Teeven’s werkkamer

Peter legt parketvloeren.
In woon- en werkkamers.

Op een goede dag was hij daar klaar mee.
Peter wilde wel eens iets anders en daarom knutselde hij een website in elkaar.
Op die site plaatste hij foto’s van mooie huisjes met zwembaden in Spanje.
Die huisjes, schreef hij er bij, zijn van ons en voor u te huur.

De foto’s plukte hij te kust en te keur van het internet, van bijvoorbeeld het Spaanse Funda. Wie dat fraais wilde huren, moest wat niet ongebruikelijk in de vakantiehuisjesbranche is, vooraf betalen.

Met behulp van Google plaatste Peter advertenties op het internet.
Pas nadat iemand via een Google-ad op zijn zonnige website belandde, moest hij de internetgigant betalen.
Hij betaalde opgeteld 139.972 euro aan Google.

Maar de mensen die wel op vakantie wilden, betaalden hem op hun beurt nog veel meer.
Samen aan hem wel achterhonderdduizend euro.
Want VilaSpanjehuren.nl was niet duur met de huur.
Honderden mensen uit Nederland en België wilden wel voor het dubbeltje op de eerste rang.
Zij betaalden niet al te veel voor een huisje met zwembad onder de zon, maar wel in vertrouwen.
Bij Peter, die achter de telefoon in een bedrijfspand in Groningen iedereen vriendelijk te woord stond, stroomde het geld binnen.

Toen de eerste vakantiegangers in Spanje arriveerden en met alle (valse) bescheiden voor het verlangde huisje stonden, ging het rap mis.
Het huisje was al verhuurd, of er woonden gewone Spaanse mensen in of er was helemaal geen huisje op het opgegeven adres.
Dan lag het adres braak.

Tuurlijk wist Peter dat het rap mis zou gaan.

Er melden zich uiteindelijk 398 gedupeerden uit Nederland en 150 uit België.
De politie hield de vluchtende Peter in oktober 2009 aan in een doodlopende straat in Spanje.
De officier van justitie eiste na uitlevering vier jaar gevangenisstraf.
De rechtbank veroordeelde hem in 2010 tot vijf jaar..

Vrijdag zat Peter gezond en wel opnieuw in de verdachtenbank van zittingszaal 14.
Het Openbaar Ministerie wil 506.802 euro en 35 eurocent van hem hebben.
Meer dan een half miljoen, dat is de berekende winst.

Peter gaf in 2010 de omvangrijke oplichting ruiterlijk toe.
Hij zei toen tegen de rechters dat hij er niet trots op was.
Vrijdag zei hij in dezelfde rechtszaal tegen andere rechters: ‘En daar heb ik ook straf voor gekregen.’

Tijdens de rechtszaak in 2010 wilde hij niets zeggen over het geld.
Vragen over geld vielen onder zijn zwijgrecht.
Rechters vroegen toen nog wel of hij het met anderen had geflikt, met andere oplichters.
Peter had geantwoord: ‘Nee, helemaal alleen.’

Vrijdag zei Peter dat er straks geen geldpot ergens verstopt op hem ligt te wachten zodra hij weer vrij man is.
Dat die suggestie wel is gewekt.
Ja, hij heeft geld verdiend met zijn gemene handel, maar iemand anders is er wederrechtelijk met dat geld vandoor gegaan.
Iemand anders?
Peter nu: ‘Ja, ik deed het niet alleen.’

Officieel komt Peter in februari 2013 op vrije voeten.
Dan heeft hij zijn straf uitgezeten en hebben wij hem vergolden.
Nieuwe kansen.

Hij was vrijdag in zijn uppie naar de rechtbank gekomen.
Niet met de boevenbus.
Peter zit inmiddels in de PP.
In het Penitentiair Programma dat in de laatste fase van detentie extra vrijheden geeft, ter voorbereiding op het echte leven.

Net als twee jaar geleden vroegen de rechters hem vrijdag wat hij straks – in de toekomst – in dat echte leven, gaat doen.
Peter antwoordde dat hij zijn oude beroep weer wil oppakken.
Parketvloertjes leggen.

Trouwens, recent had hij ook al weer een vloertje gelegd.
Waar?
Kan hij dat zeggen?
De rechters vragen er om.
Peter: ‘Op het ministerie van justitie.’

Rob Zijlstra

UPDATE – 16 november 2012 – uitspraak
Peter moet betalen en wel 459.981,01 euro. Dat iemand anders er met de poet vandoor is, zoals Peter suggereert, gelooft de rechtbank niet.  Daarnaar gevraagd heeft veroordeelde geen inzicht willen geven in de persoon die over het geld zou beschikken, zo staat in het vonnis. Of hij het kan betalen? De rechters: ‘Veroordeelde heeft aangegeven dat hij zijn oude werk, het leggen van vloeren, weer oppakt.’

.

.

• extra: kraaien

In het bovenstaande verhaal draait het om een ontnemingsvordering, een ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel.

Die vordering wordt na de strafzaak in een aparte procedure aan de rechtbank voorgelegd. De procedure is feitelijk een gewone en daarmee openbare strafzaak.

Enkel en alleen uit praktische overwegingen – iedereen blij – wordt deze openbare zitting schriftelijk tussen het Openbaar Ministerie en de advocaat van de veroordeelde afgehandeld. Gevolg is dat de praktische afhandeling zich buiten de openbaarheid afspeelt.

Justice must be done and must be seen to be done.

Dat zeggen ze zelf.
Het Openbaar Ministerie roept van de daken dat misdaad niet mag lonen en dat wat wel loont afgepakt zal worden.

Maar dat pakken gebeurt onzichtbaar.
Het komt voor dat justitie vele tonnen aan drugsgeld opeist, maar dat de verdachte uiteindelijk maar een paar euro hoeft te betalen.
En dat het dan daarna heel stil blijft omdat er geen haan in velden of wegen te bekennen is die er naar kraait.

Ik heb een verzoek ingediend bij het Openbaar Ministerie.
Ik wil inzage in de schriftelijke correspondentie tussen justitie en de advocaat van Peter.
Ik wil weten hoe justitie dealt, hoe zij rekenen.
En/of calculeren.

Het voorlopige antwoord van het Openbaar Ministerie luidde: een ongebruikelijke maar niettemin een interessante vraag.
Niet onwillens.
Nader of niet, maar u hoort…

[r.z.]

Spaanse huisjes – uitspraak

De rechtbank doet om 1300 uur uitspraak in de zaak van van de Spaanse huisjesoplichter. De man verhuurde via het internet de mooiste vakantiehuizen in Spanje, incasseerde (meer dan een half miljoen euro) aan aanbetalingen waarna de huurders – vaak al ter plaatste –  ontdekten dat het gehuurde huisje helemaal niet bestond.

Er zijn 550 mensen uit Nederland en België die aangifte hebben gedaan.

Justitie eiste twee weken geleden een gevangenisstraf van 4 jaar.

UPDATE – uitspraak
De man is veroordeeld tot 5 jaar celstraf wegens oplichting en witwassen. De straf is een jaar langer dan het openbaar ministerie had geeist. Met het witwassen wordt bedoeld dat B. van het geld – dat hij op criminele wijze had gekregen – royaal heeft geleefd.

Advocaat Fred Kappelhof heeft aangekondigd hoger beroep in te stellen bij het gerechtshof in Leeuwarden. Hij is het vooral niet eens met de bewezenverklaring ten aanzien van het witwassen.

>> het rechtbankverslag

HET VONNIS

Doodlopende straat

Hoe ziet u uw toekomst, vragen de rechters aan de man die wordt verdacht sluw te zijn geweest.
Peter denkt even na en zegt dan: ‘Moeilijke vraag. Ik kan me daar op dit moment geen voorstelling van maken.’

Later vragen de rechters het nog een keer, maar dan in ietwat andere bewoordingen.
Ze vragen of het misschien zo is dat hij het geld veilig heeft opgeborgen om er straks, in de toekomst, van te gaan genieten.
In de vraag ligt een vermoeden besloten.
Het antwoord van Peter (zonder nadenken): ‘Geen commentaar.’

Op 4 juli vorig jaar was bij de politie in Groningen een verontruste melding binnengekomen.
Een gezin op vakantie was in Spanje gearriveerd en had op de stoep van het mooie huis gestaan dat ze voor twee weken hadden gehuurd.
Maar er woonden mensen in dat huis, gewone Spanjaarden die hadden gezegd dat hun huis geen vakantiehuis is, maar een huis om in te wonen.

Op diezelfde dag volgden nog een paar van dit soort telefoontjes en toen de kwestie niet heel veel later in de publiciteit kwam, was er geen houden meer aan.

Uiteindelijk meldden zich 398 Nederlandse en 150 Belgische gezinnen die na een lange autorit – met bijbehorend kindergeblèr op de achterbank – in Spanje voor dichte deuren hadden gestaan.
Of voor een braakliggend stuk grond waar helemaal geen huis met zwembad op stond.
Of een vakantiehuisje troffen dat al was verhuurd.

Allemaal hadden ze hun vakantiehuis gehuurd bij VilaSpanjehuren.nl, bij Peter uit Groningen.
Het zou hem 519.000 euro hebben opgeleverd.
Geld dat spoorloos is en waarvan de rechters dus wilden weten of hij het veilig had opgeborgen voor later.

Na al die telefoontjes was de politie een onderzoek begonnen wat er in resulteerde dat Peter op 15 oktober in een appartement in Spanje werd gearresteerd.
Hij had de politieauto wel gezien in de doodlopende straat van zijn appartement en wist toen: het is over en uit.
Zegt: ‘Ik had er ook genoeg van.’

Peter besluit na zijn aanhouding niks te zeggen, maar zich te beroepen op zijn zwijgrecht.

Toen het bij de politie telefoontjes regende, had Peter zijn twee koffers al gepakt. Hij wist dat het rond 4 juli fout zou lopen, omdat de verhuur van al die verzonnen vakantiewoningen vanaf dat moment zou ingaan.
Hij had zijn zus gebeld en haar vertelt dat hij mensen had benadeeld.
Hij zei: ‘Google mij en dan zie je het wel. Wat je dan kunt lezen, klopt wel zo ongeveer.’
Zus vertelde later aan de politie dat haar broer een man is van grootspraak en geldproblemen.
De moeder zou daar aan toevoegen dat haar zoon een gladde prater is.

Op zijn verzoek brengt een kennis hem en zijn twee koffers met daarin 50.000 euro, via Arnhem naar Spanje.
In Arnhem pint hij nog even 9.000 euro van zijn ING-rekeningen.
Dan verdwijnt hij spoorloos.

Het is een masseuse uit Utrecht die de politie maanden later op het juiste spoor zet. Omdat zij aan Peter kon worden gelinkt, was zij in beeld als verdachte en werd haar telefoon getapt.
Peter zegt tegen de rechters dat hij een zakelijke relatie met de vrouw had.
Als hij de nacht bij haar doorbracht, betaalde hij daar 1000 euro voor.

Als de vrouw met dochtertje half oktober naar Spanje rijdt, wordt zij tot in de doodlopende straat gevolgd door de politie.

De rechters vragen wat hij er nu van vindt?
Peter: ‘Je ontneemt mensen iets waar ze naar hebben uitgekeken.’

In Roemenië had hij software gekocht waarmee hij een professioneel ogende website in elkaar knutselde. Hij had eens een paar informaticadiploma’s gehaald, dus knutselen kon hij wel.
De foto’s van de mooiste huisjes plukte hij van internet, van het Spaanse Funda bijvoorbeeld.
Wie hem belde, werd keurig en correct te woord gestaan.
Wie de eerste aanbetaling deed, ontving per post aanvullende informatie, inclusief het telefoonnummer van Martin Vidal, de zogenaamde contactpersoon ter plaatse.

Hoe, willen de rechters weten, ontstond het idee?
Peter vertelt dat hij een bedrijfje had gehad in planken.
Maas Parket.
Dat was op een fiasco uitgedraaid en wel zo dat hij na werd gezeten door twintig tot dertig schuldeisers.
Zo ontstond het idee, begin 2009.
In maart kwam het eerste vakantiegeld binnen.

Rechters: ‘U hebt het zorgvuldig voorbereid.’
Peter: ‘Ja.’
Rechters: ‘Met anderen?’
Peter: ‘Helemaal alleen.’

Als de rechters vragen stellen over het geld, wat er met het geld is gebeurd, beroept Peter zich op het zwijgrecht.
Het zegt wel te hopen dat hij zijn leven over twee, drie jaar weer kan oppakken.
Rechters: ‘U hebt een celstraf ingecalculeerd?’
Peter: ‘…’

Hij laat zich nog ontvallen dat Google de lachende derde is.
Hij adverteerde met Google-ads.
‘Ik betaalde één tot anderhalve euro per klik.’
Hij denkt zeker 100.000 euro aan Google te hebben betaald.

De advocaat zegt dat het allemaal heel vervelend is, vervelend voor iedereen.
Maar dat de schade is te overzien.
De gedupeerden zijn hun geld kwijt, maar hebben geen blijvende schade.
Ze hebben een vervelende ervaring gekocht.

De officier van justitie zegt dat er sprake is van financieel leed en emotionele schade.
Dat mensen vertrouwen in het handelsverkeer moeten hebben en dat dat vertrouwen is geschonden.
En dat ze vindt dat verdachte op zitting een berekende indruk maakt.

Ze eist een gevangenisstraf van vier jaar.

Rob Zijlstra

update – geld
Het bedrag van 519.000 euro heeft betrekking op de Nederlandse gedupeerden. De 150 Belgische aangiften zijn hier niet in verwerkt. Bij de aangekondigde ontnemingsvordering wordt de buit uit België wel meegeteld.

.

UPDATE – 18 februari 2010 – uitspraak
De rechtbank heeft Peter veroordeeld tot 5 jaar celstraf, een jaar meer dus dan de eis, wegens oplichting en witwassen. De rechtbank neemt het hem extra kwalijk dat hij niet wil zeggen waar (een groot deel van) het geld is dat hij met zijn praktijken heeft buitgemaakt.

UPDATE – 19 augustus 2011 – uitspraak hoger beroep
Peter is ook in hoger beroep veroordeeld tot een gevangenisstraf van 5 jaar. Het arrest (uitspraak) van het gerechtshof staat hier
.
UPDATE – januari 2012 – ontneming
Het openbaar ministerie probeert in een ontnemingsprocedure het geld te innen dat Peter met zijn praktijken heeft verdiend. Het gaat om ruim een half miljoen euro. In mei 2012 wordt uitspraak in deze verwacht.

zie ook:  Google spint garen bij fraude

 

.