Harde wind

het gros van de misdaad
wordt berecht in lege rechtszalen

De een had twee blikjes bier gejat bij de Jumbo, een ander deed ontuchtig op een rijwiel, de derde stal een fiets met een kinderzitje dat hij wilde schenken aan een jarige kennis, er was een verliefd stel uit Veendam dat zich had laten verleiden door het groene goud, er waren verdachten die niet kwamen opdagen en natuurlijk was Pieter er.

Pieter verklaarde dat hij omver was geblazen door de wind.
Vandaar.
Hij zal het nooit weer doen, dat moet de rechter dan maar beschouwen als een voordeel.

Elke dag, week in week uit, jaar na jaar, zijn er op zo’n twintig plaatsen in Nederland zittingen van de politierechter.
Het gaat over kleine, niet al te complexe strafzaken.
Liquidaties, gewapende overvallen, mensenhandel, roversmannen in zwartleren jassen op grote brommers zijn natuurlijk ontzettend erg, het gros van de misdaad in Nederland is tamelijk pietluttig van aard.

Met dit laatste moet overigens niet zijn gezegd dat het niks voorstelt.
Er zijn wel slachtoffers (zonder slachtoffers geen misdaad).
Grote slachtoffers van de kleine misdaad zijn zonder twijfel de Jumbo’s en de Albert Heijnen.
V&D doet hier (hier wel) ook nog goed mee, de MediaMarkt heeft camera’s te weinig om het dagelijkse geboefte in beeld te brengen (dat is wel gek).

Het gros van de misdaad wordt berecht in de nagenoeg lege rechtszalen van de politierechters.
Zonder camera’s, geen tekenaars, nooit veel pers.
Er zijn dagen dat meer dan de helft van de verdachten niet eens komt opdagen.

Harm, 48 jaar, zit ieder jaar een paar maanden vast, zijn strafblad is een boekwerk.
Hij had in juni vorig jaar bij iemand uit de tuin drie kratten met lege flesjes Warsteiner gestolen.
Voor het statiegeld.
Vorige maand werd hij gearresteerd toen hij bij de Jumbo alleen een citroen afrekende en niet de twee blikjes bier onder de jas.
Volgens de reclassering is er bij Harm sprake van een ‘prille positieve ontwikkeling met een wankel evenwicht’.

Politierechters denken hardop.
De rechter denkt: ‘Het prille positieve valt wankelend weg tegen het negatieve strafblad.’
Harm wordt veroordeeld tot 64 dagen celstraf waarvan 60 dagen voorwaardelijk en een werkstraf van 40 uur.
Als Harm drie uur te laat zijn gezicht laat zien in de rechtszaal, zegt de rechter: ‘Jammer dan, ik had graag naar u geluisterd.’

Ab uit Delfzijl, 39 jaar, is nummer twee van de dag en is wel op tijd gekomen.
Hij hoort een week voorwaardelijke gevangenisstraf eisen.
De politierechter vraagt: ‘Nou, wat vindt u van die eis?’
Ab, hij heeft enige ervaring: ‘Poeh, ik mag van geluk spreken.’
Rechter: ‘Spijker op z’n kop, Ab.’

Ab had een fiets met kinderzitje gestolen.
Hij doet wel vaker fietsen.
De politierechter: ‘Lijkt toch nergens op. Bent u gewetenloos?’
Ab zegt van niet.
Hij zegt dat hij bezig is zijn leven te beteren.
Misschien is het de verveling wel, oppert hij.
De politierechter: ‘Ga dan hardlopen. Of voetballen. In plaats van fietsen stelen.’

Ab vertelt dat zijn moeder is overleden en dat hij haar heeft beloofd het rechte pad te bewandelen.
Zegt:‘Ik zit al in een stijgende lijn, alleen eet ik nog niet goed. Daar werken we nu aan.’
Ab krijgt zijn week voorwaardelijk.
De rechter zegt op vaderlijke toon: ‘Zo’n belofte aan uw overleden moeder, dat is niet niks. Maak er wat van.’

Het kinderzitje op de fiets die Ab had gepikt, was bestemd voor jarige Alie (26) uit Veendam.
Alie moest zelf ook terechtstaan, samen met haar partner Jan (30).
De gestolen fiets stond zonder zitje te koop op Marktplaats, op haar naam.
Ze zegt: ‘Maar dat wist ik dus niet. Ik wist niet dat die fiets op Marktplaats stond. De fiets stond gewoon voor ons huis.’
En dat kinderzitje?
‘Ach, zo eentje wilde ik helemaal niet.’

Jan en Alie hadden financiële problemen en zitten, zegt de officier van justitie op ernstige toon, nu nog dieper in de shit.
Hij zegt: ’Nog meer schulden, woning kwijt en dan moet ik nog komen.’
Jan en Alie trapten in de verleiding van het groene goud, 70 plantjes hennep.
Het bewijs bestaat uit vervuilde koolstoffilters en de hoeveelheid kalkafzetting op de potten.
Op grond daarvan gelooft de politierechter dat ze twee keer een oogst hebben binnengehaald.

Jan, Alie en kind moeten rondkomen van 60 euro in de week.
De officier van justitie zegt dat dat niet veel is en wil daarom de beroerdste niet zijn.
Naast werkstraffen van 150 uur (Jan) en 120 uur (Alie), stelt hij voor dat het stel 6.000 euro in de staatskas stort, zijnde de berekende drugswinst.
De politierechter kan zich vinden in de eisen.
Ten aanzien van de drugswinst: ’Laten we 5.000 euro doen. Dan zit ik niet aan de hoge kant.’

Pieter (44) is ’s middags de laatste klant van de dag.
Hij beklaagt zich bij de rechter.
‘Nou zit ik al anderhalve maand vast voor een diefstal. Dat kan toch niet?’

Pieter had, met de capuchon over het hoofd, voor 695 euro geurtjes uitgezocht bij parfumerie Douglas.
Als de frêle verkoopster bezig is met chique strikjes, grist Pieter plots de hele handel van de toonbank en holt het winkelpand uit.
Een beveiliger weet hem een halve straat verderop bij de kladden te grijpen.
Daarbij zou een klap zijn gevallen en juist dat zint Pieter niet.
Zegt: ‘Ik heb een diefstal gepleegd. Dat klopt. Maar ik heb die meneer niet geslagen. Dat klopt totaal niet.’
Er zijn camerabeelden waarop alleen de getuige is te zien die zegt dat ze zag dat Pieter sloeg.

De politierechter vraagt: ‘Heeft u schulden?’
Pieter: ‘Naah. Ik heb een paar dingetjes die opgelost moeten worden.’
Rechter: ‘Waarom gaat u stelen?’
Pieter: ‘Nou. Ik werd dus omver geblazen door de wind. Ik kwam ten val, precies op mijn zij. Daarbij is mijn bankpasje gebroken. En ik had geld nodig. Een vriend van wie ik iets kon lenen, was niet thuis. Ik was wanhopig. Het had nooit mogen voorvallen. Gelukkig gaat het nooit weer gebeuren. Dat is dan weer in mijn voordeel.’

Pieter krijgt drie maanden celstraf.
Boos: ‘Voor een diefstal?’
Rechter: ‘Ja. Drie maanden. Dat betekent dat u op 11 april weer een vrij man bent.’
Pieter: ’Oh, maar daar ben ik wel blij mee.’

Zittingen van de politierechter zijn misschien wel de meest vreemdsoortige bijeenkomsten die er van maandag tot en met vrijdag in de rechtsstaat bestaan.

Rob Zijlstra

De rechters weigeren

Hoe het kan gaan, soms.

Het is 2011 en Mark rommelt in dat jaar een beetje in de hennepwereld.9589832-hennep
Hij heeft ondernemend bloed en op een dag zijn zinnen gezet op een grow-web-shop.
Om klanten te werven moet hij de boer op en zo komt hij van alles tegen en met iedereen in aanraking.

Wat hij niet weet is dat er een groot politieonderzoek gaande is naar mensen met wie hij soms in zee gaat.
Die mensen vormen een criminele organisatie.
Via telefoontaps en observaties komt ook hij af en toe in beeld.
Niet als grote vis, maar als bijvangst.

De drugsbende – die vooral zaken doet met Duitsland – wordt in 2011 ontmanteld en de bendeleider krijgt in augustus 2012 een jaar celstraf.
Er was drie jaar geëist.

Mark was in april 2011 aangehouden.
Waar hij dan is, zijn ook 36 hennepplanten en 3.656 hennepstekken.
Na verhoor op het politiebureau mag hij gaan.
De politie neemt wel zijn auto, zijn computers, telefoons en meer van waarde in beslag.
Zo gaat dat.
De winst (criminele winst) die hij volgens de rekendeskundigen van de politie zou hebben gemaakt bedraagt 200.107,94 euro.

Op 25 maart 2013 krijgt Mark een brief van het Openbaar Ministerie.
Dat doet een schikkingsvoorstel: betaal 5.500 euro en dan doen wij zand erover.
Mark wil dat niet.
Hij voelt zich niet schuldig en wil de zaak voorleggen aan de rechtbank.

9589832-hennepRuim anderhalf jaar na dat schikkingsvoorstel en drie-en-een-half jaar na zijn aanhouding, is  het zover.
Vrijdagmiddag, 21 november 2014.
Mark is wat zenuwachtig, want er staat voor hem nogal wat op het spel.
Bovendien weet zijn werkgever van niks en dat wil hij heel graag zo houden.
Het is de laatste strafzaak van de week.

Bij aanvang van de zaak vragen de rechters hoe dat nou kan, dat een zaak uit 2011 die in augustus 2012 wordt afgerond pas op 21 november 2014 in de rechtszaal belandt?
De officier van justitie zegt dat hij dat ook niet weet, dat het heel vervelend is en biedt vervolgens zijn excuses aan aan de verdachte.

De officier van justitie komt dan met een verrassing.
Hij zegt dat hij nog een keer is gaan rekenen en dat de criminele winst zoals de politie die becijferde, ietwat moet worden bijgesteld.
Het is niet 200.107, 94 euro.
Het moet 9.336,70 euro wezen.

De rechters: ‘Maar dat is nogal een verschil.’
De officier van justitie zegt dat ze bij de politie iets te enthousiast waren.

Tja, zeggen de rechters en gaan nadenken.
Na nadenken zeggen ze vrij vertaald: Maar zo een oude zaak en dat de winst zo naar beneden is bijgesteld, is het dan nog wel een zaak voor de meervoudige strafkamer? Hoort zo’n zaak niet thuis bij de politierechter waar de doorgaans meer eenvoudige zaken worden behandeld?

Tja, zeggen de advocaat en de officier van justitie op hun beurt.
Er volgt nogmaals beraad.
En dan verrassen de rechters: ze willen niet.
Ze weigeren de zaak meervoudig te behandelen.
Dat is pijnlijk voor het Openbaar Minsterie.

Twee rechters trekken zich nu terug.
De voorzitter blijft zitten.
Hij is nu politierechter.

De officier van justitie zegt dat kan worden bewezen dat Mark zich heeft ingelaten met drugshandel.
Ernstig feit, strafbaar ook.
De officier van justitie zegt dat hij ook rekening zal houden met het tijdsverloop.
Hij eist een boete van 1000 euro.
Geheel voorwaardelijk.
Mark hoeft dus niks te betalen.
Dat wil zeggen: hij moet wel de criminele winst inleveren, die 9.336,70 euro.

De advocaat zegt dat de officier van justitie zijn rechten heeft verspeeld.
Zo een oude zaak en dan nu pas.
Advocaat: ‘Bovendien is er sprake van een schending van de behoorlijke procesorde. Het OM dreigt met een ontneming van meer dan 200.000 euro en biedt dan een schikking aan van 5.000 euro. Dus betaal 5.000 om te voorkomen dat je mogelijk meer moet betalen. Dat noem ik chantage, dat is iemand iets door de strot duwen.’

De politierechter doet direct uitspraak.
Het OM mag vervolgen (is ontvankelijk), want het tijdsverloop is keurig verwerkt in de eis.
Die is redelijk.
Dat Mark hennepstekken heeft vervoerd kan worden bewezen, hij geeft het zelf ook toe, vindt de politierechter.
Heeft hij ook gehandeld?
Politierechter: ‘Dat blijkt niet uit het dossier.’9589832-hennep

De straf: een boete van 1000 euro, geheel voorwaardelijk, proeftijd een jaar.
De vordering van 9.336,70 euro wordt afgewezen want onvoldoende aannemelijk gemaakt.

De advocaat zegt: ‘Zo.’
Zegt: ‘En nu proberen de spullen terug te krijgen die in 2011 in beslag zijn genomen door de politie, waaronder een auto, laptops, een iPhone.

Het vermoeden bestaat dat de eigendommen van Mark zijn verdwenen, dat die al door de politie te gelde zijn gemaakt.

Soms gaat het zo.

Rob Zijlstra

.
extra
In korte tijd kwamen van verschillende (juridische) kanten dezelfde vraag binnen: wie was die advocaat?
Het is/was strafrechtadvocaat Mathieu van Linde.
Te Groningen.

Paradijs (2)

In het parkje voor het Groninger gerechtsgebouw ligt op een bankje een vrouw te slapen. Een triest gezicht: eens was deze vrouw strafrechter. Nu is zij morsig en aan lager wal geraakt. Het parkje is haar vaste stek. Als het regent, schuilt ze in het oude fietsenhok, in het hok waar ze altijd haar fiets stalde.

De oude rechter heeft al jaren niet meer gefietst.

Het gerechtsgebouw oogt vervallen. Op de derde verdieping, op het hoekje, zijn de ruiten kapot. Ooit was die hoekkamer, daar op de derde, de kamer van de president van de rechtbank. De hoofdingang is met planken dichtgetimmerd.

Er gaan geruchten dat Google het gebouw wil kopen.

Het was snel gegaan.

Jarenlang was het met de criminaliteit op en neer gegaan.

Het ene jaar was het wat meer van dit, meer woninginbraken, het andere jaar weer wat meer van dat, wat meer zinloos geweld.

Maar ineens begonnen de misdaadcijfers te dalen, eerst gestaag, maar daarna opmerkelijk en in rap tempo.

 
Een verklaring was er niet.
Ja, de politie.
Dat die niks deed, te weinig boeven pakte.
De Groninger korpsleiding werd door justitie op het matje geroepen. Dat had, ergens in 2009, zelfs in de krant gestaan.

In datzelfde crisisjaar had het kabinet besloten her en der in het land gevangenissen te sluiten, ten koste van 1200 arbeidsplaatsen. Bij de politie waren duizenden banen geschrapt, want de straten konden toe met veel minder blauw.

En ook voor rechters was er op den duur vrijwel geen werk meer.
 

In het gerechtsgebouw wordt nog maar eens per maand een strafzitting gehouden.

De 19-jarige Johan, student, had met zijn motor een verkeerongeluk veroorzaakt en was toen doorgereden. Met het stuur had hij de auto van rechts geraakt en daardoor was een beetje schade ontstaan.
De transactie die hem was aangeboden bedroeg 660 euro.
Veel te veel, zegt Johan tegen de rechter, om dat in een keer te kunnen betalen.

De rechter, al lang blij dat er een verdachte is komen opdagen, geeft de student gelijk. ‘Ik veroordeel u wel maar u mag die 660 euro in tien maandelijkse termijnen betalen.’

Ook Dik (51) uit Finsterwolde is gedagvaard.
Hij leeft in onmin met de buren vanwege de schutting.
Dik zou de buurtjes hebben bedreigd met lelijke woorden en een honkbalknuppel. De officier eist 150 euro boete. Maar Dik zegt dat hij helemaal geen honkbalknuppel heeft en dat het nu rustig is aan weerszijden van de schutting. Rechter: ‘Ik spreek u vrij.’

Dan is het de beurt aan Panka jr. (49).
Met zijn strafblad van zestien pagina’s kent hij de rechtbank nog uit de tijden van weleer. Bij de Jumbo dachten ze dat hij iets had gestolen. Dat bleek niet zo te zijn en Panka voelde zich nu eens ten onrechte beschuldigd.
Boos had hij tegen een Jumboër geroepen: ‘De volgende keer dat ik je zie, dan steek ik je neer’.

Kijk nou riep justitie, een heuse bedreiging tegen het leven gericht en stuurde een acceptgiro van 440 euro naar Panka.
Zijn advocaat: ‘Zoveel geld kan hij helemaal niet betalen. Bovendien, de laatste keer dat Panka is veroordeeld voor iets met geweld is twaalf jaar geleden. Daarna waren het alleen maar kleine winkeldiefstalletjes geweest. Komt nog bij dat er nu ook eens iets goeds kan worden gemeld over Panka, die bijna dertig jaar een vaste bewoner is geweest van de straten in Groningen. Panka heeft nu eindelijk een eigen huisje en hij is van de drugs af. Hij is, zegt de advocaat, na al die jaren eindelijk tot rust gekomen.’

‘Ja, dat dreigement. Mijn cliënt is een man van het grote gebaar en van het harde geluid. Dan wordt hij, eindelijk een huisje, ten onrechte beschuldigd. En dan roept hij wat. Niet netjes, nee, maar om daar nou 440 euro voor te vragen die hij niet heeft, is toch ook wat.’

De advocaat was begonnen te vertellen waarom Panka niet is gekomen.
De laatste keer dat hij hier terechtstond, in augustus 2005, vanwege een vermeende dieftal van een flesje parfum van 1,94 euro bij Prijzen Paradijs, werd hij wel schuldig bevonden, maar kreeg hij geen straf. Na de zitting werd hij aangehouden door de parketpolitie omdat er nog een paar boetes openstonden. Dat risico wilde hij nu niet lopen.

De advocaat: ‘Zoiets is ook een vervelend signaal naar verdachten toe. Straks komt hier helemaal niemand meer.’
De politierechter knikt. Zegt: ‘Ik ken het probleem.’ En ook dat hij daar niets aan kan doen.

De officier van justitie luistert aandachtig.
Voor hij officier was, werkte hij op een vliegdekschip.
Het is altijd goed om zo iemand erbij te hebben, hadden ze tegen hem gezegd toen hij als zijinstromer in Groningen aan de slag ging.

Hij zegt dat hij Panka niet dwars wil zitten en eist in plaats van geld een werkstraf van 30 uur.
‘Want 440 euro is gelijk aan 17,6 oriëntatiepunt en dat maal twee is precies dertig.’
 

De politierechter kan de voormalig vliegdekschipper niet volgen. Hij veroordeelt Panka jr. tot een werkstraf van achttien uur. De advocaat verlaat de zaal en zegt dat hij het heugelijke nieuws zal verkondigen.

Buiten aan lager wal ligt nog steeds de oude rechter.
Ze is wakker geworden.
Ik ga naast  haar zitten en hoor haar murmelen.
Iets over oude tijden, toen misdaad nog loonde voor iedereen.

 

Rob Zijlstra

De vertoning

De politie van Groningen levert momenteel minder strafzaken aan dan afgesproken.
Duizend zaken minder dit jaar, is al gezegd.
Is tien procent.
Komt door het nieuwe computersysteem.
Een landelijk probleem.
Komt door ’t Zandt en de HIV-zaak, hoor je ook. Die twee zaken slurpten zoveel capaciteit op van de politie dat andere zaken zijn blijven liggen. Op een plank. En dat merk je nu. Al een tijdje.
Ja, er wordt van alles gezegd.

Alleen niet dat het komt, omdat er domweg minder misdaad is.
Want dat schijnt niet zo te zijn, zeggen ze.

Nu de politie hoe dan ook minder zaken ter vervolging aanlevert bij het openbaar ministerie, kan het openbaar ministerie op haar beurt de afspraken niet nakomen die met de rechtbank zijn gemaakt. En dat maakt dat het nu al weken achtereen anders dan anders is op de rechtbank van Groningen.

Het kabbelt.
Het is te rustig.

Of de politie hier de hoofdoorzaak van is, weet ik niet. Ik heb de vraag bij de rechtbank neergelegd en daar wordt het nu uitgezocht.

Ik schrijf dit allemaal op nadat ik Thomas in het verdachtenbankje heb zien zitten bij de politierechter. Thomas, jaar of twintig, wordt wederspannigheid verweten. Hij had zich in tegengestelde richting bewogen dan waar een ambtenaar die bezig was met de rechtmatige uitoefening van zijn functie hem had bevolen.

De politierechter vraagt waarom hij de transactie die justitie hem aanbood, niet heeft betaald. Dan had hij hier niet gezeten.
Het antwoord van Thomas is luid en duidelijk: omdat ik niks heb gedaan.
Daarom had hij die 250 euro niet betaald.

Het was half vijf in de ochtend geweest.
In de Peperstraat, hartje uitgaansgebied Groningen.
Op straat stonden een paar stappers met een glas bier in de hand.
Dat mag niet, ook niet van de twee passerende mannen die de stappers daar op wezen.
Naar binnen met die glazen, of zoiets zeiden ze.

Er ontstond geen gewelddadige situatie.
Wel wat gedoe.
Wie die mannen dan wel niet waren, wat ze wel niet dachten met hun gebemoei om half vijf in de ochtend in de Peperstraat.
De mannen zeiden dat ze van de politie waren.
In het proces-verbaal schreven ze later dat ze gezien de situatie niet in de gelegenheid waren geweest zich te legitimeren.
Thomas zei tegen de rechter dat ze hadden gevraagd aan de mannen in hun burgerkledij om zich te legitimeren en dat ze dat niet wilden doen.
Zegt: ‘Iedere vreemde kerel kan om half vijf in de ochtend in de Peperstraat wel zeggen dat ie van de politie is.’

Binnen dit gedoe zou Thomas dus wederspannig zijn geweest.
Politierechter: ‘Wist u dat u was aangehouden.’
Thomas: ‘Nee.’
Politierechter: ‘Dat wist u niet.’
Thomas: ‘Ik wist niet dat ze polities waren. Dat had ik pas veel later in de gaten.’
De officier van justitie acht het tegengestelde gedrag van Thomas wettig en overtuigend bewezen.
Omdat de politie dat zegt.
Eigenlijk alleen daarom.
De officier van justitie eist een boete van 250 euro.

De politierechter zegt dat ze gelukkig haar laptop heeft meegenomen.
Dat ze de beelden van de beveiligingscamera’s wel eens even vanaf dvd wil bekijken.
Samen met Thomas en de officier van justitie.

Nu ga ik er vanuit dat deze camerabeelden eerder al door de officier zijn bestudeerd. En dat op basis daarvan, mede op basis daarvan, is besloten wederspannige Thomas te dagvaarden.
Ik ga er ook vanuit dat de politie rechter de beelden eerder heeft bekeken in het kader van de voorbereiding van de strafzaak.

Vanaf de perstafel is niks te zien. Het is maar een kleine laptop.
Maar na de vertoning zegt de officier van justitie niet dat hij van mening is veranderd, dat bij nader inzien hij toch geen strafbare feiten heeft waargenomen. Dat Thomas toch onschuldig blijkt. Dat de politie zich moet hebben vergist. Bedenk maar wat.
In plaats daarvan handhaaft de officier van justitie zijn strafeis.

De politierechter doet direct uitspraak.
Zegt tegen Thomas dat zij op de beelden niet heeft kunnen zien dat hij wederspannig was. Wel dat hij rustig tegen een muur staat geleund, zoals een van de mannen in burger hem heeft opgedragen. Er is nota bene niks aan de hand.

De politierechter zegt: ‘Ik spreek daarom u vrij.’
Thomas: ‘Dank u wel.’
Buiten de rechtszaal slaan zijn kameraden hem op de schouder.
En dan gaan ze gevieren lachend terug naar Drachten.

Ik dacht: justitie zal toch niet proberen koste wat kost het aantal afgesproken verdachten bij de rechtbank af te leveren?

Rob Zijlstra

Vijftien zaken

Het is rustig in de rechtbank van Groningen.

 

Een paar faillissementszittingen, een kantonrechter die zich over strafzaken van eenvoudige aard buigt, er is een kort geding over gras. De geldwisselaar naast de snackautomaat in de hal voor wachtend publiek is nu al bijna een jaar stuk.

Alleen het briefje ‘defect’ wordt zo nu en dan vervangen.

En er wordt nieuw tapijt in het gerechtsgebouw gelegd.

Hier en daar zal nog wel wat gebeuren, maar het is onmiskenbaar vakantietijd.

 

De meervoudige strafkamer heeft het aantal zittingen in zittingszaal 14 de komende weken gehalveerd.

De politierechter, die in normale tijden dagelijks zitting houdt in de zalen 11 en 13, doet het op een laag pitje.

 

De politierechter.

Waarom, vroeg een lezer per e-mail, ga jij zelden of nooit eens naar de politierechter?

Altijd maar die ellende uit de meervoudige strafkamer. De politierechter is misschien veel leuker. Bovendien krijg je er boter bij de vis: direct uitspraak.

 

Ik kijk naar het dagprogramma van de eerstvolgende politierechterzitting (donderdag).

Er staan vijftien zaken op de rol.

 

Iemand zou op 1 november vorig jaar een bluetooth headset hebben gestolen bij de Mediamarkt.

Een 23-jarige Groninger die in 2002 zijn rijbewijs haalde, reed dit voorjaar in een auto met een alcoholgehalte van 425 microgram per liter uitgeademde lucht.

Een vrouw schijnt op 31 juli 2007 een man met een deels gevulde fles tegen het hoofd te hebben geslagen.

De 59-jarige H. is betrapt met 900 hennepplanten in zijn woning.

 

Mevrouw V. heeft bijna een jaar lang (in 2006) gas gestolen van Essent Netwerk BV.

Een man van 28 die eerder tot een voorwaardelijke werkstraf van 40 uur was veroordeeld, is opnieuw in de fout gegaan. Hij heeft, zegt justitie, bijna een jaar geleden ingebroken. Voorwaardelijk moet daarom nu onvoorwaardelijk worden. Hetzelfde geldt voor een even oude man die 75 uur als stok achter de deur had gekregen en binnen de proeftijd dingen aan een auto heeft vernield.

 

S. moet komen omdat hij er van wordt verdacht vorig jaar juli D. met een honkbalknuppel te hebben geslagen.

T. omdat hij in Delfzijl in een half jaar tijd 30 gram hennep in bezit had dan wel heeft verhandeld, omdat hij een portemonnee met bankpasjes heeft gejat en omdat hij daarna aanzienlijke geldbedragen uit diverse pinautomaten heeft gehaald.

 

Een Rus moet terechtstaan vanwege de diefstal van een pakje sigaretten (of shag) bij de Aldi, anderhalf jaar geleden alweer. Een landgenoot moet komen wegens het wegnemen van een flesje Calvin Klein en twee doosjes Biodermal bij de Kruidvat.

 

Nog iemand omdat hij met een honkbalknuppel slaande bewegingen maakte en daarbij riep: ‘Je gaat eraan.’

A. (20) omdat hij in april vorig jaar in Warffum ramen en een kerkbank heeft vernield.

K. uit Afrika vanwege de diefstal van drie blikjes bier (25 augustus 2007), een blikje fruitcocktail (op 1 september) bij Albert Heijn en twee blikjes bier (3 september) bij de Aldi. En op 8 januari dit jaar zou hij een blikje sardinefilets hebben gegapt bij Super de Boer.

 

Tot slot, het is dan al middag bij de politierechter, is Z. (50) aan de beurt vanwege de verdenking van het stelen van een pakje batterijen, een MP3-speler en twee cd’s bij nog een keer de Mediamarkt. Z. flikte dat, zal de officier van justitie op 10 juli 2008 zeggen, op 17 februari 2007.

 

Een niet abnormale politierechterzitting.

De helft…

– Ho! Wacht even. Dus als ik vanmiddag een blikje bij een super steel, is het mogelijk dat ik ergens in 2010 moet terechtstaan bij de politierechter?

Ja.

 

De helft van de verdachten zal niet komen opdagen. Ook dat is normaal, vakantietijd of niet. En een strafzaak zonder een verdachte, valt nauwelijks te beschrijven. Daarom, zo e-mailde ik terug, ga ik niet zo vaak naar de politierechter. Ik ga alleen als er opmerkelijke zaken op de rol staan.

 

– En?

Ik wil wel eens weten wie er nou bijna een jaar lang gas in Groningen steelt. En dan vooral waarom, waarvoor en hoe.

 

Rob Zijlstra ®

 

UPDATE10 juli 2008

Het gas. Had te maken met hennepteelt, maar onduidelijk bleek hoe en wat en waarom.  Overigens werd de verdachte vrijgesproken omdat de politie op onrechtmatige wijze de woning was binnengetreden.