Belangrijke baan

waarom moet u nou huilen?

schokkende beelden

schokkende beelden

Ik zal niet in details treden, want daar wordt het alleen maar erger van.
Journalisten moeten de dingen niet erger maken dan ze al zijn.

Jan – zo heet hij niet – heeft een goede baan.
Een belangrijke ook, zeiden de rechters een paar keer.
Het zal.
Tot slot heeft Jan een vriendin, geen advocaat en een fascinatie: hij kickt op beelden die hem shockeren.

Zijn ex heeft hem verraden.
Zijn ex stapte naar de politie en vertelde dat haar ex kinderporno op zijn computer heeft staan.
Ze kreeg een kop koffie en vertelde het hele verhaal.
Ook dat haar ex er in 2007 al mee was begonnen.

In januari 2012 was Jan aan de beurt.
De politie belde aan en nam zijn computer in beslag voor onderzoek.
Dat leverde 83 foto’s en 88 films op met daarop kinderporno.

Donderdagochtend moest Jan zich verantwoorden voor de meervoudige strafkamer.
Hij had de advocaat verwacht waarmee hij had gesproken toen hij, een jaar geleden, was aangehouden.
Nee, sindsdien had hij geen contact meer gehad met die advocaat.
De rechters: ‘We zien wel hoe ver we komen. Mocht het u allemaal te veel worden, dan moet u dat zeggen.’

Jan vecht tevergeefs tegen de tranen.
De rechters: ‘Waarom moet u nou  huilen?’
Jan snikt: ‘Omdat het om kinderen gaat.’

Had hij bewust naar kinderporno gezocht?
– Eerst niet, later wel.
Niet omdat u er opgewonden van raakte, maar omdat het u shockeerde.
– Klopt.
De rechters hebben gelezen dat Jan verslaafd is aan porno.
– Klopt.

De rechters: ‘Dus u raakt opgewonden van seks met vrouwen, maar als de vrouw een meisje van 16 is, raakt u niet opgewonden, maar shockeert het u?
Klopt.
De rechters: ‘Leg uit.’
Jan huilt: ‘Omdat het om kinderen gaat.’

Op het werk van Jan weten ze van niets.
Zouden ze het wel weten, dan wordt hij misschien ontslagen.
Jan deed ook vrijwilligerswerk wat niet goed samengaat met wat hij heeft gedaan.
Op het vrijwilligerswerk weten ze ook van niets.
Jan is nu gestopt als vrijwilliger, want zou het uitkomen dan zou dat het vrijwilligerswerk kunnen schaden.
En dat wil hij niet.

Zijn vriendin weet iets, maar niet alles.
Rechters: ‘Wat weet ze niet?’
– Dat het om kinderporno gaat.
Rechters: Wat weet ze wel?
– Dat mijn computer in beslag is genomen.
Rechters: ‘U leeft met geheimen.’

De officier van justitie heeft een makkie.
De officier van justitie: ‘Bezit kinderporno tussen 2007 en 2012 bewezen. Zijn ex zegt het en hij geeft het toe. Hij heeft een belangrijke baan, een goede relatie, voelt schaamte en heeft veel spijt, is zelf als vrijwilliger gestopt, hartstikke goed en hij heeft zijn leven redelijk goed op de rails. Ik eis twaalf maanden celstraf waarvan zes maanden voorwaardelijk, verplicht reclasseringscontact en een behandeling.’

Jan zakt zittend ineen.
Heel zachtjes: ‘Gevangenisstraf?’

Dag leven redelijk op de rails.
Dag belangrijke baan
Dag vriendin.
Dag…

Hij stamelt: ‘Ik snap de consequenties…, maar ik hoop… dat gevangenisstraf vermeden kan worden…’
De rechters: ‘Wij zullen er goed over nadenken.’

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 20 juni 2013 – uitspraak
De rechters hebben nagedacht. Jan hoeft niet naar de gevangenis en kan zijn belangrijke werk voortzetten zonder thuis en op het werk opening van zaken te hoeven geven. Een voorwaardelijke celstraf van 6 maand en een taakstraf in de vorm van een werkstraf van 100 uur kan volstaan, vinden de rechters.

De vegetariër

Mark zit in de nesten.
Misschien dacht hij tot maandagmiddag half twee dat het met een sisser zou aflopen, zodat hij na vandaag zou kunnen overgaan tot de orde van de dag.
Vooralsnog is dat niet zo.
Het ziet er naar uit dat Mark met knikkende knieën naar zijn nieuwe werkgever moet.

Mark dacht voorafgaand aan de rechtszaak misschien wel dat hij weg zou komen met een lulverhaal.
Hij had immers nog ooit een strafzaak meegemaakt, misschien zijn rechters echt wereldvreemd, zoals je wel hoort.

Hij gaf toe dat het klopte, dat het klopte dat er kinderporno op zijn computer stond.
Dat was niet een heel grootse bekentenis want de politie had computers bij hem thuis in beslag genomen en het toen zelf gezien.

Hij had de ranzigheid opgeslagen in mapjes.
Die mapje had hij namen gegeven.
Kinderpornonamen.
Verzint u maar iets dat heel schunnig is.

Al die mapjes bij elkaar bevatten 25.000 foto’s en filmpjes waarop is te zien hoe kinderen van alle kanten worden verkracht.

Het was begonnen op school.
Mark was op een school in Groningen de systeembeheerder.
Op een dag werd op (in) dat systeem een kinderpornofoto aangetroffen.
Schoolleiding in rep en roer, maar gelukkig bestond Mark.
Mark vertelt aan de rechters dat hij van de schoolleiding de opdracht kreeg een en ander uit te zoeken.
Logisch vond hij, want hij was per slot van rekening verantwoordelijk voor het systeem.
Hij ging op zoek, vond de boosdoener en lichtte zijn leidinggevende in.
Goed gedaan, Mark.
Ziek vond hij het, ziek en zielig.
Wie naar die ranzigheid kijkt is niet normaal en heeft hulp nodig.
Dat had hij nog gezegd.

Maar eenmaal thuis ging hij door met zoeken.
Hij wilde kinderpornonetwerken analyseren om zo de samenleving te beschermen.
Zo haalde hij 25.000 beeldende verkrachtingen binnen die hij onderverdeelde in mapjes, submapjes en subsubmapjes.

Zegt tegen de rechters: ‘Ik deed er verder niets mee.’
Rechters: ‘Is dat zo?’
Mark: ‘Ik heb nooit met de broek op de knieën voor de computer gezeten.’
Rechters: ‘Nee?’
Mark: ‘Absoluut niet.’

Rechters: ‘Waarom kijken mensen naar voetbal op tv? Omdat ze het spannend vinden.’
Mark knikt.
Rechters: ‘Waarom kijken mensen naar porno?
Mark knikt weer.
Rechter: ‘En u bent dan die ene witte raaf die 25.000 kinderpornofoto’s op zijn computer heeft staan en daar geen plezier aan beleeft?’

Mark doet ach en wee, zegt ja en nee, draait en doet.
Een van de rechters: ‘Ik heb bij u het gevoel dat ik met een vegetariër te maken heb die iedere week tien kilo vlees bij de slager koopt.’

Mark: ‘Ik ben geen pedo.’
Rechters: ‘Je hebt ze in soorten en maten.’

De politie deed een inval bij Mark na een tip van de politie in Australië.
Daar liep een onderzoek naar een kinderpornonetwerk.
In dat onderzoek kon de computer van Mark in verband worden gebracht met die van Dustboy, een van de hoofdverdachten in het Australische onderzoek.
Dat hij met Dustboy ranzige foto’s had uitgewisseld, gebeurde per ongeluk, zegt hij.

De school waarvoor Mark werkte zegt dat geen opdracht is gegeven voor een onderzoek.
Er was ook helemaal niet ‘goed zo Mark’ tegen hem gezegd.
Mark was op staande voet ontslagen.
Thuis wisten ze niet beter, dus toen ze het echte verhaal hoorden, moesten ze wel even slikken.

Rechters: ‘Er is nog wat hè?’
Mark had vast gehoopt dat ze er niet over zouden beginnen.
Rechters: ‘U heeft een stiefdochter van 12 jaar. En u had een camera opgehangen in de douche.’

Mark: ‘Ze heeft zichzelf gefilmd.’
Mark: ‘Ik..’
Mark: ‘Ik begrijp wat u denkt..’
Rechters: ‘Vertel eens, hoe kwam die camera in de douche?’
Mark:’Ik heb dat gedaan omdat zij altijd rommel maakte in de badkamer. Ik wilde wel eens zien hoe ze dat deed. Daarom heb ik, in een vlaag van verstandsverbijstering, die camera opgehangen.’

Vanwege de feestdagen doet de rechtbank pas over vier weken uitspraak.
Dat betekent dat Mark een spannende maand de tijd heeft met knikkende knieën zijn nieuwe werkgever in te lichten.

Dat hij straks even weg moet, in verband met een eis van vijftien maanden gevangenisstraf.
Nieuwe werkgever: ‘Wat?’
Mark: ‘Waarvan vijf maanden voorwaardelijk.’
Werkgever: ‘Hoezo?’
Mark: ‘Nou uh… ik ben betrokken geweest bij een onderzoek ter bescherming van de maatschappij.’

Of zoiets.

Rob Zijlstra

uitspraak op 17 januari

Schaak

In Eindhoven woonde een man die werd veroordeeld wegens ontucht.
Hij heeft zijn straf uitgezeten, maar mag niet naar huis terugkeren.
Sowieso willen zijn buurtgenoten dat niet.
Maar het mag nu ook niet van de burgemeester.

De pedofiel heeft een stadsverbod gekregen. Zoiets gebeurde nooit eerder.

Burgemeesters kunnen dat doen als zij bang zijn dat de openbare orde verstoord dreigt te raken.
In Eindhoven zijn voor zo’n daadkrachtig besluit de handen op elkaar gegaan.
Collega-burgemeesters zijn vast minder happy, want nu kan bij hen van alles gaan dreigen.

Een zedendelinquent de stad uitzetten, is stoer doen op kosten van de buren, stond in de krant.

Ik moest aan burgemeesters in Groningen denken.
In Groningen wemelt het van de zedendelinquenten.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank in Groningen veroordeelde de afgelopen vijf jaar negentig mannen wegens ontucht met kinderen.
Daarnaast werden nog eens vijftig mannen veroordeeld omdat ze kinderporno in bezit hadden.

Kinderpornomannen zitten vaak op het randje van pedofilie.

Opgeteld zijn er dus 140 veroordeelde mannen in Groningen waar buren liever niet naast willen wonen.
Ik hou het bij en zie dat van die 140 mannen er op dit moment eentje in de gevangenis zit.
De rest woont al weer naast u.
Zo is er ook een kans dat u naast Vincent woont.
Donderdagochtend was hij niet thuis, want hij zat in zittingszaal 14.

Vincent vertelt daar een sneu verhaal.
Hij heeft flashbacks en zwarte gaten rond zijn veertiende, vijftiende jaar.
Toen zijn er mogelijk dingen gebeurd.
Ook zijn vrouw heeft narigheid in haar jeugd moeten meemaken.
Mede daardoor gingen ze scheiden, waarna Vincent een nieuwe relatie kreeg.

Met haar kon hij goed praten.
Zij had ook een computer met internet.
Vincent had tot dan niets met computers met internet.
Maar als Hanneke naar haar werk ging, kroop hij achter het beeldscherm, als een ontdekkingsreiziger in een voor hem nieuwe wereld.

Al snel ontdekte hij porno en niet heel veel later een foto van een meisje.
Die had hij walgelijk gevonden.
Zo walgelijk dat hij zich depressief had gemeld bij de RIAGG. Daar zeiden ze dat hij alles maar moest opschrijven.

Dat deed Vincent niet. Hij raakte, vertelt hij aan de rechters, gefascineerd door uitdrukkingen op de gezichten van die kinderen.
Gezichtjes vol pijn, want voor een kind is het absoluut geen pretje te worden verkracht. Maar de beelden pasten in zijn flashbacks.

De fascinatie verdween na een tijdje, maar maakte plaats voor iets nieuws: Vincent raakt verslaafd aan het downloaden van kinderporno. Het ging hem, zegt hij, toen niet meer om de porno, maar om het verzamelen ervan.

Zegt: ‘Als ik een foto vond die ik nog niet had, dan voelde dat als het winnen van de jackpot. Dat gaf een enorme kick.’

Begin dit jaar nam de politie, na een tip van Interpol Oostenrijk, zijn computers in beslag.
Op de harde schijven stonden 3.519 filmfragmenten en 59.000 foto’s.
Met de grootst mogelijke bagger, zegt de officier van justitie.

Hij zegt: ‘Kinderporno klinkt nogal anoniem. Maar we hebben het feitelijk over films en foto’s waarop is te zien hoe kinderen van vijf, zes jaar anaal worden gepenetreerd, hoe mannen zich laten pijpen door baby’s. Dat is kinderporno.’

De rechter knikken.
Ze weten het, zij hebben de bagger al zo vaak moeten zien.

Vincent: ‘Ik ben zo ontzettend dom geweest.’
Rechters: ‘Heeft u nou nooit gedacht, waar ben ik in godsnaam mee bezig?’
Vincent: ‘Ik zag me zelf niet als dader.’
Rechters, bars: ‘Nee, het gaat ook niet om u, maar om die kinderen, wat die hebben moeten doorstaan.’
Vincent: ‘Walgelijk.’
Rechters: ‘U kunt nu wel zeggen dat u spijt heeft, maar u bent acht jaar bezig geweest.’

Vincent vertelt dat hij in therapie is, en dat hij binnenkort doorstroomt naar het download-groepje. Dat kan helpen bij het vinden van de oorzaken van zijn verslaving.

Vincent verzekert dat hij het nu niet meer doet.
Nadat de computers in beslag waren genomen, leerde hij zichzelf schaken.
Zegt: ‘Ik heb een schaakcomputer gekocht.’

De officier van justitie besluit tot de harde toon.
Zegt dat in deze zaal al veel mannen hebben gezeten vanwege kinderporno. Nooit zeggen die mannen dat ze er op geilen. Nee, ze doen het altijd voor de kick, voor het opslaan en het heeft ook vaak te maken met iets van vroeger. En altijd mannen, zucht de officier, met blanco strafbladen en banen.

Kijkend naar Vincent: ‘Maar voor wie zoveel download en dat jaren achtereen doet, is het lust. De rest: smoesjes. Daarom kan hier een werkstraf niet volstaan. En ook geen elektronisch huisarrest, zoals de reclassering adviseert.’
Richting de rechters: ‘Ik eis één jaar gevangenisstraf waarvan vier maanden voorwaardelijk.’

Vincent staat schaak.

Als hij even later het gerechtsgebouw verlaat, zie ik hoe hij richting de binnenstad loopt, met de telefoon aan het oor.
Het telefoontje lijkt niet te worden beantwoord.
Misschien is Hanneke even boodschappen halen of met de hond een blokje om.
Dan moet hij het haar straks vertellen.

Dat hij misschien acht maanden naar de gevangenis moet.
Nee, dan kan hij niet aanwezig zijn bij de geboorte van hun kind.
Arme zwangere Hanneke.
Een deel van zijn verzameling was op een computer thuis, maar van haar werk aangetroffen.
Daardoor was zij ook even verdacht en per direct ontslagen.

En hoe moet het dan met zijn nog geen maand geleden geopende bedrijfje?
Kan wel weer dicht.
En met zijn opleiding tot webdesigner?
De papieren had hij net in huis.

De advocaat vraagt of ik zorgvuldig wil omgaan met gegevens die hem kunnen identificeren.

Ik zeg dat ik dat zal doen.
Want als de burgemeesters dit horen…

Rob Zijlstra

UPDATE – 22 oktober 2009 – uitspraak
Vincent moet de bak in. Niet zo lang de officier van justitie het had gewild, maar drie maanden. Daarnaast zijn drie maanden voorwaardelijk opgelegd. Volgens de rechtbank is een lagere straf passend omdat Vincent in therapie is gegaan en omdat hij niet voor de foto’s heeft betaald.

De ict’er

Mannen die worden gesnapt, maar niet begrepen, met kinderporno, geven het meestal wel toe in de rechtszaal, zij het schoorvoetend.
Dat ze zo’n nare verzameling (digitale) foto’s aanlegden, uit nieuwsgierigheid.
En ook omdat het wel een beetje spannend was.
Niet omdat ze er opgewonden van raakten – nee hoor, dat nooit – maar omdat ze iets deden dat niet mocht.

Kinderpornomannen zijn nogal eens saaie mannen met vergelijkbare levens.
Als ze thuiskomen van hun drukke stresswerk, gaan ze eten om zich daarna te verstoppen achter hun beeldscherm.
Het zijn vaak verveelmannen.

Don niet.
Don wist ook dondersgoed wat kinderporno was.
Na een computervirus op zijn ambtenarenwerk zat heel het spul er plotseling vol mee. Hij was daar erg van geschrokken, zo erg dat het hem had aangegrepen.
Hij zegt: ‘Het was schokkend.’

Toen zijn zoontje werd geboren, was er nog weinig aan de hand.
Maar toen kreeg hij een dochter en de angst ging regeren.
Hij dacht: ‘Ik moet haar beschermen.’

Het werd een obsessie.

Als een ridder op het witte paard – zo zegt hij het – trok Don ten strijde. In mijn eentje, zegt hij tegen de rechters, wilde ik de kinderporno op het internet te lijf.
Als ict’er beschikte hij ook over wapens, dacht hij.
‘Dat dat een onzinnige gedachte was, zie ik nu ook wel in. Maar toen niet. Ik dacht, ik ga online infiltreren in die wereld.’

Don zocht op verschillende sites contact met kinderen. Die probeerde hij te verleiden. En als ze dan zouden ingaan op zijn seksueel getinte voorstellen, dan zou hij hen waarschuwen. Dat was het idee.

Hij chatte met Jessica.
Of hij tegen een geringe vergoeding naaktfoto’s van haar mocht maken en zo.
Jessica chatte er lustig op terug.
Dacht Don.
In werkelijkheid chatte hij met een moeder van een kind.
Toen die moeder genoeg wist, deed ze aangifte bij de politie die de computer van Don wist te traceren. Op een ministerie waar Don als jong en talentvol manager was gedetacheerd.
Tijdens de huiszoeking trof de politie op een Kingston usb-stick en op zijn Asus laptop de kinderranzigheid aan.

Don: ‘Ik was volledig de weg kwijt, ergens ben ik het spoor bijster geraakt.’
Hij zegt dat de internetcontacten nooit hebben geleid tot een echt contact. Zo ver zou hij het, hoewel verdwaald, nooit hebben laten komen.

De officier van justitie wekt niet de indruk dat zij van mening is met de kampioen smoezen te maken te hebben. De officier wekt de indruk dat ze Don wel een beetje gelooft. Ze zegt dat het heel belangrijk is dat Don nadat de politie had ingegrepen in therapie is gegaan. En dat hij ter zitting de indruk wekt heel erg gemotiveerd te zijn.

De rechters zijn nog wel wat wantrouwend.
Ze vragen: ‘Houdt u ons en misschien u zelf ook wel, niet voor de gek?
Don: ‘Ik ben geen pedofiel met smoesjes.’
Rechters: ‘U deed van alles, maar uiteindelijk heeft u nooit iemand gewaarschuwd wat toch wel de bedoeling was.’
Don: ‘Dat is zo.’

Op de tribune zit zijn gescheiden vrouw en ook zijn ouders.
Er is weer contact.
De bedoeling is dat het weer goed komt, dat het gezin (qua samenstelling) wordt hersteld.
Dat wil zij ook.
Heel belangrijk, zegt de officier.

Zijn werk kan ook gewoon doorgaan, want op zijn werk weten ze niks van zijn misdaad.

De officier vervolgt: ‘Dat Don heeft geprobeerd een minderjarige te bewegen tot ontuchtige handelingen, kan ik niet bewijzen. Want het was immers een moeder, niet een minderjarige, met wie hij chatte. Vrijspraak op dit punt. Het bezit kinderporno, zij het niet van het ergste soort, acht ik wel bewezen.’

De eis: een werkstraf van 180 uur en twee maanden voorwaardelijke celstraf en toezicht door de reclassering. Opdat de therapie wordt voortgezet.

De advocaat geeft Don aan het einde van de zitting een schouderklopje, ten teken dat hij het goed heeft gedaan. Dat hij alles goed heeft verwoord, misschien wel zoals ze het vooraf hadden doorgesproken.
De advocaat: ‘Wij zijn het helemaal eens met de eis.’

Don zegt in zijn laatste woord dat hij hoopt nooit weer in een obsessie te geraken. Het internet, op wat praktische zaken na, laat hij wat het is.
Geen chats meer, hyves of wat dan ook.
Zegt: ‘En dat is een hele opluchting.’

Rob Zijlstra

UPDATE – 21 september 2009 – uitspraak
De rechtbank vonnist conform de eis: een werkstraf van 180 uur en twee maanden voorwaardelijke celstraf met een proeftijd van twee jaar. Don zal tevreden zijn nu hij zijn werk kan voortzetten en er geen haan zal kraaien.

Jongens

Als een jonge jongen die voor het eerst in een volgepakt voetbalstadion komt.
Zo kijkt Gerhardus in zittingszaal 14 om zich heen.
Vol verwondering en een tikkeltje gespannen, in afwachting van de dingen die komen gaan.

Als de rechters hem even later vragen of hij Gerhardus is, geboren op 25 juli 1936 in Groningen, wordt hij emotioneel.
Zegt na een tijdje dat hij het heel moeilijk vindt om er over te praten.
Na een tijdje stil, zegt hij zacht: ‘Ik ben verwisseld.’

De bode brengt een glaasje water.

Anton is wel Anton, zegt Anton.
Monter: ‘Geboren op 13 oktober 1952.’
Maar dan gaat het ook bij hem mis.
Tranen, happend naar adem.
Zegt dat hij door de paters ernstig is misbruikt toen hij nog een jonge jongen was.

Toen hij 18 jaar was, had hij Gerhardus ontmoet.
Gerhardus werd zijn werkgever en zo gingen ze samenwonen. Anton zegt dat hij altijd, zo lang Gerhardus leeft, voor hem zal zorgen. Als ze naar de gevangenis moeten, dan moet dat, maar dan zal de scheiding de grootste straf zijn.

Anton vertelt dat hij filmofiel is.
En homofiel.
Nee, geen pedofiel.
Ja, jongentjes vindt hij leuk, zoals een hetrofiel meisjes van 16, 17 jaar leuk kan vinden. Daar is niks mis mee, aan leuk vinden.

Gerhardus zoekt in het vroegere Sovjetunie naar familie.
Van computers heeft hij geen verstand, maar de beurspagina’s op de site van de Telegraaf weet hij te vinden. Wat hij vooral weten wil is wat Stalin met de joodse kinderen heeft gedaan.

In zijn beleving beschikt Gerhardus over privévliegtuigen, bezit hij kastelen in Frankrijk en aandelen in de grootste concerns. Als zijn advocaat dit aan de rechtbank vertelt, knikt Gerhardus, beetje achterover geleund, de handen op de buik, instemmend.
Zo is het.

Anton zegt dat het downloaden een kwestie moet zijn geweest van een blackout.
De politie had een doos vol foto’s gevonden en op de computer en gebrande schijfjes nog eens 5.000 fotobestanden en 300 filmpjes.
Allemaal kinderporno.

Gerhardus zegt dat hij Anton vaak heeft gewaarschuwd, had gezegd dat hij die rommel weg moest gooien.
Dat had Anton niet gedaan.
Hij was daarentegen kinderporno gaan verzamelen.
Hij had ook links van kinderpornosites per mail naar willekeurige Duitsers gestuurd.

Zegt: ‘Om hen uit lokken.’
Rechters: ‘Uit te lokken?’
Anton: ‘Kijken wat er gebeurde. Ik voelde mij een rechercheur. Ik wilde het materiaal uiteindelijk aan de politie geven. Daarom had ik het op schijfjes gebrand.’

Ze hadden de politie al een keer gebeld.
Anton had op Russische websites foto’s gevonden met daarop blote kinderen bij hen uit de buurt. Foto’s ook van jongens bij sport- en recreatiecentrum Kardinge.
De buurtagent was gekomen en die had gezegd dat ze d’r maar niets mee moesten doen. De buurtagent had wel een paar jongens herkend, maar ze hadden nooit weer iets van de politie gehoord.
Ja, tot die inval.

De zitting gaat ook over Jaap en Kees.
Jonge jongens van eerst 15, 16 jaar, later al 18, 19.
Anton ontkent seksuele handelingen.
Bij de politie had hij dat een beetje toegegeven, maar nu hij tegenover de rechters zit, zegt hij dat de politie hem onder grote druk had gezet.
‘Ik heb ze alleen over de bol geaaid.’

Gerhardus beaamt dat: ‘Ik hield Anton scherp in de gaten.’

De officier van justitie zet fel in.
De agenda van Gerhardus stond bol van de aantekeningen. Hij observeerde jongens die hij dan later benaderde. Als een prooi. Hij jaagde op jongens uit kwetsbare milieus, op jongens met alleen nog maar een moeder met financiële problemen.

En die jongens kregen dan cadeaus, speelgoed en later dure kleding. Of een scooter. Contant geld. En dat allemaal vanuit het principe: voor wat, hoort wat.

De officier van justitie zegt dat Gerhardus een harde en koude man is.
En dat Anton misbruik maakte van zijn positie als chef op het werk.
Dat die jongens bij hen over de vloer ook de kinderen waren van moedervrouwen die onder hem werkten.

De advocaten zeggen dat het allemaal anders is.
Dat Gerhardus als jongentje van acht jaar vanuit Auschwitz naar Groningen was gekomen en het nu als zijn plicht ziet te overleven.
Om zijn leven door te komen, gebruikt hij fantasie.
Doet alsof hij bulkt van het geld.
Wat niet zo is.

De advocaten zeggen dat het wel aparte mannen zijn, maar dat dat natuurlijk niets bewijst.
En dat de jongens er graag over de vloer kwamen.
Voor het geld.
Kees, zegt de advocaat, werd door zijn moeder wel vaker uitgeleend aan alleenstaande heren.
En dat Jaap een boom van een vent is, die nu dient bij de commando’s.

Misschien is er een keer seks geweest, zegt de andere advocaat, maar dat kwam dan omdat Jaap zichzelf aanbood en Anton de verleiding niet kon weerstaan.

De advocaten zeggen dat de jonge jongens chanteerden. Dat Gerhardus de wintersportvakantie moest betalen en later ook de skikleding.
Dat Jaap later 4.000 euro wilde hebben, voor rijlessen en een scooter.
En toen ze hoorden dat Gerhardus en Anton hun huis met winst hadden verkocht, eisten ze 50.000 euro.
Toen ze dat niet kregen, deden ze aangifte.
Gerhardus: ‘Ze hebben ons besodemieterd.’

De officier van justitie eist 24 maanden celstraf waarvan zes voorwaardelijk tegen Anton.
Gerhardus hoort vijftien maanden (vijf voorwaardelijk) eisen.
En hij moet omdat hij bulkt van het geld 25.000 euro storten in een waarborgfonds voor slachtoffers.

Rob Zijlstra

UPDATE – 25 juni 2009 – uitspraken
Liep justitie te hard van stapel? Of heeft de rechtbank het niet goed begrepen? Anton is veroordeeld tot 228 dagen cel waarvan 180 voorwaardelijk. Dat betekent dat hij is bestraft met de tijd die hij al in voorarrest heeft gezeten. Daarnaast moet hij 240 uur werken. Gerhardus moet alleen maar werken, ook 240 uur. HIj kreeg nog wel drie maanden celstraf, maar die geheel voorwaardelijk. En hij hoeft niks te betalen.

Leven

Auw.

In de krant stond maandagochtend dat econoom Jan Pen was overleden.
En dat was niet zo, want de man meldde zich per telefoon om te vertellen dat hij springlevend was. De fout is, naar ik begreep, ergens in Den Haag gemaakt en belandde afgelopen weekeinde op Teletekst. En omdat wij journalisten elkaar graag overschrijven, elkaar blind vertrouwen en daarom de check voor ’t gemak achterwege laten, ging het overal fout.

Ook mijn krant, Dagblad van het Noorden, kleunde mis.
Zoiets doet hartstikke zeer.
Ik hoorde dat een lid van de hoofdredactie maandagmiddag een bezoek heeft gebracht aan de econoom met de excuses en misschien ook met bloemen en een doos vol sigaren en een gratis abonnement voor de rest van zijn leven.
Ik weet niet zeker of het zo is gegaan.

Op 16 september stond in de krant dat een werknemer van een school in Leek op non-actief is gesteld omdat er vermoedelijk kinderporno is aangetroffen op zijn computer. De man is niet meer welkom op de school, zegt de directeur en de politie meldt in het bericht dat er nog geen aanhoudingen zijn verricht. Nog niet.

Op 11 oktober meldt de krant dat het onderzoek ten einde loopt, dat de laptop voorlopig onderwerp van onderzoek blijft en dat de politie nog niemand wenst te arresteren.

Drie dagen later, op 14 oktober, bericht de krant dat er inderdaad kinderporno op de laptop van een 45-jarige onderwijsassistent is gevonden, dat tegen hem proces-verbaal is opgemaakt en dat de man niet vastzit.

Kinderporno op school. Het was even landelijk nieuws tot en met Teletekst aan toe. De Pers berichtte zelfs dat een medewerker van de school op school en op een schoolcomputer naar kinderporno keek. Verkeerd overgeschreven.

Maandagmiddag stond de man terecht.
Justitie had hem een taakstraf aangeboden, maar die wil hij niet.
Hij wil geen strafblad, maar een eerlijk proces om zijn onschuld aan te tonen.

Het wordt een zitting vol venijn.
In zijn laatste woord zegt hij dat hij nog altijd ontdaan is, onthutst en ontsteld over alles.
Dat zijn oude werkgever had beloofd niets voorbarigs naar buiten te brengen en dat toch deed. Zonder precies te weten van het hoe en het wat.
Ook de politie had hem beloofd niets te zullen melden.
Hadden ze toch gedaan.
En zo was hij in de krant en op de radio en de televisie afgeschilderd als een crimineel.
Onderuit gehaald.
Zegt: ‘Ik vind dat zeer bezwaarlijk.’

De ontdekking moet hilarisch zijn geweest.
Er is een introductie van de nieuwe brugklassers in de bossen van Appelscha.
De onderwijsassistent heeft zijn laptop meegenomen met muziek voor de disco ’s avonds. Nadat hij de boel heeft geïnstalleerd en even een boodschapje gaat doen, doen vier oudere leerlingen wat niet mag: ze gaan een beetje laptoppen.
En ontdekken tussen de vette muziek bij toeval twee smerige filmpjes.

Ze melden dit aan een docente die de directie inlicht waarna de assistent eerst op non-actief wordt gesteld en daarna ontslagen. Bij de politie wordt aangifte gedaan.

De politie treft op de laptop 147.350 fotobestanden aan.
En meer dan 1600 filmbestanden.
Op een in beslag genomen dvd staan nog eens 1216 filmbestanden.

Het aantal kinderpornobestanden: vier (4).
Die twee filmpjes en nog twee foto’s.
Dat is dus niet veel.
Niet veel is wel net zo strafbaar als heel veel.

Toen Albert bij de directie moest komen, wist hij niet waarom.
Misschien, dacht hij, heeft het te maken met het vertrek van een collega. Misschien zouden ze hem extra uren aanbieden of zoiets.
Dat het bezoekje zijn leven zou doen instorten, had hij nooit verwacht.

Hij had de dvd van een oud leerling gekregen. Die had vier jaar geleden op een disco op school muziek ‘gedraaid’ en dat was bijzonder goed aangeslagen. Zal ik, had de oud dj-leerling toen gevraagd, die muziek op een dvd voor je branden?
Het was niet zijn muzieksmaak, maar het leek Albert een mooi idee.

Twee jaar geleden deed hij een nare ontdekking. Tussen de ruim 400 muziekbestanden zaten twee foute filmpjes. Hij had geprobeerd de ranzigheid weg te gooien, maar dat was niet gelukt. De computer crashte. Hij leverde het apparaat in bij de ict-afdeling van de school en gooide de dvd in een kast.
En daar lag dat vergeten onding, tot kort voor de introductie te Appelscha van nieuwe brugklassers.
Iemand vroeg, neemt u die vette muziek van toen ook weer mee?
Albert beloofde het.
En zo was het gegaan.

Hij wist ook een manier om de dj-leerling van toen te achterhalen.
Niet onbelangrijk, want deze jongeman zou de vier film- en fotobestanden best op die dvd kunnen hebben gezet.
Voor de gein, de rottigheid, per ongeluk of zomaar of nog anders.
Maar de school wil er niet aan meewerken.
En heel gek genoeg justitie en politie ook niet.
Dat laatste is opmerkelijk, want het zou Albert kunnen ontlasten.

Dat leerlingen Albert een kunstje hebben geflikt zou kunnen, maar aanwijzingen zijn er niet voor, zegt de officier van justitie. Het verwijt dat zij maakt is dat de onderwijsassistent meer zijn best had moeten doen om de rommel te verwijderen. ‘Hij zag kinderporno en deed vervolgens te weinig.’

Albert hoort tot zijn ongenoegen opnieuw een werkstraf eisen van dertig uur.

Na het pleidooi van de advocaat is er verwarring over de dvd. De porno was op de dvd aangetroffen, terwijl in het dossier staat dat er een cd-rom in beslag is genomen. Ook is er verwarring over het merk van de besmette laptop.

De officier van justitie zegt verrast te zijn door het pleidooi (dat hoor je zelden) en verzoekt de rechtbank de strafzaak dan maar aan te houden voor nader onderzoek. De rechters voelen daar niets voor en doen over twee weken uitspraak.

Ik heb in het kinderporno-genre niet eerder een strafzaak meegemaakt waarin de verdachte tot en met de laatste minuut van de zitting geloofwaardig onschuldig zegt te zijn.
Ik kan mij haast niet voorstellen dat Albert wordt veroordeeld.

Wel dat hij wordt vrijgesproken.

En dan mag hij van ons de pers net als Jan Pen verder leven.
Ik denk niet dat wij hem dat persoonlijk zullen vertellen.
Dat we zullen zeggen: ‘Sorry Albert, sorry van je baan. Kijk hier een sigaar uit eigen doos. Weet je, we leven nog en dat is toch ook mooi?’
Ik weet zeker dat het niet zo zal gaan.

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 8 juni 2009 – uitspraak

Albert is toch veroordeeld: tot een voorwaardelijke werkstraf van 30 uur. Dat is niet zo veel, maar toch een veroordeling.  Ik weet (nu) niet waarom, ik ga het vonnis opvragen.

Ontspanning

Soms lijkt het wel of mannen die terecht moeten staan omdat ze kinderporno op de harde schijven van hun computers hebben staan, onderlinge afspraken hebben gemaakt. En dat tijdens het downloaden gratis instructies worden meegezonden over hoe te handelen in het geval van een rechtszaak.

Bent u dom, wees dan uzelf.
Bent u niet dom, doe u dan zo dom als mogelijk voor.

Hendrik is geen domme man. Hij studeerde aan de Groninger universiteit en ronde in 2001 zijn doctoraalscriptie af. Hij weet veel over zaken uit het verleden. De rechters hadden dit ook geconstateerd.
Ze zeiden: ‘U bent een redelijk slimme man.’

Maar drs. Hendrik hield zich aan de instructies.
En dus deed hij zich dommer voor dan hij is op de universiteit.

Hij wist dat het niet mocht, want hij las – Hendrik is een dertiger – ook wel eens een krant. Daarin had hij artikelen gelezen over mannen en kinderporno. Dat zoiets strafbaar is. Dat je als downloader een kinderpornonetwerk mede in stand houdt.
Maar, zo zegt hij, ik had niet verwacht dat de impact zo groot zou zijn.

Rechters: ‘Dacht u dan nooit, ik ben ook een van die mannen?’
Hendrik: ‘Nee, ik was me daar toen niet van bewust.’

Hendrik is ook actief in de politiek, achter de schermen, dat wel.
Bij de politie had hij verklaard dat hij al zijn functies had neergelegd. Om zo een schandaal te voorkomen.
Als de rechters vragen of hij tot die wijsheid was gekomen na de inval in zijn woning, weigert hij daarop antwoord te geven.
Hendrik: ‘Is dat belangrijk?’
Rechters: ‘Het is een vraag.’

Voor iemand die van alles te verliezen heeft, oogt hij opmerkelijk rustig.
Zo zou hij heel graag met zijn studieverleden in het onderwijs willen.
Zegt dat hij zich beseft dat zoiets met een strafblad met daarop kinderporno wel eens ‘een stukje lastiger’ kan worden.

Hendrik heeft ook niks verteld, niks aan zijn partner bijvoorbeeld. En ook niet aan zijn twee beste vrienden. En al helemaal niet op zijn werk of aan de partij die hem recent nog vannietswetend in het zonnetje had gezet.

Rechters: ‘Bang voor negatieve reacties?’
Hendrik: ‘Ja.’
Rechters: ‘Ze zouden u ook tot steun kunnen zijn.’
Hendrik: ‘Zou kunnen.’

Het was in Italië begonnen. Een daar actieve organisatie tegen de kinderpornomaffia had Interpol getipt over een dubieus forum op het internet. Interpol registreerde de ip-adressen van computers waarmee bestanden werden gedownload.
Zoiets kan.
De informatie die dat opleverde werd gerangschikt naar land en zo kreeg het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) de echte adressen van mogelijke kinderpornomannen. Op 11 juni vorig jaar deed de politie in de woning van Hendrik een inval.
Een laptop, een computer in de berging en een oude elders in de woning werden in beslag genomen. De oude was ‘heet’: 6.880 foto’s en 74 films, opgeslagen in een mapje met de naam ‘ontspanning’.

Shit uit Oost-Europa, meende ik de rechters nog te horen zeggen.

Een half jaar na de inval had Hendrik op het politiebureau moeten komen. Daar had hij toegegeven dat de mooiste plaatjes hem wel hadden bevredigd.
Plaatjes met nare penetraties, kinderverkrachtingen, sloeg hij over.
Het was, denkt hij, door de stress gekomen en door de spanningen ook op het werk.

Rechters: ‘Kinderporno als uitlaatklep.’
Hendrik: ‘Zoiets ja.’
Ze kijken hem raar aan. Vragen: ‘Wat voor spanningen waren het dat u dit soort ontspanning zocht?
Hendrik: ‘Ik voelde mij niet prettig.’

De rechters zeggen dat als hij het nou een keertje had gedaan, dat ze het dan misschien nog zouden kunnen begrijpen. Een keertje. Maar zo vaak en zo lang? Sinds 2004?
Ze zeggen (alvast): ‘Wij geloven d’r niks van.’

Na de inval was Hendrik plots genezen. De stress en spanningen die het politiebezoek met zich meebrachten en het grote geheim dat hij sindsdien met zich meezeult, hadden zo zegt Hendrik desgevraagd, ook niet tot nieuwe behoeftes geleid. Na vijf jaar ranzigheid was het in één keer over en uit.
Rechters: ‘Een cold turkey.’
Hendrik: ‘Ja, en ik zal het ook nooit weer doen.’

Na ruim een uur zijn de rechters klaar met Hendrik.
De officier van justitie mag.

Zegt dat kinderporno een speerpunt is van ons beleid, van ons justitie. Omdat achter die foto’s een wereld schuilgaat vol niet te beschrijven kwaad. En dat hij, de officier, er moeite mee heeft als Hendrik zegt dat hij ontspanning zocht in kinderporno.

Hendrik had ook gelezen, zei hij toen de rechters daar naar vroegen, dat er werkstraffen worden opgelegd voor zoiets. En dat hij bereid is daar aan mee te werken. Omdat een gevangenisstraf een enorme impact zal hebben, met grote consequenties, misschien wel niet te overzien.
Ook gezien zijn werk, zijn twee beste vrienden, zijn partner die allemaal van niets weten.
Met een werkstraf zou het allemaal nog mee kunnen vallen met de grote impact.

De officier van justitie zegt dat hij, alles overwegende, mild zal zijn. Dat hij gezien de meest recente richtlijnen van justitie uitkomt op 24 tot 30 maanden. Maar dat dat gezien alles te veel is. Passend: twaalf maanden gevangenisstraf waarvan zes voorwaardelijk.

Rob Zijlstra
.

NAWOORD
Op de redactie van de krant is vanavond over bovenstaande zaak overleg gevoerd.
Is dit verhaal zoals tijdens een openbare rechtszaak kon worden opgetekend, ook een nieuwsbericht waard voor op de voorpagina, bijvoorbeeld?
Dit vanwege de politieke activiteiten van de verdachte man.

Uitgangspunt op (van) de krant is om in dit soort kwesties terughoudend te zijn. Wij zijn niet bedoeld om iemand middels publiciteit nog eens extra te straffen.
De vraag die is gesteld: is het politieke werk van Hendrik relevant?
Zo ja, dan is het feit dat er kinderporno op zijn computer is aangetroffen, nieuws.
Met naam en toenaam, want dat is dan (ook) de consequentie.

Wij zeiden uiteindelijk van niet.
Wij zeiden: Hij is geen politicus in de zin van volksvertegenwoordiger en vervult ook geen publieke functie.
Hij draagt geen verantwoordelijkheid.
Hij is niet gekozen.
Hij is dus in eerste instantie een gewone man die verdacht wordt van een misdrijf. En gewone mannen verdacht van een misdrijf, staan doorgaans niet met naam en toenaam op de voorpagina.
Niet als terughoudendheid het uitgangspunt is.

Geen nieuws vooralsnog, maar wel een verhaal.

 

UPDATE – 28 mei 2009 – uitspraak

Hendrik kan misschien weer lachen: geen gevangenisstraf met allen gevolgen, maar de maximale taakstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijke celstraf  als stok achter de deur.

Uit beeld

tegen-kinderporno

 

Het kan ook als volgt gaan.

 

Op 26 augustus 2005 – dat is bijna vier jaar geleden – bezoekt Wim een Duitse website van misschien wel bedenkelijk allooi. Dat laatste vermoedt Duitse politie die gedurende een tijdje alle ip-adressen van bezoekers laat registreren. Die adressen zijn van computers en die computers zijn van mensen.

 

De Duitse bevindingen worden (ook) naar Nederland gestuurd en zo komt de Groninger regiopolitie uiteindelijk bij Wim in Groningen terecht.

Uiteindelijk, want pas op 23 januari 2007 doet de politie een inval in zijn woning.

Dat is ongeveer anderhalf jaar na dat digitale bezoekje aan die loli-dorki-website.

 

De inval levert op wat de Duitse politie al had gedacht: kinderporno op de computer van Wim. Twee harde schijven, zeven diskettes en een serie videobanden worden in beslaggenomen. In januari 2008, een jaar na de inval, wordt Wim door de politie gehoord.

 

Sommige zaken hebben kennelijk even tijd nodig.

 

Wim geeft het toe: hij downloadde heel veel. Zipbestanden met vooral muziek.

Maar rotzooi gooide hij weg.

Ja, hij had wel naar de pornofoto’s met kinderen gekeken.

Stukje nieuwsgierigheid. Je leest er over en hoort er van.

Maar na een tijdje had hij gedacht, jongen, waar in godsnaam ben jij mee bezig? Hij had toen zijn computer eens flink opgeruimd.

Dat was eind 2006.

Dat de politie twee, drie maanden later tijdens de inval toch nog kinderporno vond, had hem verrast. Kennelijk was er iets blijven staan.

 

Zo verklaarde Wim in april vorig jaar in zittingszaal 14 tegen de rechters.

Kinderporno, zei hij, wekte zijn weerzin op en nul-komma-nul lust.

 

Ja, ja, zei de officier van justitie die dit vaker hoort. ‘Dat kijken van u heeft al met al wel een tijdje geduurd. Waarom bleef u zo lang nieuwsgierig?

Wim: ‘Stukje spanning. Omdat het niet mag.’

 

De politie-inval in januari 2007 zet het leven van Wim op de kop. Zijn werk is zijn leven, maar als zijn werkgever hier achter komt, is het gedaan met het werk, zo weet hij. Komt bij dat Wim dan wel niet in de schijnwerpers werkt, maar wel vlak daar achter.

De schande.

 

De officier van justitie eist een werkstraf van 90 uur en vijf maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.

Op het werk wordt hij, met de vut in zicht, geschorst.

Zijn wereld stort in.

Aan het einde van de zitting is Wim een gebroken man.

Met dichtgeknepen keel piept hij dat zijn zoon nog van niets weet. En dat hij nu naar zijn zoon gaat.

Om het te vertellen.

 

Voor de rechtbank lijkt de zaak een kat in het bakkie.

Er is kinderporno aangetroffen en Wim heeft dat ook wel toegegeven.

Hij heeft erkend dat hij die rommel in zijn bezit heeft gehad.

En dat is zo strafbaar als het maar kan.

 

Maar dan is er een advocaat, Mathieu van Linde. En die weet de boel nog wel eens in de war te schoppen. Ook nu.

Want Van Linde zegt dat het niet kan, dat wat er is gebeurd en dat Wim daarom moet worden vrijgesproken.

Daar moest de rechtbank over nadenken en in plaats van twee weken na de zitting uitspraak te doen, houdt de rechtbank de kwestie aan om nader te worden geïnformeerd.

 

Toen de Duitse politie in 2005 in de smiezen kreeg dat er iets niet deugde met dat gedownload op lorki-dorki, werd een list bedacht.

Het linkje bleef staan, maar de kinderporno daarachter werd verwijderd.

Het ip-adres van de computer van bezoeker Wim werd wel geregistreerd.

Met de inval in zijn woning, anderhalf jaar later, als uiteindelijk gevolg.

 

Het moet in dit land niet gekker worden, had de advocaat geroepen. Een inval in een woning mag alleen dan als er sprake is van een redelijk vermoeden van schuld.

Zonder dat redelijk vermoeden moeten politie en justitie de burger met rust laten.

 

In dit geval heeft Wim iets gedownload nadat de kinderporno achter dat linkje was verwijderd. En zoiets kan nooit een redelijk vermoeden van schuld opleveren. En dus had de politie nooit een inval mogen doen bij Wim.

Nu ze dat ten onrechte wel hebben gedaan, is de in beslag genomen kinderporno – het bewijs – onrechtmatig verkregen.

 

En onrechtmatig bewijs mag niet tellen, moet worden uitgesloten.

En als de kinderporno in deze zaak wordt uitgesloten, blijft er niets over.

En moet Wim worden vrijgesproken.

Dat Wim wel zelf heeft verklaard dat hij kinderporno in bezit had, mag zo zijn, het is onvoldoende voor een veroordeling.

 

De officier had nog tegengeworpen dat misschien dan niet de link verdacht was, maar dan toch wel de site. En daarmee hadden we dus wel een vermoeden. Komt bij dat het bezit wel is te bewijzen. Dus.

De advocaat: ‘Flauwekul.’

 

In juni dit jaar zou de rechtbank, na nader te zijn ingelicht, uitspraak doen, maar weer komen de rechters er niet uit. Vorige maand zat Wim daarom voor de vierde keer weggedoken in het verdachtenbankje, ondertussen ruim drie jaar ouder.

De advocaat roept nogmaals flauwekul.

 

Wim vertelt dat het hem naar omstandigheden goed gaat. Dat hij, 63 jaar, zijn levensbaan door dit alles is kwijtgeraakt, maar dat de onzekerheid die hem nu al zo lang boven het hoofd hangt, misschien wel net zo erg is. Zijn schorsing is door zijn werkgever omgezet in een sobere vertrekregeling.

Op die manier raakte Wim in goed overleg uit beeld.

 

Maandag hakte de rechtbank uiteindelijk de knoop door: flauwekul.

Het bewijs, zegt de rechtbank met de advocaat, is onrechtmatig verkregen en daarom moet het gevonden kinderpornomateriaal worden uitgesloten.

Vrijspraak voor Wim.

 

Er zijn mooiere manieren een arbeidzaam leven te beëindigen.

 

© Rob Zijlstra

Duitse zangeres

Ik heb de verdachten die ik aan mij voorbij zie trekken wel eens ingedeeld in categorieën.

Je hebt de schurken, dat zijn de boeven zoals u ze waarschijnlijk het liefste heeft, de echte criminelen die ook wel in spannende films op televisie zijn te zien.
Dan zijn er de geboren pechvogels, mensen die een wagonlading ellende met zich meezeulen en ondertussen moeten zien te overleven.
Die groep is groter dan u weten wilt.
En er zijn schlemielen.

Germ behoort zonder twijfel tot deze laatste categorie.
Zijn rechters zeggen het niet, maar uit de wijze waarop ze hem vragen stellen, valt op te maken dat ze hem maar een nare man vinden.
Misschien nog niet eens zozeer om wat hij heeft geflikt, maar wel vanwege de manier waarop hij probeert zich er uit te draaien.

Germ is sinds zijn scheiding een alleenstaande man. Eens was hij ambtenaar bij de gemeente. Een mooie tijd, want hij kwam toen veel onder de mensen. Hij verlangt daar nog wel eens naar.
Nu heeft hij het aan zijn hart en zonen die hem – gelukkig wel, zegt hij – regelmatig komen opzoeken.

Die zonen hadden programma’s op zijn computer gezet, want zelf heeft Germ net zoveel verstand van computers als een tafel dat heeft.
Zegt hij tegen de rechters.

Met die programma’s kon Germ films downloaden, van Harrie Potter en The Lord of the Rings.
Dat vond hij mooi, die films.

Germ had een paar maanden geleden al terecht moeten staan, maar was toen niet komen opdagen.
Een van de rechters met bozige stem: Waar was u de vorige keer?
Germ heft de beide armen de lucht in, zegt uiteindelijk niks.
Rechter: U kijkt mij aan alsof ik Chinees spreek.

Germ hapt en zegt dat hij onderweg was, maar dat de spanningen hem halverwege te veel werden en dat hij toen huiswaarts was gekeerd. Dat had de dokter gezegd, Germ, zei de dokter, jij mag je niet druk maken.
Maandagochtend had de politie hem van huis gehaald.

De rechters zeggen: Het meest verschrikkelijke is op u computer aangetroffen.
Germ zegt dat het allemaal per ongeluk is gekomen.
Dan dacht hij Harrie Potter te downloaden, maar als hij dan het bestand opende, zag hij ook het meest verschrikkelijke.
Zo verschrikkelijk, zegt hij, dat hij het direct weggooide in de prullenbak en dan ook de prullenbak leegde.

Rechters: Bij de politie heeft u gezegd dat u die bestanden ook wel uit nieuwsgierigheid opende.
Germ: ‘Nee, ja, Nou ja, nee. Niet uit nieuwsgierigheid. Maar ik moest natuurlijk wel kijken wat ik had gedownload.’

Rechters: U zocht naar Harrie Potter op de sites met de naam Lolita. Kom nou toch.
Germ: ‘Lolita is een Duitse zangeres.’

Rechters: U zit hier de kop in het zand te steken en doet net alsof er niks aan de hand is. Maar u heeft jarenlang filmpjes van het internet gehaald waarop te zien is hoe vastgebonden kleine kinderen worden verkracht, waarop te zien is hoe mannen proberen baby’s te verkrachten. Op uw computer zijn 1340 schokkende filmpjes met het meest verschrikkelijke aangetroffen. En u heeft ook niet alles weggegooid. Er zaten verschrikkelijke bestanden in mapjes.

Germ: ‘Het is schandalig, edelachtbare. Ik heb zelf een kleindochtertje en ik moet er niet aan denken… Dan val ik liever dood om.’

De officier van justitie is ook geen fan van Germ.
Zegt: ‘Wat u hier allemaal zegt, is klinkklare onzin. U hoeft ons niet voor de gek te houden. Waarom heeft u het gedaan? Heeft u een behoefte?’

Germ lijkt het op te geven.
Zuchtzegt: ‘Nee, geen behoefte, ik val geen kleine kinderen lastig, ik voel mij geen pedofiel. En toch doe ik het. Automatisme? Ik weet het niet, echt niet edelachtbare.’
Weer gaan de beide armen de lucht in.

Rechters: Misschien kan iemand u helpen. De reclassering stelt een training voor, een therapie.
Germ: ‘Als de rechtbank denkt dat dat beter voor mij is, dan moet dat maar.’

De officier van justitie heeft zijn eigen richtlijnen er op nageslagen en kwam tot een score van 720 punten.
Zegt: ‘Dat is goed voor een gevangenisstraf van twee jaar.’

Maar een punt is ook dat die richtlijnen zijn afgegeven na februari 2007. En Germ deed het al daarvoor. Bovendien heeft het onderzoek wel erg lang geduurd. Alleen daarom, zegt de aanklager, eis ik een werkstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijke gevangenisstraf en een verplichte behandeling die uw behoeften inzichtelijk moeten maken.

Dat is, in strijd met de eigen richtlijnen, de standaardstraf die justitie in dit soort zaken eist.

Germ lijkt zich te hebben hervonden als de rechters vragen wat hij vindt van de strafeis.
Hij zegt niet: Daar lijk ik mooi mee weg te komen, edelachtbare. Of: dank u wel.
Hij zegt: ‘Een werkstraf? Ik heb last van mijn rug, daar ben ik ook op afgekeurd. Maar goed, ik zal het proberen.’
Ook de behandeling, de therapie, zal hij ondergaan, zegt hij. ‘Toen ik nog werkte, had ik veel contact met de mensen. Ik vind contact met de mensen wel fijn, een beetje discussiëren en zo, daar hou ik wel van.’

Ik zie op de ‘zittingslijst voor de pers’ waar Germ woont.
Zo nu en dan gaan er stemmen op die roepen dat justitie de namen van dit soort mannen moet prijsgeven, inclusief de straten waar ze wonen.
Anderen zeggen dat zoiets beter is van niet, want dan zijn dit soort mannen nog niet jarig.

Ik zal het vertellen.
Germ woont naast u.
Hij is vandaag 66 jaar geworden.

Rob Zijlstra

UPDATE – 6 oktober 2008 – uitspraak

De eis van de officier van justitie doet geen recht, meent de rechtbank. Omdat er sprake is van een meerdaadse samenloop is Germ veroordeeld tot een werkstraf van 480 uur en zes maanden voorwaardelijke celstraf.  En een behandeling.