Onbegrijpelijke stad

foto: anne marie kamp/dvhn

Alan (23) en Min (20) hadden gedronken en zo liepen ze door de Peperstraat.
Die combinatie maakt dat het wel eens misgaat in Groningen.
Ze liepen daar in de vrolijke straat vol nachtelijk cafévertier Klaas en Kees tegen het lijf.
Die ook hadden gedronken.

Kortom: vechtpartij.

Rechtenstudent Alan wordt hard in het kruis geschopt.
Zijn vriend Min schiet te hulp met een ‘fly-kick’.
Vervolgens wordt er over een weer geslagen en geschopt.
Alan en Min krijgen daarbij hulp van een hen onbekende man.

De politie komt en stelt vast dat Alan en Min en de hen onbekende Georgio de verdachten zijn.
En Klaas en Kees de slachtoffers.
Als Alan op het politiebureau ook aangifte wil doen, krijgt hij te horen dat dat niet kan.
Hij is nog niet zo heel lang rechtenstudent.

Tegenover de rechters zeggen Alan en Min niet zo heel veel.
Ze erkennen aan de ene kant dat het zo niet had gemoeten.
Maar aan de andere kant: die anderen begonnen.

Min vindt dat het ook wel een beetje zelfverdediging was, in die zin dat hij zijn vriend wilde verdedigen.
Alan legt uit dat hij zich eerst verstandig omdraaide en weg wilde lopen.
Maar dat hij toen een klap kreeg. En dat hij toen terugsloeg.

Hij zegt dat hij na die trap ik het kruis ook heel boos was geworden.
Hij legt uit waarom: ‘Ik heb een vriendin en wil later ook graag kleintjes. Ik dacht bij die trap, die echt heel hard was, nu gaat dat niet meer lukken.’
De rechters moeten er een beetje om glimlachen.

Alan baalt dat hij met zijn rechtenstudie nu tegenover de rechters zit en niet als student op de publieke tribune.
Zegt: ‘Als ik straf krijg, heb ik een ander toekomstperspectief.’
Voor Min maakt dat niet zo heel veel uit.
Hij is nog zoekende en wil de handel in.

De officier van justitie zegt: ‘Ook als het klopt dat Klaas en Kees zijn begonnen, dan nog gaan Alan en Min niet vrijuit. Klaas en Kees hebben zijn niet helemaal onschuldig, maar de reactie van Alan en zijn vriend Min was buiten alle proporties.’

Hij eist een straf om de norm te handhaven.
Zegt tegen de twee vrienden: ‘Gij zult niet mishandelen. Gij zult de avond gezellig doorbrengen.’
Beide horen werkstraffen van 90 uur waarvan 50 voorwaardelijk eisen.
Tegen de afwezige Georgio die er niets mee te maken had en toch sloeg, eist de officier van justitie een taakstraf van 60 uur eisen en vier weken voorwaardelijke celstraf.

Buiten de rechtszaal van Groningen verspreid zich op dat moment het nieuws dat Groningen met Amsterdam, Haarlem, Utrecht en Maastricht tot de aantrekkelijkste steden van Nederland behoren. Het zijn de steden waar mensen graag wonen, zo staat in het proefschrift De aantrekkelijke stad.

In de rechtszaal verzucht de officier van justitie: ‘Dit was de zoveelste vechtpartij in het Groninger uitgaansgebied. Het is onbegrijpelijk dat we met z’n allen deze stad nog gezellig vinden.’

Rob Zijlstra

UPDATE – 14 december 2009 – uitspraken
Straffen conform de eis: 90 werkuren waarvan 50 voorwaardelijk voor beide vrienden en 60 uur voor de behulpzame Georgio.  Van noodweer is geen sprake, aldus de rechtbank.


Feest

peperstraat
peperstraat

Het is niet aan mij om ernstig te overdrijven.

Desondanks meen ik te moeten schrijven dat de gemeente Groningen de weg kwijt is.

Het is ook niet aan mij te oordelen.

Ik heb niks met café Het Feest.

Maar het zou mij niet verbazen dat ik het er binnen vreselijk vind.

Ooit niet. Ooit heette het café daar in de Peperstraat nog gewoon Warhol, met achterin Andy’s Room. Herman Brood bekladde er hoogstpersoonlijk de muren en een van de eerste exploitanten was Lange Marcel die zomaar ineens was verdwenen.

Hij is naar New York toe, werd toen geheimzinnig in De Kar gefluisterd.

Harm stond fier rechtop bij de deur, dus was er zelden tot nooit gedoe.

Op een dag heette Warhol Het Feest en toen was voor mij daar the party over.

Dat ligt aan mij.

De gemeente Groningen in de persoon van de burgemeester (welke eigenlijk?) wil Het Feest nu twee maanden sluiten.

Voor straf.

Omdat er zich, na een waarschuwing, twee gewelddadige incidenten hebben voorgedaan.

Twee heel ernstige incidenten, zegt die ene of die andere burgemeester.

Een woordvoerder van de politie deed er vorige week nog een schepje bovenop.

De woordvoerder zei dat er nog meer incidenten zijn geweest dan alleen die twee.

En omdat de woordvoerder van de politie dat zegt, schrijven wij van de krant dat ook gewoon op.

Dan lijkt het alsof er toch meer aan de hand is.

Uit het oogpunt van de openbare orde en veiligheid mag de burgemeester voor eigen rechter spelen en een horecabedrijf straffen.

In heel erge ernstige gevallen (stekerij, schieterij) wordt de exploitatievergunning ingetrokken.

De exploitant kan het dan schudden.

In gewone ernstige gevallen (cocaïnehandel) kan de burgemeester een zaak tijdelijk sluiten voor maximaal een jaar.

Het Feest heeft met die twee maanden dus eigenlijk helemaal niet te klagen.

Dat doen ze wel.

Woensdagmiddag, in kort geding bij de bestuursrechter.

Een sluiting van twee maanden is funest, klaagt de beklaagde exploitant, want probeer na twee maanden de studentenklant maar weer eens terug te krijgen.

Tijdelijk de deur op slot betekent simpelweg het faillissement, zo wordt gedreigd.

Ook al omdat ze dan de drukste week van het jaar, de Kei-week (introductiedagen nieuwe studenten) mislopen.

Zou dit een strafzaak zijn, dan was het vast eenvoudig.

Overtuigende bewijzen dat Het Feest de fout in is gegaan zijn er niet.

Nog niet, want er loopt (werd gezegd) nog een politie-onderzoek.

Maar een bestuursrechter kijkt daar helemaal niet naar.

Die kijkt niet of het ook zo is, maar kijkt alleen naar de vraag of het redelijk is wat de burgemeester nu weer wil.

Of het besluit Het Feest tijdelijk te sluiten wel of niet in redelijkheid is genomen.

Wis en waarachtig, beweert de gemeente zelf van wel.

Om de drommel niet, vindt Het Feest van niet.

Tijdens de zitting worden beelden getoond van de twee ernstige incidenten.

Het eerste incident is op 24 mei, rond vijf uur in de ochtend, de peperstraat is dan op stoom.

Het tweede incident is twee weken later, op 7 juni, rond twee uur in de nacht, er hangt op dat tijdstip van alles in de lucht.

De Peperstraat is de uitgaansstraat van Groningen.

In het weekeinde lopen daar vele tienduizenden bezoekers per nacht.

Er zijn daar ook veel portiers en nog veel meer dronken mensen die hoe later of vroeger vervelend (kunnen) zijn.

Vijf uur in de ochtend.

Een meisje valt op het trapje voor de ingang van het feestcafé.

Zo op d’r dronken kont.

Komt vaker voor, want het is een beetje een rottrapje, zegt de exploitant.

Een portier tilt haar in haar paarse jurkje op en zet haar op het rode bankje buiten, direct naast de ingang.

Dan komt haar vriend, vriend gaat weer weg, komt even later terug met nog een vriend.

Ze komen verhaal halen.

Geduw, getrek, gedoe.

Ineens een klap, eerste vriend valt op de grond en blijft knock out liggen.

Politie te fiets komt en even later arriveert een ambulance die het slachtoffer meeneemt.

Het uitgaanspubliek neemt nauwelijks notie van het gebeuren.

Het loopt, wel wat gewend daar in de straat, gewoon door.

Heel ernstig is ook, zegt Groningen, dat Het Feest het slachtoffer aan zijn lot overliet.

Die houding is laakbaar en telt voor de burgemeester ook mee.

Het Feest ontkent.

Het feit dat wij van het Feest de ambulance niet hebben gebeld komt omdat anderen dat al hadden gedaan. Dat is wat anders dan iemand aan zijn lot overlaten.

De camerabeelden geven geen uitsluitsel. De beelden zijn veel te vaag.

Rond twee uur in de nacht, twee weken later, zelfde ingang, soortgelijke veel te vage beelden.

Gedoe, man krijgt bij de entreedeur een duw.

Valt vervolgens met een portier op de grond.

Portier gaat op de man zitten en belt de politie.

Politie komt en arresteert portier.

Tijdens de zitting zegt de brede betrokken portier dat de man dronken en vervelend was, niet weg wilde gaan ondanks verzoeken daartoe, dat hij de toegang dan wel uitgang belemmerde voor andere gasten en dat deze man hem ineens bij de borst greep. Het is geheel volgens protocol dat je dan, op zo’n moment, op zo’n vervelende gast gaat zitten en de politie belt.

Achteraf, ja, achteraf had het wat anders gemoeten, misschien.

Geeft toe: ‘Maar ik had het ook wel effe met hem gehad.’

Groningen: ‘Het was echt heel ernstig.’

Tijdens de zitting zegt de afgezant van de burgemeester nog iets opmerkelijks.

Ze zegt dat de gemeente Groningen precies weet wanneer wat waar in de horeca gebeurt.

Dat wordt per week ge-mo-ni-tord.

De gemeente Groningen weet dus alles.

Wij weten daarom ook, zei de afgezant, dat Het Feest er in negatieve zin uitspringt, want er is daar altijd wel wat.

Ik dacht: daar doelde die politievoorlichter dus ook op.

Maar is dat ook zo?

De rechter: ‘Ik heb in de stukken daar niets over gelezen.’

Ik ken de Peperstraat bij nacht en heb de camerabeelden zoals die tijdens de zitting werden getoond goed bekeken.

Ik heb, waarschijnlijk, niets met Het Feest.

Maar als de burgemeester van de stad Groningen dit en dat als heel ernstig kwalificeert, dan kan Groningen net zo goed sluiten.

Inclusief De Bijenkorf, de Mediamarkt en de V&D.

Ook daar treden beveiligers, winkelportiers, soms wel eens een tikkeltje hardhandig op, omdat het op dat moment even niet anders kan.

Achteraf wel.

Als dit en dat in de ogen van de burgemeester van Groningen heel ernstig moet heten, dan is het in Groningen einde feest.

En dan is het ook einde Groningen.

Rob Zijlstra

UPDATE – 21 JULI 2009 – UITSPRAAK

Oei! De rechter heeft gesproken: Het Feest moet twee maanden dicht.

UPDATE – 24 JULI 2009 – GEMEENTE

Nog een keer oei! Krijgt de gemeente haar zin, zet ze vervolgens de rechter in haar hemd.