Smirnoff

foto: kees van de veen / dvhn

Het voetbalteam uit Harkstede had een feestje te vieren en belandde vrolijk in het wokrestaurant in de Euroborg in Groningen.
Een vriendengroep van jongens die in de buurt van de Euroborg wonen, hadden ook iets te vieren en deden dat op de brede trappen voor de hoofdingang van het voetbalstadion.
En ook Simon (24) had een feestje in de buurt.

Relevant voor dit verhaal: al die afzonderlijke feestjes waren op dezelfde avond.
En het liep die avond uit de hand en wel zo dat Simon zich moest melden bij de meervoudige strafkamer van de Groningen rechtbank.
Hij zou zich schuldig hebben gemaakt aan afpersing en een poging tot zware mishandeling.

Simon zeult een boel problemen met zich mee.
Als kind is hij aan zijn lot overgelaten met als resultaat dat hij lange tijd in de jeugdinrichting Het Poortje verbleef.
Toen hij zijn jeugdtijd er op had zitten, mocht hij de inrichting verlaten.
Al snel nam het lot hem weer te grazen.

Nu is hij veelpleger.

Simon had zitten nadenken en besloten dat het anders moet, omdat het anders nog slechter met hem zal aflopen.
Hij zette zijn zorgen op een rijtje, pakte zijn tas in en begaf zich naar de rechtbank om verantwoording af te leggen.
In die tas zitten schone kleren, zijn Nike-gympies en benodigde toiletartikelen, genoeg om een tijd in de gevangenis te kunnen doorbrengen.
Want dat hij de rechtbank niet als vrij man zal verlaten, daar is hij van overtuigd.
Buiten de rechtbank rookt hij nog een laatste sigaret.

Tijdens de zitting wordt beetje bij beetje duidelijk wat er zich op die avond heeft afgespeeld rond de Euroborg.
Simon had zijn feestje verlaten en zich aangesloten bij de vriendengroep op de trap.
Een paar jongens kende hij wel.
Er werd daar flink gezopen.
De vriendengroep was uitgelaten geweest, want ze hadden net iemand beroofd in het Groenensteinpark in Helpman.
Dat was best lachen.

Simon lurkte aan een fles Smirnoff.

Tegen die tijd was het voetbalteam uitgegeten.
De spelers verlieten, want het was gezellig, vrolijk het wokrestaurant.
Pim wat moeizaam, omdat hij gescheurde enkelbanden had en zich daarom voortbewoog met behulp van krukken.
Buiten trof het voetbalteam de vriendengroep.
Simon was toen al zo dronken als een kanon.

Er werd wat geroepen, over en weer, lelijke dingen.
Toen zette de vriendengroep de aanval in en vielen er klappen.

Simon was op de voetballers afgerend.
De voetballers renden weg.
Behalve Pim met z’n krukken.

Simon sloeg hem twee keer met de lege fles Smirnoff in het gezicht.
Pim viel.
Simon riep: ‘Blijf liggen.’
En: ‘Je geld.’
Pim gaf zijn portemonnee.
Simon: ‘En je mobieltje ook.’
Pim gaf zijn Samsung Star.

Hij kreeg de lege portemonnee terug.
Daarna werd hij opnieuw geslagen.
Bij de vierde klap spatte het glas op het hoofd van Pim kapot.

Simon zegt tegen de rechters: ‘Ik vind het niet leuk en ik ben er ook niet blij mee.’
Toen hij zwaaiend met zijn broekriem toch was aangehouden en de politie hem de volgende dag vertelde waarom dat zo was, was hij zich doodgeschrokken.
Eigenlijk kon hij zich nuchter niet voorstellen dat hij zoiets had gedaan.

Rechters: ‘En nu?’
Simon: ‘Ik weet er helemaal niets meer van. Ik was hartstikke dronken.’
Rechters: ‘U heeft geen filmpje meer in uw hoofd?’
Simon: ‘Nee. Maar het klopt vast wel een beetje, er zal wel een kern van waarheid in zitten.’
Rechters: ‘U zou het gedaan kunnen hebben, u zou met die fles geslagen kunnen hebben?’
Simon: ‘Ja. Die mensen gaan zoiets toch niet verzinnen.’
Rechters: ‘Hier zit dus een andere Simon dan de Simon van die avond.’
Simon: ‘Het is heel dubbel. Normaal ben ik niet zo.’
Rechters: ‘U had erg veel gedronken, bier whisky, wodka.’
Simon: ‘Ik kan niet tegen drank.’

Als de officier van justitie het woord neemt, noteer ik in mijn aantekeningen: 24/6.
Dat is aantekenjargon voor 24 maanden celstraf waarvan 6 maanden voorwaardelijk.
Dat is de straf, zo schat ik in, die tegen Simon zal worden geëist.

Hij is veelpleger, beroofd zomaar iemand op krukken en slaat een fles Smirnoff kapot op het hoofd van het slachtoffer.
Het hoofd is, zo zeggen officieren van justitie altijd, een kwetsbaar onderdeel van het lichaam.
Wie met fors geweld het kwetsbare hoofd raakt, neemt het aanmerkelijke risico (voor lief) dat het slachtoffer zal komen te overlijden. Dan zeggen de officieren van justitie dat we blij moeten zijn dat het slachtoffer het heeft kunnen navertellen.
En dat dat niet is te danken aan de verdachte.

Nu is het openbaar ministerie een en ondeelbaar (zeggen ze), maar met regelmaat ook onnavolgbaar (zeg ik).
De officier van justitie zegt – zonder enige overtuiging – dat ze de beide feiten waarvan Simon wordt beticht, bewezen acht.

(Wat zei ze? Dat ze het bewezen acht.)

Dat hij met de fles heeft geslagen en dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan afpersing van 20 euro en de mobiele telefoon van Pim.
Bij de aanhouding had hij die telefoon in zijn broekzak.

Ik kijk naar mijn voorspelling.

De officier van justitie mompelt dat het tijdverloop mee moet wegen in de strafeis.
De misdaad waar Simon van wordt verdacht, speelde zich af in november 2009.
Simon zei nog: ‘Ik dacht al dat jullie het waren vergeten.’

De officier van justitie: ‘Ik eis een taakstraf van 240 uur en vijf maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.’

(Hoeveel? 240, 5 voorwaardelijk)

Ik kon niet zien of Simon opgelucht keek, maar de eis moet hem hebben verrast.
Bij het verlaten van het gerechtsgebouw bedankt hij zijn advocaat.

Maar ik zou, als ik Simon was, de tas nog niet uitpakken.

Rob Zijlstra

uitspraak op 9 juni

.

extra (toegevoegd op 31/5 – 23.42 uur) 
Simon is veelpleger en dat vond hij wel een beetje raar. Al een jaar lang was hij goed bezig, had hij geen gedoe met de politie gehad. En toen ineens kreeg hij een brief waarin stond dat hij was gepromoveerd tot veelpleger.
Zijn advocaat: ‘Is dus inderdaad wel raar.’
De reclassering legt het aan de rechters uit.
Vrij vertaling: Simon is op de veelplegerslijst geplaatst om een persoongerichte aanpak mogelijk te maken. Hij is gemotiveerd. Zo wordt geprobeerd te voorkomen dat het met hem uit de hand loopt en dat hij op de veelplegerslijst terechtkomt.
Advocaat: ‘Een soort preventieve veelplegerslijst dus. Nou ja, misschien heeft hij er baat bij.’

.

UPDATE – 9 juni 2011 – uitspraak
Simon kan de tas uitpakken. De rechtbank heeft hem veroordeeld tot een taakstraf van 240 uur en als stok achter de deur 5 maanden voorwaardelijke celstraf.

VONNIS (volgt)