De bolero

tweets van de officier van justitie

De wetten van het strafrecht zijn eigenlijk heel logisch.
Wie zonder toestemming iets wegneemt wat een ander toebehoort, die steelt.
Wie in de supermarkt een pak melk leegdrinkt, maakt zich schuldig aan verduistering.
Maar het blijft diefstal.
Ook moord is diefstal, want levensberoving.

Elke misdaad is een variant op het thema diefstal.
Tikkeltje lastiger wordt het wanneer de liefde om de hoek komt kijken.
De schoonheid van de liefde is in ontelbare liedjes bezongen, maar in de rechtszaal is de liefde vaak bron van doffe ellende.

Recent nog.
De gehuwde man die met zijn leukste collega na een uitje in haar bed belandde en onder gezamenlijke invloed van cocaïne de liefde bedreven, werd vrijgesproken van verkrachting.
De rechters menen dat hij, toen puntje bij paaltje kwam, haar nee-niet-doen-signalen te laat heeft ontvangen.
Gehuwde man kreeg geen achttien maanden celstraf zoals was geëist, maar werd vrijgesproken.
Deze week zat Gerard als verdachte in zittingszaal 14.
Ina zat achterin de rechtszaal.
Allebei zijn academisch geschoold.
Heel lang kenden ze elkaar niet, maar op een dag kruisen hun levens elkaar.

Ina is getrouwd, heeft vijf kinderen, maar zit niet lekker in haar vel.
Na een huwelijk van drie jaar moet de relatietherapeut er aan te pas komen.
Ina raakt al snel erg aan hem gehecht, wat nou juist niet de bedoeling is.
Op de muziekles, om haar zinnen wat te verzetten, was het ook al uit de hand gelopen.
Lag ze opeens de bolero te rollebollen met de leraar.
Was ook niet de bedoeling.

Om dichter bij haar gevoel te komen, besluit ze een studie psychologie te volgen.
Haar probleem: ze kan haar grenzen niet aangeven.
Tijdens de opleiding krijgt ze, misschien wel daarom, het advies om zelf in therapie te gaan.
De adviseur adviseert: neem Gerard.

Dat doet Ina.

Er volgen zeven sessies op de bank, in Gerard’s praktijk aan huis.
Hij zal er maar vier in rekening brengen.
Gerard tegen de rechters: ‘Na vier sessies heb ik de therapie beëindigd.’

Gerard was verliefd op Ina geworden en hij wist dat dat als therapeut not done is.
Een therapeut blijft hoe dan ook van zijn cliënt af.
Beroepsethiek.
Ook hartstikke logisch.

Maar Ina bleef wel komen.
Dan belde ze en wilde ze met hem wandelen in het bos, nam ze gezellig ook de kinderen mee.
Rechters: ‘Maar daar bent u nooit op ingegaan.
Gerard: ‘’Nee. Met haar kinderen, bracht ze haar privé mee, dat wilde ik niet. Ze nodigde me ook uit om mee te gaan naar filosofische avonden in Groningen. Heb ik ook nooit gedaan.’

Maar ze kwam ook spontaan.
Alleen, zonder privé.
En dan waren er geen grenzen, dan wel waren die zoek.
Dan vreeën ze zoals ze wilden.

Dit alles speelde zich af in het najaar van 2006.
Rond kerst van dat jaar stuurde Ina hem nog een kaartje en was er nog wat e-mailcontact.
Daarna verwaterde de liefde.
Gerard vervolgde zijn praktijk voor persoonlijke ontwikkeling en Ina zette haar studie in die richting voort.

Zo verstrijken drie jaren tot het oktober 2009 wordt.
Ina bezoekt een congres en raakt in gesprek met de man die destijds had geadviseerd om Gerard te nemen.
Ina vertelt hoe haar dat was vergaan.
De adviseurs zegt: ‘Maar joh, dan ben je een slachtoffer, dan moet je aangifte doen.’
Ina: ‘Jeetjemina, je hebt gelijk.’
Adviseur: ‘Logisch.’

Een paar weken later, op 12 november 2009, doet Ina aangifte bij de politie.
Misschien dacht de aangifte-agent(e) er het zijne of hare van, want voortvarend wordt de aangereikte misdaad niet opgepakt.
Het zal nog een jaar duren voordat Gerard bij de politie moet komen, in oktober 2010.
Hij hoort dat er elf maanden geleden aangifte tegen hem is gedaan.
Weer een jaar later zit Gerard tegenover zijn rechters.
Dat was deze week.
De rechters vragen: ‘Wat dacht u, toen u bij de politie zat?’
Gerard zegt: ‘Ik was verbouwereerd.’

Gerard geeft toe: er was seks, maar pas nadat de therapie was beëindigd.
Achteraf, niet goed, inderdaad not done, maar toen, toen zij maar spontaan op eigen initiatief grenzeloos steeds langskwam , tja, nee, achteraf, niet goed, zij het dat toen het gebeurde er dus geen sprake meer was van een therapeut-cliënt-relatie.

De officier van justitie: artikel 249, lid 2, sub 3, Wetboek van strafrecht.
Vrij vertaald: een therapeut blijft hoe dan ook met zijn poten af van een aan hem toevertrouwde cliënt, ook als cliënt daar grenzeloos anders over denkt.
Dat is logisch, omdat er sprake is van een afhankelijkheidsrelatie.
De therapeut die deze ethiek, dit strafbaar gestelde feit, aan de laars lapt, kan maximaal zes jaar celstraf krijgen.

De officier van justitie: ‘Alleen voor de arts die zijn eigen vrouw behandelt, maken we graag een uitzondering. Maar deze verdachte, die hier met droge ogen zegt dat er sprake was van een gelijkwaardige relatie, had als professional scherper zijn grenzen moeten trekken.’

De advocaat werpt tegen dat slachtoffer Ina heeft aangegeven dat ze dacht dat seks met haar therapeut goed zou zijn voor haar eigen ontwikkeling.
En dat vrijwilligheid het tegenovergestelde is van afhankelijkheid.
De advocaat zegt dat als Ina na die vierde sessie niet zelf contact had gezocht, ‘wij hier vandaag niet hadden gezeten’.

Gerard moet dus worden vrijgesproken.

Officier van justitie: ‘Niks daar van. Het tegenovergestelde van vrijwilligheid is dwang. Niet afhankelijkheid.’

Gerard zat er deze week, vijf jaar na dato, twee jaar na de aangifte en een dertien maanden na het eerste verhoor bij de politie nog steeds verbouwereerd bij.

De officier van justitie wil dat de rechters hem een tijdje uit de samenleving verwijderen, middels tien maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf.
En na de gevangenisstraf, mag hij twee jaar lang zijn beroep niet uitoefenen.
Daarnaast heeft Ina smartengeld gevraagd, want de therapie is mislukt en is zij nog steeds zoekende naar een verbinding tussen haar grenzeloosheid en haar gevoel.
Ze claimt 5.000 euro.
De officier van justitie: ‘En dat is niks te veel.’

De rechters vertellen op 5 december wat in deze kwestie logisch is en wat niet.

Rob Zijlstra

• artikel 249, lid 2, sub 3, Wetboek van strafrecht

 

UPDATE – 5 december 2011 – uitspraak
De rechtbank heeft Gerard vrijgesproken. Toen de relatie begon, was de behandeling beeindigd. Een behandeling bovendien die maar korte tijd – vier sessies – heeft geduurd. De therapeut heeft gezegd van mening te zijn dat er sprake was van een gelijkwaardige relatie daar Ina een heldere en intelligente vrouw is. De afhankelijkheid – therapeut/client – is niet van invloed geweest op de relatie. Dat Ina dit achteaf anders heeft beleefd, doet daar niet aan af, aldus de rechtbank.

HET VONNIS (volgt zodra is vrijgegeven)

 

UPDATE – 19 december 2011 – hoger beroep
Het openbaar ministerie heeft vandaag getwitterd tegen het vonnis van de rechtbank beroep aan te tekenen bij het gerechtshof in Leeuwarden.