Taboe

Het is donderdagochtend, half twaalf.

De zitting van de brandzaak ’t Zandt is zojuist beëindigd, televisiecamera’s registreren her en der nog wat quotes van zegslieden en andere betrokkenen, er wordt naar redacties gebeld om het laatste nieuws door te geven, een perscollega zoekt verbinding met het internet.

Tussen dit alles door wordt er gehuild door familieleden, omdat Johnny naar huis mag (toen nog), staan twee politiemannen wat beteuterd ook te bellen en haast een advocaat zich weg omdat hij over een uurtje elders in het land wordt verwacht.

En dan is het weer rustig in en rond zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank, is het tijd voor de orde van de dag.

Een man van dertig jaar moet terechtstaan op verdenking van een poging tot verkrachting.

 

De man heet Piet.

  

Het was gezellig geweest die avond en buiten aangenaam voorjaarsweer. Samen hadden ze wat gedronken, wat fris, en leuk gekletst. Hij kende zijn buurvrouw dan wel niet zo goed, maar vond haar wel erg leuk.

En misschien zij hem ook wel.

 

Toen het donker was geworden en rond middernacht was hij haar slaapkamer binnen gegaan. Hij had de vrouw met enig geweld op het matras geduwd, haar bij de keel gegrepen en was bovenop haar gaan liggen.

Met de pyjamabroek uit.

  

De officier van justitie spreekt van een poging tot verkrachting en als dat niet bewezen kan worden, van aanranding.

Hij eist een werkstraf van 100 uur, acht maanden voorwaardelijke gevangenisstraf en een verplichte behandeling hoe om te gaan met seksuele gevoelens.

  

Nu kunt u stoppen met lezen, naar buiten rennen en roepen, zie je wel, wij zijn gek geworden in dit land. Honderd uur werkstraf en een sekstherapie voor een gewelddadige verkrachting!

  

Onderzoek heeft aangetoond dat naarmate het publiek meer over een strafzaak weet, het oordeel milder wordt.

  

De rechter vraagt aan Piet: Waarom ging u haar kamer binnen, wat was u van plan?

Piet antwoordt niet. Hij zegt niks.

De rechter: Wilde u haar aanraken?

Piet: ‘Ja.’

Rechter: Wilde u met haar neuken?

Piet: ‘Nee hoor.’

Rechter: Maar u had wel een stijve piemel.

Piet: ‘Dat mag toch?’

Rechter: Jawel, maar dan mag u niet zomaar op iemand gaan liggen.

 

 Piet beaamt dat. Zegt dat het fout was, zegt dat wat hij heeft gedaan, niet goed is. Dat hij het haar had moeten vragen en dat als je seks wilt, je het beide goed moet vinden.

 

 U roept nu, misschien: Spijt achteraf. Maar een verkrachting blijft het.

 

De persoon van de verdachte speelt in een strafzaak een grote rol.

Iemand kan een strafbaar feit plegen, maar toch geen strafbare dader zijn.

 

 De officier van justitie neemt veel tijd om uit te leggen waarom is besloten Piet te vervolgen.

 Binnen inrichtingen voor al dan niet verstandelijk gehandicapten, binnen beschermde woonvormen waar mensen wonen met beperkingen, komt seks tussen bewoners veel voor. Want ook daar worden mensen verliefd en bestaan seksuele gevoelens. En ook daar worden grenzen overschreden.

  

Bij veel instellingen, vervolgt de officier van justitie, worden die overschrijdingen met de mantel der liefde bedekt, worden dit soort zaken binnenskamer gehouden.

‘Ook bij ons is het beleid om in dit soort zaken terughoudend te zijn.’

  

Dan richt de officier zich tot Piet.

Hij zegt te weten dat Piet toen hij elf jaar was een zeer ernstig ongeluk heeft gehad, langdurig in coma heeft gelegen en daarom is, zoals hij nu is.

Een zorgkind.

 ‘Maar ik zie nog wel een stukje verantwoordelijkheid bij u en die moet u nu dragen.’

  

Misschien is Piet – nog steeds de officier – sterk verminderd toerekeningsvatbaar, maar hij weet wel wat geoorloofd is en wat niet. ‘Door hem te vervolgen, nemen we Piet serieus. Hij is over de schreef gegaan en daarom verdient hij een stukje werkstraf en een traject waarin hij leert hoe zijn gevoelens te uiten.’

 

Om u een volledig beeld te geven van deze strafzaak, zoek ik naar de juiste woorden die recht doen.

Piet’s beperkingen, zowel geestelijk als lichamelijk, worden veroorzaakt doordat reflexen als gevolg van schade aan de hersenen of ruggenmerg onvoldoende worden gereguleerd waardoor je een overdreven reactie krijgt. Deze spasticiteit leidt tot spasme, zo vermeldt Wikipedia.

  

De antwoorden van Piet op de vragen van de rechter, waren ook niet zo duidelijk als hier boven staat geschreven.

Het waren meer klanken, waar met enige moeite de antwoorden uit waren op te maken.

  

Piet is niet zielig en wordt serieus genomen.

Neemt niet weg dat het een ongemakkelijke zit was, deze zitting.

 

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 25 september 2008 – uitspraak

Piet heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot verkrachting en is daarmee strafbaar. Ook bewoners van een inrichting voor geestelijk en lichamelijk gehandicapten moeten kunnen rekenen op rechtsbescherming. Een voorwaardelijke gevangenisstraf is niet aan de orde, vindt de rechtbank. Piet is veroordeeld tot een werkstraf van 100 uur waarvan 80 voorwaardelijk. Daarnaast moet hij op cursus relatievorming en erotiek.