijf jaar.

Tegenover de politie heeft Ivan een summiere verklaring afgelegd.
Maandag in zittingszaal 14 weigerde hij antwoord te geven op vragen van de rechters.
Consequent verwees hij naar zijn eerder afgelegde verklaringen.
De rechters werden er gek van.

Op alle mogelijke manieren probeerden ze hem aan de praat te krijgen.
Door op zijn gemoed in te spelen, door zijn zoontje erbij te halen, met wie hij eens een gezellige dag had beleefd in Amsterdam. Daar hadden zo toch samen gezellig een worstelwedstrijd bijgewoond?
Ivan bleef nurks kijken.
De rechters zeiden dat ze daar niks van snapten.
Dat de beschuldigingen toch fors zijn.
Dat als het allemaal niet waar is, wat kan, wat Darina ook beweert, hij dat toch kan zeggen.
Juist.
Maar Ivan bleef zwijgen als een varkensboer.

Alleen in zijn wettelijk gegunde laatste woord zei hij dat hij nooit iemand tot iets heeft gedwongen, nooit geen geld ontvangen, dat hij vader is van twee kinderen die hem nodig hebben, dat hij iedere ochtend in de gevangenis transpirerend wakker wordt en dat hij hoopt op een rechtvaardig besluit en dat hij daarna zo snel mogelijk naar huis wil.

Is dit alles waar?
Is dit de waarheid?
Nou en of, zegt de officier van justitie.

Nietes, zegt de advocaat.
Die zegt dat het een feit is dat de verdenkingen vrijwel uitsluitend zijn gebaseerd op de aangifte van Darina.
Wat zij, het slachtoffer, ook zegt, het wordt door justitie beschouwd als de waarheid.
Maar waarom?

De advocaat van Ivan zegt dat justitie de plank volledig misslaat.
Dat de politie en justitie van Groningen hebben willen scoren.
Dat de politie daarom met instemming van justitie een journalist van Dagblad van het Noorden tot in detail informeerde over het lopende onderzoek.
Dat die journalist daar ook over publiceerde, terwijl het onderzoek nog gaande was.
Zoiets had de advocaat nog nooit meegemaakt, zelfs niet eens in de Holleeder-kwestie.

Volgens de advocaat duiden de publicaties op vooringenomenheid van de politie.
Op tunnelvisie.
‘Mijn cliënt is in de media al veroordeeld.’
Trial by media.
Dat is niet alleen niet fair, maar ook in strijd met artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM).

Een ieder tegen wie een vervolging is ingesteld, wordt voor onschuldig gehouden totdat zijn schuld in rechte is komen vast te staan.

Zo’n schending, zeggen de leerboeken, is een vormverzuim en dat moet leiden tot niet–ontvankelijkheid van de officier van justitie.
En dan moet Ivan zo snel mogelijk naar huis.

De officier van justitie is niet onder de indruk.
Zegt: ‘Het openbaar ministerie en de politie hebben een taak om het publiek te informeren. De DvhN-journalist kreeg slechts een kijkje in de keuken van de mensenhandel. Embedded.’

Waarom deed Darina pas na acht jaar schrijnende uitbuiting aangifte?
Is misschien maar de helft waar?
De helft van 31.637?
Of nog minder?
Maar 8.319?
Maal vijftig euro?

De advocaat zegt: ‘Merkwaardig is dat Darina nog altijd, ja, nu nog steeds, in de prostitutie werkt.’
De officier van justitie: ‘Dat is wel zo.’
De advocaat van Darina die op toevoeging de claim van anderhalf miljoen euro indiende: ‘Het een sluit het ander niet uit.’

Ik kan mij voorstellen dat de rechtbank over twee weken niet tot een uitspraak komt.
Dat de rechtbank eerst, in het belang van de waarheidsvinding, nog veel meer wil weten.

Maar ik denk vooral ook aan al die 31.637 Groninger piemelmannen à 50 euro.
Dat zijn meer mannen dan een Grote Markt en Vismarkt vol.

Rob Zijlstra

UPDATE – 12 oktober 2009 – uitspraak
Ivan is veroordeeld tot vier jaar celstraf. De rechtbank acht minder feiten bewezen dan de officier van justitie ten laste had gelegd. Wel stelde de rechtbank dat als alles bewezen zou worden zoals de officier van justitie dat had voorgesteld, er een aanzienlijk hogere straf was opgelegd dan de geeiste vijf jaar.

De claim van anderhalf miljoen euro is afgewezen. Over de omvang van het bedrag bestaat te veel onduidelijkheid. De vrouw zal moeten proberen haar geld via de civiele rechter te krijgen. Wel werd 20.000 euro smartengeld toegekend.

De rechtbank heeft geen oordeel over het feit dat een journalist van Dagblad van het Noorden meeliep met het politieonderzoek.  De advocaat meende dat justitie om deze reden het recht op vervolging had verspeeld, omdat de verdachte in de media al zou zijn veroordeeld.

 

UPDATE – 20 juni 2011 – ontneming 1
Het openbaar ministerie is een procedure begonnen om de verdiensten van Ivan op te eisen in het kader van de pluk-ze-wetgeving.  De claim bedraagt 1,4 miljoen euro. De procedure kan lange tijd gaan duren. Ivan wacht ondertussen op het arrest van de Hoge Raad. Hij heeft tegen de uitspraak in hoger beroep (net als de rechtbank Groningen oplegde, 4 jaar) cassatie ingesteld.  Het OM wil niet op de uitkomst van deze procedure wachten.

 

update14 april 2016 – ontneming 2
De procedure loopt nog steeds. De rechtbank heeft bij het OM aangedrongen op enige spoed. Nog niet alle informatie die de rechters nodig hebben om te kunnen oordelen is beschikbaar. Sommige vereiste stukken zijn er wel, maar onvertaald. Groningers rechters zijn het Bulgaars kennelijk niet machtig. Een vervolg wordt binnen drie maanden verwacht. Of na drie maanden.