Is dit wel waar?

Hij beschouwde haar
als zijn seksslavin
die moest doen
wat hij wilde
schermafbeelding-2016-11-23-om-14-37-36

tweet

De zaak was al bijzonder omdat het over buitenissig veel geld gaat. En omdat het verhaal achter dat geld, welgeteld 1.581.868 euro, nog veel gekker moet zijn, is dit een bizar verhaal.

Het gaat over Ivan en over Darina, vijftien jaar geleden een jonge vrouw uit het Bulgaarse Sliven. Ivan – inmiddels 44 jaar oud – was daar ooit varkensboer. Hij werd in oktober 2009 door de rechtbank in Groningen veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf omdat hij Darina jarenlang zou hebben uitgebuit. Hij beschouwde haar als zijn seksslavin die moest doen wat hij wilde: zo veel mogelijk geld verdienen.

Het Bureau Ontnemingswetgeving Openbaar Ministerie (BOOM, misdaad mag niet lonen) deed uitvoerig onderzoek naar de verdiensten van de vrouw. De uitkomst is akelig: zij zou ruim 1,5 miljoen euro hebben verdiend met het hebben van seks met mannen in de rosse buurt van Groningen.

Mocht dit kloppen, dan even voor het idee: een intiem samenzijn met Darina kostte mischien wel 50 euro per keer.
Als dat zo is, dan had deze jonge vrouw in acht jaar tijd dagelijks, zeven dagen per week, seks met tien mannen.
Als andere cijfers ook kloppen, dan moet half mannelijk Groningen haar kennen.

Groninger agenten die belast zijn met het tegengaan van mensenhandel kenden haar in ieder geval. Op hun rondgangen door de buurt was het hen wel opgevallen dat Darina vaak en lang werkte. Ze maakten wel eens een praatje met haar en uit niets wat ze dan zei kon worden opgemaakt dat ze een slachtoffer was. Maar eind 2008 meldde ze zich op het politiebureau. Ze vertelde dat ze werd uitgebuit.

De politie, aanvankelijk verbaasd want nooit iets gemerkt, begon een onderzoek (onderzoek Kolibrie) en schreef 200 pagina’s vol leed. Dat er dagen waren dat ze twintig uur werkte, dat ze wachtend op klanten altijd moest staan. Dat ze ook moest werken wanneer ze ongesteld was. Pistool op haar hoofd. Een paar keer kreeg ze een cadeautje van haar varkensboer: een keer grotere borsten, een keertje volle lippen.

Ivan streek al het geld op dat zij kreeg en hield er in Bulgarije in een grote villa een luxe leven op na met protserige auto’s en horloges. Op een deel van Ivan’s bezittingen is beslag gelegd.

In oktober 2009 werd Ivan niet alleen tot vier jaar cel veroordeeld, maar ook tot het betalen van 20.000 euro smartengeld aan Darina.
Daarnaast was gevraagd de verdiensten (1.581.868 euro) af te pakken: na aftrek van wat kosten zou Ivan – aldus BOOM – 1.441.370 euro moeten inleveren.
De rechtbank wees dit af: te ingewikkeld voor een strafzaak.
Het Openbaar Ministerie was het daar niet mee eens en begon in juni 2011 een procedure bij het gerechtshof.

En kijk, ruim vijf jaar later, donderdagmiddag om drie uur – zeven jaar na de aanhouding van Ivan en vijftien jaar nadat de jonge vrouw voor het eerst als seksslavin achter te ramen in Groningen werd gezet – is er een nieuwe rechtszaak waarin het Openbaar Minsterie die 1.441.370 euro opeist.

Misdaad kan heel lang lonen.

Rob Zijlstra

update 22december 2016 – beslissing
Ivan moet betalen. Hij krijgt 10 procent korting omdat de redelijke termijnen om zoiets af te handelen volgens de rechtbank met 15 maanden zijn overschreden. Resteert: 1.148.595 euro en 19 eurocent.

Eis tegen niemand

Juridisch bezien zou

de prostitutie van vandaag

de dag ook wel verkrachting kunnen heten

 

.

Schermafbeelding 2014-07-12 om 03.20.40Een nu 34-jarige man uit Tsjechië stond afgelopen donderdag terecht voor de rechtbank van Groningen wegens mensenhandel.
Dat wil zeggen: hij stond op papier.

De aanpak van mensenhandel – met als doel die te bestrijden – heet een speerpunt te zijn.
Dat betekent dat deze vorm van zware misdaad extra aandacht krijgt en als het even kan met grote voortvarendheid wordt aangepakt.
Ook in Noord-Nederland.

Op 26 januari 2006 deed een jonge vrouw uit Tsjechië aangifte bij de politie in Groningen.
Wat ze deed – de hoer spelen achter de ramen in de Groningen (en soms ook in benauwde kamertjes in Leeuwarden) –  deed ze omdat ze daartoe werd gedwongen door een man die haar met een grote grijze Citroën naar Nederland had gebracht.
Ze moest 450 euro per week voor haar peeskamertje betalen, het geld dat ze verdiende – soms wel 2.000 euro in de week – moest ze afdragen.
Ze werkte vijftien, zestien uur per dag, ook wanneer ze ziek was of ongesteld.
Ze werd gecontroleerd en regelmatig in elkaar geslagen.
Dat hoorde er gewoon bij.

De man die al dit naars op zijn geweten zou hebben, had haar gekocht van zigeuners in Tsjechië.
Zij had zich op 18-jarige leeftijd bij hen aangesloten omdat ze te oud was geworden voor het kindertehuis waar ze haar rotjeugd had versleten.
De zigeuners beloofden haar van alles, maar ze belandde in seksclubs.
Toen was die man gekomen.
Hij had duizend euro voor haar betaald.
Daarmee was hij haar vriend geworden.

Drie jaar had ze voor hem gewerkt in een bordeel.
Op een dag zei haar ’vriend’ dat ze naar Nederland zouden gaan, naar Groningen waar ze bergen met geld zouden verdienen aan Groninger mannen.
Op de dag van aankomst in Groningen moest ze direct aan de slag.
Op de eerste werkdag verdiende ze 800 euro, maar ze bleef met lege handen zitten.
Ze moest alles afdragen.

Een ernstig verhaal, dat politiemensen die zich bezighouden met de bestrijding van mensenhandel niet heel vreemd voorkomt.
Zij kennen dit soort verhalen, soms nog veel erger.

Juridisch bezien zou prostitutie van vandaag de dag ook verkrachting kunnen heten.
Legale verkrachting, want de burgemeester – de overheid – heeft er een vergunning voor verstrekt.
Wie legaal een vrouw wil verkrachten, een vrouw seksueel binnen wil dringen, is vijftig tot zestig euro kwijt.
Wie zoiets spotgoedkoop wil, kan zieke vrouwen verkrachten op de gemeentelijke tippelzone (Groningen, Bornholmstraat).
Ook dat is daar door de overheid goed geregeld.

Dit terzijde.

Het verhaal van de jonge vrouw leidt in 2006 tot een onderzoek dat de codenaam ‘Vleugel’ krijgt. Vleugellam was misschien een betere benaming geweest.
Als gevolg van andere onderzoeken in dezelfde sfeer wordt Vleugel in de loop van 2006 stilgelegd om in 2009 weer te worden opgepakt.
En dan is het snel raak.
De verdachte in dit verhaal heet Richard D., in 1979 geboren in Chomutov.
De politie weet hem rap op te sporen: op 21 juni 2010 wordt hij op verzoek van de Nederlandse autoriteiten in Tsjechië aangehouden.
Hij ontkent.
Jawel, hij heeft in 2005 en ook in 2006 wel eens meisjes naar Nederland, naar Groningen gebracht, maar verder is zijn naam haas.
Hij is geen mensenhandelaar, hij handelt in autobanden, dat is heel iets anders.

Hij zit een paar dagen vast voor verhoor en mag dan gaan.
Op 25 januari 2012 is er de rechtszaak in Groningen.
Richard D. komt niet opdagen.
Hij is in Tsjechië waar hij altijd is.
Naar Groningen kwam hij alleen om geld op te halen.

De advocaat wil nieuwe getuigen horen wat tot vertraging leidt.
Groninger politieagenten reizen af naar Tsjechië, horen de getuigen en zetten alles op papier.
Er wordt een nieuwe rechtszaak gepland op 27 juni 2013.
Die gaat niet door omdat niemand weet waar de verdachte dan is.
En hij moet wel weten dat er een rechtszaak tegen hem is, dat vereist de wet.

Afgelopen donderdag ging de rechtszaak wel door.
De vrouw die Richard D. als een slavin zou hebben uitgebuit zit met een tolk in de rechtszaal.
Richard D. is er weer niet.
Op de dagvaarding staat dat hij ‘zonder bekende woon- of verblijfplaats in Nederland’ is.

De rechters zeggen ambtshalve te weten dat Richard D. in Tsjechië bij zijn moeder woont ‘op een bekend adres’.

De officier van justitie reageert daar niet op, maar zegt dat het inderdaad allemaal veel te lang heeft geduurd, ze zegt dat de redelijke termijn is overschreden.
Niet goed, dat moet een kleine consequentie hebben.

Ze zal daarom geen achttien maanden gevangenisstraf eisen, maar een jaar.
Verdachte heeft recht op korting.
Daarnaast moet verdachte, vindt de officier van justitie, nog wel 15.000 euro aan de vrouw betalen die hij heeft uitgebuit.
De slavin zelf heeft een claim van 100.000 euro ingediend.

De advocaat vindt dat het Openbaar Ministerie het recht op vervolging heeft verspeeld. Wanneer in januari 2006 aangifte wordt gedaan en de verdachte vervolgens ruim vier jaar later, in juni 2010, wordt aangehouden kun je weer vier jaar later, juli 2014, niet nog eens een vrijheidsstraf van een jaar eisen tegen iemand die niet eens in Nederland woont.
Dus…

De rechters hebben twee weken nodig om uitspraak te doen.

Rob Zijlstra

.

naschrift voor het idee
Deze veel te late strafzaak zonder verdachte duurde bijna drie uur.
De zitting werd beroepsmatig bijgewoond door vijftien mensen, in de vorm van personen.
Er was een officier van justitie [1], drie strafrechters [4], een griffier [5], een bode (gerechtsdeurwaarder) [6], een advocaat (jan boone, toegevoegd) [7], een tolk (voor het slachtoffer) [8], een parketwachter (politie) [9], drie rechercheurs (politie) [12] en drie verslaggevers [15].
De drie verslaggevers zaten er op eigen kosten – zij het dat een [1] van hen werkt voor een door de overheid gesubsidieerde (regionale) omroep.
De overige twaalf beroepsmatig aanwezigen zijn (of worden) betaald door de overheid.

 

UPDATE – 24 juli 2014 – uitspraak
Richard D. is veroordeeld tot 18 maanden celstraf. Aan twee van zijn slachtoffers moet hij opgeteld 30.985 euro betalen.

Billen bloot

columndvhn

Rechter: ‘Je mag prostituees bezoeken, zo veel je wilt…’

Wie in de rechtszaal terecht moet staan beleeft doorgaans niet zijn finest hour.
Voor sommigen is het strafproces de hel.
Dat heeft soms te maken met dreigende vrijheidsbenemende maatregelen zoals gevangenisstraf.
Of met de schaamte.

Want hoewel in zittingszaal 14 geen daglicht doordringt, staat een verdachte er voor iedereen zichtbaar terecht.
Iedereen kan de rechtszaal binnenwandelen en meeluisteren.
Er zit (bijna) altijd pers.

Ik moet nog wel eens denken aan de jongeman die zich moest melden in zittingszaal 14 omdat hij in een steegje in de binnenstad van Groningen een vervelende cafébezoeker een vuistslag in het gezicht had gegeven.
Een paar keer had hij de bezoeker geadviseerd ‘op te zouten’.
De ladderzatte lastpak gaf daar geen gehoor aan.

De klap kwam hard aan.
Hij wankelde, viel om en stuiterde met het hoofd op het harde trottoir.
De dronkenman, die helemaal vanuit Somalië naar hier was gekomen om asiel aan te vragen, overleed nog diezelfde nacht aan de zijn verwondingen.
De studerende jongeman die had uitgehaald had niets aan zijn ouders verteld.
Dat durfde hij niet.

Twee weken lang zat hij in zak en as omdat de officier van justitie de rechtbank had voorgesteld hem anderhalf jaar in een cel op te sluiten wegens mishandeling met de dood tot gevolg.
Een keer een weekeinde niet thuiskomen, zou hij nog wel kunnen verkopen.
Maar niet anderhalf jaar.
Na twee weken kwam een einde aan een martelgang: de rechtbank veroordeelde de student tot een taakstraf van 240 uur.
Daar heeft het thuisfront niets van hoeven te merken.

Met enige regelmaat staan mannen terecht in de rechtszaal met een snipperdag.
Dan weet niet alleen het thuisfront van niets, maar is ook de werkgever onwetend.
Deze verdachten hopen dan maar dat het ook echt waar is dat de strafrechtspraak in dit land slappe hap is zoals ze het op feestjes ook altijd zelf vertellen.
Dat je het in dit land wel heel bont moet maken wil je gevangenisstraf krijgen in plaats van zo’n lullig werkstrafje.
De schrik is met enige regelmaat groot als hen duidelijk wordt dat er in dit land kennelijk iets is veranderd.

Daan uit Hoogezand had het thuis wel verteld.
De rechter: ‘Dat siert u. Maar ze heeft het niet geaccepteerd, heb ik begrepen.’
Daan laat de tranen stromen.
Huilt: ‘Het heeft me mijn relatie gekost.’

Het was de eerste keer dat hij zoiets had gedaan.
‘Ik heb geen seconde getwijfeld, ik heb absoluut niet gedacht dat ze minderjarig was.’
Maar dat was ze wel.
Ze was nog maar 16 jaar.
Dat ze zei dat ze 18 jaar was, is voor de wet niet relevant.
Dat weet Daan inmiddels.
Tegen de rechter: ‘Ik schaam mij kapot.’
De officier van justitie eist negen maanden celstraf waarvan zes voorwaardelijk.
De politierechter zegt dat seks heel mooie kanten heeft, maar ook heel nare.
Tegen Daan: ‘U heeft seks gehad met een kwetsbaar kind. Ik veroordeel u tot drie maanden celstraf waarvan twee voorwaardelijk. Dat betekent dat u een maand moet zitten.’

Daan slaakt een diepe zucht. Hij werkt al langer dan tien jaar bij dezelfde baas.
Misschien kan hij het oplossen met vakantiedagen.

Bram komt uit de omgeving van Veendam.
Zakte hij in de rechtszaal maar door de grond.
Ook hij dacht dat ze al 18 jaar was.
Hij had het toen hij haar per telefoon bestelde, zelfs nog gevraagd.
Bram: ‘Ze zei toen 18.’

Rechter: ‘Hoe kijkt u er nu tegenaan?’
Bram: ‘Ik baal er enorm van. Voor mezelf, voor iedereen. Ik heb er slapeloze nachten van…’
Ook hij houdt het niet droog.
Rechter: ‘Je mag prostituees bezoeken, zo veel je wilt. Maar geen minderjarige prostituees.’
Bram: ‘Dat snap ik, ik ben net vader geworden.’

Hij heeft zich voorgenomen dat hij na de strafzaak naar huis gaat om het aan zijn vrouw te vertellen. ‘Ik kan het niet meer voor mij houden.’
Hij vreest het ergste voor de gezamenlijke toekomst.
De officier van justitie haalt de schouders op.
Met de toon van ‘tsja’ zegt hij: ‘Als je naar de prostituees gaat heb je wel vaker thuis wat uit te leggen.’
Bram krijgt eveneens een maand celstraf.

Ook Arend uit Winsum heeft al nachten niet geslapen.
Hij had het opgezocht.
Tegen de rechter: ‘Je kunt er vier jaar cel voor krijgen.’
Zijn relatie was in een crisis beland en hij zocht toen wat liefde.
Hij had de advertentie op speurders.nl gezien.
18 Jaar.
Hij had gebeld, zij was bij hem thuis gekomen.
Hij was op slag verliefd geworden, maar het was bij een bezoek a 150 euro gebleven. Wel had hij nog een paar keer contact gezocht.
De politierechter: ‘U heeft zich schuldig gemaakt aan een heel ernstig misdrijf. U heeft het met een kind gedaan voor uw eigen genot. Een maand celstraf.’

Arend zegt dat hij op advies van de politie thuis niets heeft verteld.
Nu vreest hij voor de toekomst.
Bang dat zijn eigen bedrijf het loodje zal leggen.
Nog banger voor zijn vrouw.
‘Ik heb een heel lieve vrouw. Het gaat weer goed tussen ons. Ik zal haar hart breken.’
De officier van justitie had zoiets al voorspeld toen hij zijn strafeis formuleerde: ‘Het zal ‘m fors raken.’

Hoe het met deze week met deze mannen is afgelopen kan dit verhaal niet vertellen.
Wel dat het Openbaar Ministerie heeft besloten in hoger beroep te gaan.
Een maand celstraf voor seks met een minderjarige prostituee is te weinig, vindt de aanklager.
Het moeten ten minste drie maanden wezen.
Het hoger beroep betekent vooralsnog uitstel van executie.
En nog meer wakkere nachten.

Rob Zijlstra

de zaak
De hoofdverdachte in deze zaak is een 26-jarige Groninger. Gedurende een jaar dwong hij drie minderjarigen van 16 en 17 jaar tot prostitutie. Hij regelde ook de klanten. Daarvoor werden advertenties geplaatst op onder meer speurders.nl . In die advertenties stond dat de prostituees 18 jaar en ouder waren.
De Groninger is veroordeeld tot 3 jaar celstraf waarvan een jaar voorwaardelijk wegens mensenhandel. Er was 5 jaar tegen hem geëist. De rechtbank houdt meer rekening met zijn persoonlijke omstandigheden,met name zijn verstandelijke beperking. De stiefvader van de hoofdverdachte, een docent op een middelbare school, is vrijgesproken van het medeplegen aan mensenhandel. Tegen hem was 3 jaar geëist. Wel kreeg hij 3 maanden wegens ontucht: hij heeft met een van de meisjes seks gehad.
Twee mannen, een verslaafd stel, die hun woning beschikbaar hadden gesteld, zijn veroordeeld tot een taakstraf van 100 uur. Ze zeggen dat ze werden bedreigd en geïntimideerd door de 26-jarige.

Het Openbaar Ministerie heeft in alle zaken hoger beroep aangetekend.

voor de juristen
Bij art 248b geldt geobjectiveerd bestanddeel en strafbare klant bij prostitutie <18. In een zeer uitzonderlijk geval is denkbaar dat sprake zou zijn van verontschuldigbare dwaling; b.v. indien een klant in de vergunde (legale) inrichting gebruik maakt van een prostituee die zich legitimeert met een valse ID, en niet duidelijk kenbaar is dat zij onder de 18 moet zijn. Er zijn geen voorbeelden van in de rechtspraak.

Bij art 273f geldt als strafverzwarende omstandigheid seks met prostituee onder de 18. Ook dat is geobjectiveerd; dezelfde redenering gaat dus op voor het al dan niet toepassen van de strafverzwaring. Ook geldt dat sub 2/5/8 (toepasselijk bij minderjarigen) minder bewijslast kennen, namelijk geen dwangmiddelen vereist. Dat staat ook los van de wetenschap op dat punt bij de dader.

bron: de officier van justitie die deze zaak behandelde

Borduurrobot

Mark komt van Mars.
Dankzij artikel 1 van de Grondwet zat hij maandagochtend in zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank.
De eerste regel van dit artikel luidt: Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld (…).

Aan Mark kun je niet zien dat hij wereldvreemd is.
Hij oogt als een gewone, aardse man.

Mensen die hem kennen, onder wie zijn beste vriend Henk, zeggen dat hij een fijne kerel is die kei- en keihard werkt.
Minpuntje: hij kan niet goed omgaan met hen die hem tegenspreken.
En hij kleineert zijn vrouw, een waardeloos mens.

Mark wordt verdacht van niet de minste feiten: ontvoering (vrijheidsberoving) en verkrachting van twee straatprostituees uit Groningen.
Kennissen hadden tegen hem gezegd dat het vast met een sisser zal aflopen.
Omdat zij niet kunnen voorstellen dat hij het heeft gedaan.
Dit laatste zegt Mark zelf ook: ‘Ik heb het niet gedaan.’

Hij zegt dat hij is belazerd en bedrogen.
De officier van justitie ziet dat iets anders.
De sisser die zij aan de rechtbank voorstelt: 24 maanden gevangenisstraf.

Ooit is Mark hier neergestreken, vraag me niet hoe.
Hij trouwde, maar tijdens het huwelijk werd hij verliefd op de vrouw die hij volgens zijn vrienden nu kleineert.
Hij was met haar gaan samenwonen en ontdekte na verloop van het geluk dat zij geen doel in haar bestaan hier had.
Hij besloot daar wat aan te doen.

Hij bouwde een stukje uitbouw aan het huis en kocht een borduurrobot zodat ze wat te doen had.
Zelf werkte hij ondertussen kei- en keihard aan zijn eigen bouwbedrijf.
Dat ging zo goed dat het al snel uit de klauwen liep.
Mark werkte alleen nog maar.

Zegt tegen de rechters: ‘Ik verloor mezelf in mijn werk.’
Hij is tot dat inzicht gekomen tijdens zijn verblijf in de gevangenis waar hij sinds 20 januari zit opgesloten.
Tijdens het nadenken is hij 20 kilo afgevallen, want het verblijf achter de tralies valt hem zwaar.

Ook omdat hij onschuldig is.

Mark denkt dat prostitutie bestaat omdat vrouwen graag door mannen verwend willen worden.
En dat kwam mooi uit, want thuis kwam het er niet meer van.
Op de donderdagavonden liet zijn partner de borduurrobot voor wat die was en ging ze, in zijn dure BMW uit de dure klasse, andere leuke dingen doen.
Dat bood hem de mogelijkheid op die avonden een stukje ontspanning (zijn woorden) te zoeken.

Hij zocht die aan de Bornholmstraat in Groningen.
Dat is de tippelzone waar aan drugs verslaafde vrouwen zich volgens hem graag door mannen als hij laten verwennen.

Mark ging er niet alleen naar toe voor de seks.
Natuurlijk dat ook wel, maar ook ging hij er naar toe voor goede gesprekken.
En voor de gezelligheid.
Voor de keuvel en de klets.

De rechters zuchtten diep.
Hoe vaak hebben zij, zij met zoveel strafrechtelijke ervaring, de ellende van de straatprostitutie wel niet aangetroffen in de strafdossiers die ze dag in en dag uit moeten lezen?
En dan komt hij, hij van Mars, hier even beweren dat het er gezelligheid troef is.

De rechters zeggen (vrije vertaling): Marsman, de dames daar werken er niet voor hun plezier. En ook niet voor de gezelligheid. Dat is lariekoek. Ze leveren in doffe ellende seks voor een paar rottientjes waarmee ze zo snel ze kunnen naar hun rotdealer rennen voor een rotshot rotheroïne. Niet meer en niet minder. Ze willen niet van u genieten, ze willen slechts uw rotgeld.

Mark reageert alsof hij water ziet branden.
Zegt dat hij die ervaring niet heeft.
Dat de rechters wel een heel aparte kijk hebben op de heroïneprostitutie.

Goed, ze waren als plofkippen goedkoop, dat wel.
Voor dertig euro boden ze hun stukje ontspanning aan.
Hij, de geslaagde ondernemer die zelf 42,50 euro ex. btw in rekening bracht, betaalde daarom graag en vaak meer.
Hij is niet voor niets een fijne kerel.

Twee ontspanningsdames hebben aangifte tegen hem gedaan.
De een vertelde dat ze op de baan door Mark was opgepikt in zijn zwarte bedrijfsbus (Mark: ‘donkerblauwe’) en naar een afgelegen plek op het industrieterrein werd gebracht.
Daar wilde hij haar bevredigen, maar zij net andersom.
Want dat laatste is nu eenmaal haar ellendige werk, niet omgekeerd, want dat is te intiem.

Heel verhaal, maar toen ze vooraf het geld had gekregen, wilde ze weg.
Hij was het daar niet mee eens.
Toen ze uit de bus dreigde te vallen, kon hij haar nog net vastgrijpen, haar behoeden voor een vrije val.
Zij: ik probeerde te vluchten, maar hij sleurde me de bus weer in.

Mark: Het was gezellig.
Zij: ‘Hij heeft me toen verkracht.’
Mark: ‘Ik weet echt wel wanneer een vrouw doet alsof ze een orgasme heeft en wanneer niet.’
Rechters: ‘Marsman, die dames zijn professionals.’

Een donderdagavond later.
Hij pikte Sandra op, sleurde haar in zijn bedrijfsbus en bond haar vast, met tape.
Eerst met de goedkope witte tape, daarna met de grijze, met plakkerige duct-tape.
Vervolgens reden ze in zijn bedrijfsbus naar zijn bedrijfsloods, van Groningen naar ergens in Friesland.

Sandra dacht dat ze die avond dood zou gaan, dat zij een van de vrouwen op de baan zou zijn die nooit terug zou keren.
Dat zou hij ook gezegd hebben.
Hij zou hebben gezegd: ik kan je wegmaken.
Sandra moest toen denken aan Jolanda Meijer, een collega-prostituee die – lang geleden – ook is weggemaakt en nog nooit is teruggekomen.
Ze dacht, ik doe alles wat hij zegt, de enige mogelijkheid deze nacht te overleven.

Heel verhaal.
De gezelligheid, het stukje ontspanning a 30 dertig euro in de de Friese loods, duurde drie uur.
Op een tafel stond een helikopter met afstandsbediening.
Mark vertelde dat hij daarmee prostituees op de baan in de gaten hield.
Er was bier.
Sandra (verklaarde ze) had gesmeekt dat als hij haar dan toch zou doodmaken, of hij haar dan niet wilde verminken.
Ze had haar rode nagel afgebeten en die in de auto achtergelaten.
Dacht, dan heeft de politie na mijn dood in ieder geval sporen met dna.

Mark: ‘Nah. Ik heb nog nooit iemand kwaad gedaan.’

Uiteindelijk had hij haar teruggebracht naar de tippelzone.
Daar had Sandra – in shocktoestand – verteld wat haar die avond was overkomen, iemand had de politie gebeld en Mark werd, nog ter plaatse, gearresteerd.

Mark zegt tegen de rechters: ‘Wanneer je je gezond verstand gebruikt, weet je dat het niet waar kan zijn.”
Rechters moesten het maar eens vragen aan Simone, een vriendin, een heroïneprostituee die hij als zo vaak gezellig had verwend.
Sterker nog: ‘Op fan-tas-tische wijze.’
Rechters: ‘Wij vinden er nog niets van, Marsmans. Het is uw perceptie, maar misschien zagen zij u wel als een heel enge man.’

Mark zegt, omdat hij nu al drie maanden vastzit, dat zijn bedrijf, opgebouwd in twaalf kei- en keiharde jaren, dat dat bedrijf nu naar de filistijnen dreigt te gaan.
En dat hij ook nog het een en ander heeft te bespreken met zijn partner.
Omdat hij haar natuurlijk wel heeft belazerd.

De officier van justitie zit vol twijfels.
Straatprostituees zijn kwetsbaar, ja vogelvrij.
Doen lang niet altijd aangifte van de gewelddadige gezelligheid die ze zich moeten laten welgevallen.
Vanwege een paar rottientjes van rotmannen.

De officier van justitie denkt wel wat, maar de bewijzen die ze heeft, zijn minimaal.
Vrijspraak voor de eerste zaak.
Maar de tweede zaak – de zaak Sandra – vindt zij wettig en overtuigend.
Dus twee jaar cel.

Misschien wordt Mark over twee weken door de rechtbank vrijgesproken met een sisser.
Dat is, gezien ook de twijfelende officier van justitie, zo waar niet uitgesloten.
Maar als dat gaat gebeuren, wie legt deze succesvolle zakenman met zijn dure BMW dan uit dat een borduurrobot een regelrechte belediging is voor de liefde?

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 7 mei 2012 – uitspraak
Het is een beste sisser geworden: geen 24 maanden celstraf, maar het dubbele, vier jaar. De rechtbank acht beide verkrachtingen bewezen en komt om die reden tot een fors hogere straf.
VONNIS

UPDATE – 25 juni 2013 – uitspraak hoger beroep
Mark is door het gerechtshof in Leeuwarden vrijgesproken van beide verdenkingen (verkrachtingen). In het arrest (uitspraak) staat dat  het hof niet kan vaststellen wat er op beide avonden is gebeurd. De uitspraak is gedaan op 6 juni. Mark – die tot vier jaar celstraf was veroordeeld – is per direct in vrijheid gesteld.
ARREST

Incassobureau

loveandjoy

Zelfs de advocaat zegt dat het allemaal wel een beetje raar is.
Maar dat raar, laat staan een beetje raar, strafrechtelijk gezien niks zegt.
Raar is geen bewijs.
Vooralsnog niet.

Twee jaar geleden werd Mike – over hem gaat dit verhaal – nog veroordeeld wegens oplichting via het internet.
Iets met gestolen motoren.
Ditmaal zou hij zich schuldig hebben gemaakt aan mensenhandel.
Hij zou twee vrouwen als waren het koeien hebben aangeschaft en het tweetal hebben gedwongen seks te hebben met zo veel mogelijk mannen.
Het geld dat de mannen hiervoor moesten betaalden, was voor Mike.

De officier van justitie vindt het bijvoorbeeld raar dat Mike een incassobureau had, dat op naam stond van een vriendinnetje en als enige werknemer een professioneel kickbokser op de loonlijst had staan.
Dat is toch raar, zei de officier van justitie.

Op 19 november 2007 melden twee vrouwen zich aan de balie van het hoofdbureau van politie in Groningen.
Het zijn Love en Joy, ze zeggen dat ze van oorsprong uit Bulgarije komen.
En dat ze opgesloten hadden gezeten in een woning aan de Coehoornsingel in Groningen.
En dat ze zojuist, nu net, in een onbewaakt ogenblik, zijn ontsnapt.
Dat ze gedwongen moesten werken in de prostitutie met zoveel mogelijk mannen.
En dat hij Mike heet.

Raar is ook, zegt de officier van justitie, dat Mike vaak naar Bulgarije ging. Soms wel twee keer in de maand. Raar is dat, omdat de officier zich niet kan voorstelen dat Mike dit onderneemt vanwege de schoonheid van de Bulgaarse cultuur en natuur.
Zo is hij niet.
Mike haalt de schouders op, mompelt wat.
Hij is niet zo’n prater.

De politie biedt de vrouwen daar op het hoofdbureau de B9-regeling aan. Dan mogen ze illegaal of niet hier een tijdje blijven, krijgen ze slachtofferzorg, eten en onderdak en uiteindelijk gratis een ticket voor naar huis.
In ruil daarvoor moeten ze wel aangifte doen.
Dat doen Love en Joy.

Love vertelt dat ze thuis in de geldproblemen was geraakt omdat haar ex haar belazerde. Via een kennis hoorde ze een oplossing: ze kon werken in Wenen, Oostenrijk. Met vriendin Joy stapt ze in Boekarest (nee, niet Sofia) op de trein.
In Wenen lag al een kamertje voor haar klaar.
Het moest zonder condoom.
Daarnaast moest ze in de blote kont dansen in een bar met schreeuwmannen.
Joy ook.

Het duurde niet lang, zo vertellen de vrouwen aan de politie, of ze wilden daar weg. Opnieuw komen ze via via tegen en die weet wel werk in Nederland.
Bij Mike.
Volgens Love zijn ze als slaven verkocht.
In Groningen worden ze opgesloten, ze mogen zelfs niet zonder toestemming naar het toilet. Er is een 24-uur-bewaking. Ze moeten zeven dagen per week werken, ook als ze niet kunnen. Ook krijgen ze te horen dat ze nu een schuld hebben die dringend afbetaald moet worden.
Mike weet wel hoe.

Ze vertellen dat ze bang zijn voor Mike. Hij had gezegd dat hij van de maffia is en dat hij hen zo door het hoofd kan schieten. En dat ‘pas op‘ de politie geen optie is, want die heeft hij omgekocht.

Raar, zegt de advocaat.
Ze kregen wel allebei een mobiele telefoon van Mike.
Daar konden ze mee gewoon mee bellen en sms’en.
Ze hadden een paar keer ‘met ons gaat het goed’ naar huis ge-sms-t.
Gek dat ze dan bij de politie iets anders beweren.

Omdat Love en Joy geen echte paspoorten hebben, kunnen ze niet aan de slag in de rosse buurt van Groningen.
Wel in die van Leeuwarden, want daar in Friesland gelden andere regels.
Dat is ook heel erg raar.

Er worden duizenden euro’s verdiend. Uit taps (afgeluisterde telefoongesprekken) zegt de politie te denken te weten dat Mike via via in Bulgarije al weer op zoek is naar meer vrouwen om nog meer geld te incasseren.
Hij heeft immers niet voor niets een incassobureau.

De officier van justitie rept van koelbloedige uitbuiting door een verdachte die gewetenloos is. Iemand die mensen als dingen, als wegwerpartikelen, ziet.
Zegt: ‘Hij heeft willens en wetens misbruik van vrouwen gemaakt en dat enkel voor het eigen gewin.’

De advocaat werpt tegen dat de twee dames gewoon een sleutel hadden van de woning, boodschappen deden en ook een keertje uit waren geweest, op stap. Van dwang is helemaal geen sprake geweest en als ze anders beweren, dan kan dat maar een ding betekenen, meent de advocaat: dan zijn Love en Joy hartstikke onbetrouwbaar.
En dan is het weer niet zo raar dat ze allerlei onzin over Mike vertellen.
Ofwel: vrijspraak voor Mike.
Kan hij ook verder met zijn incassobureau dat na de vorige detentie een doorstart heeft gemaakt. Ja, daarbij is de enige medewerker ontslagen.

Mike was nadat Love en Joy aangifte hadden gedaan, niet alleen getapt, maar ook een tijdje door de politie geobserveerd. Daarna deden ze een inval in zijn woning, toen nog in Appingedam. Een grote Mercedes, zegt niks, werd in beslag genomen. Mike zelf werd in de gevangenis opgeborgen. Na acht maanden werd zijn voorlopige hechtenis na tussenkomst van rechters geschorst.

Dat laatste vindt de advocaat logisch, want acht maanden is een lange tijd.
Wat wel weer raar is dat als het allemaal zo erg is geweest, zo vals, dat de strafzaken tegen drie medeverdachten, de bewakers, zijn geseponeerd.

De officier van justitie vindt dat niet raar. Zij wil Mike. Die moet terug achter de tralies. Ze eist drie jaar gevangenisstraf, waarvan een jaar voorwaardelijk en een bonus van nog eens zes maanden cel. Dat zijn de zes maanden die Mike voorwaardelijk opgelegd had gekregen bij de laatste veroordeling.

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 29 juni 2009 – UITSPRAAK
Mike lijkt goed weg te komen: hij hoeft niet terug naar de gevangenis. De rechtbank vindt de tijd die hij al heeft vastgezeten – 139 dagen – voldoende. Dat wordt dan als volgt opgelost: een gevangenisstraf van 360 dagen waarvan 121 voorwaardelijk.
Daarnaast moet Mike wel werken: 480 uur, dat is tweemaal het maximale. Dat kan om dat de helft hiervan een ten uitvoerleging is van een eerder voorwaardelijk opgelegde straf. Dit betrof zes maanden cel. Die zijn weer omgezet in 240 uur.
Mensenhandel is een ernstige aangelegenheid, schrijft de rechtbank in het vonnis, maar omdat er hier sprake is van een relatief korte periode, is een gevangenisstraf van lange duur niet gepast.