KvK-spoken

spooknotaMarchel is een 38-jarige man die zegt dat hij in Gent woont.
De officier van justitie zegt dat Marchel met vier anderen een misdadige organisatie vormt.
Hij en de medeverdachten wilden heel Nederland oplichten.
En daarna België, Duitsland, Frankrijk, Italië.
Uiteindelijk wilden ze heel Europa besodemieteren.

Zelf ziet Marchel het anders.
Van oplichterij, zegt hij tegen de rechters, was namelijk geen sprake, althans dat was niet de intentie.
Bovendien is hij niet de bedenker.
Hij was slechts bestuurder en aangesteld nadat Kantoor voor Klanten (KvK), een besloten vennootschap, al was opgericht in België.
De bedenker moet de 47-jarige Stevan zijn, een Groninger uit Winschoten.

Het ging als volgt.
De KvK bv kocht bij Ad Hoc Data, een echt bedrijf uit Alphen aan den Rijn, 1,4 miljoen adressen van Nederlandse middenstanders.
Daarna knipten en plakten ze een tekst in elkaar waardoor een brief ontstond die net echt was.
Logootje erbij, klaar.
Snel naar de bank.
Probleempje.
Een eerlijke Rabo-medewerker vertrouwde het niet en zei neen.
Probleempje daarna opgelost want volgens de Frieslandbank moest wat zij wilden kunnen: een acceptgiro-overeenkomst.

Vol moed stapten de Kantoor voor Klanten-mannen naar een drukkerij.
Even lastig.
Nota bene een wakkere drukker had opgemerkt dat het te drukken werk, het logo, de indeling, de kleuren wel heel erg leek op een brief met logo van de Kamer van Koophandel (KvK).
Hij riep ‘stop de persen’, maar toen kwam de baas van de drukkerij en moest iedereen zich een beetje dommer voordoen.
De drukbaas zei misschien wel: ‘Iets drukken wat stinkt is daarmee nog niet strafbaar. En nu aan het werk.’

Tot slot moest het gedrukte werk worden bezorgd.
Postbedrijf Sandd had er oren naar, Sandd wilde de 1,4 miljoen brieven wel even rondbrengen.

Aan elke brief was een acceptgiro gehecht, met daarop het te betalen bedrag: 149 euro.
De brieven met rekeningen van KvK werden verstuurd in een periode dat de Kamer van Koophandel rekeningen rondstuurde voor de jaarlijkse contributie.

Marchel: ’O ja? Toeval.’
De rechters: ‘Stel dat de helft van de helft van de helft van de mensen die zo’n rekening krijgt, zou betalen, dan heb je het over een klap geld.’
Marchel haalt de schouders op.
Hij was, zegt hij, niet bezig met geld.

Medeverdachte Johan was dat wel.
Johan, voormalig schilder en tatoeagekunstenaar en nu aandeelhouder, had na talloze mislukkingen in zijn leven nog slechts één missie: barmhartig alle armen op aarde helpen.
In Godsnaam.
En daar was heel veel geld voor nodig.
Johan: ‘Wij wilden heel Europa aan ons concept onderwerpen. Daarna wilden wij de mensen die honger hebben iets prachtigs bieden. Wij zijn heel gelovig.’

Hoofdgelovige Stevan uit Winschoten zit niet in de verdachtenbank.
Hij is voortvluchtig.
De politie zoekt hem al maanden.
Op Google duurt de zoekactie 0.24 seconden met 95.900 websites als resultaat.
Veel daarvan zijn gelieerd aan oplichting.

De Belgische tak van de vermeende misdadige organisatie is Marie uit Antwerpen.
Hij is afwezig, want ziek.
Jerom uit Den Haag is er wel, maar hij zwijgt.
Hij heeft als ict’er de website van de firma in elkaar geknutseld.
Daar zou hij 80.000 euro voor krijgen.
De opdracht: hun site moest er bijna net zo uitzien als hun site van de Kamer van Koophandel.

Bijna ging het goed.
Sandd bezorgde 385.000 brieven per ongeluk een dag te vroeg.
De site was toen nog niet in de lucht en het zogenaamde telefoonteam om zogenaamde antwoorden op vragen te geven zat zogenaamd ook nog niet klaar.
Er ontstond daarentegen wel publiciteit: er spoken nepnota’s door het land.
Dit leidde ertoe dat de overige 1,1 miljoen brieven niet werden bezorgd.

Er stroomde wel geld.
Welgeteld 1.785 middenstander maakten 149 euro over.
Van hen waren er 1.255 die dat deden op de bankrekening van de echte Kamer van Koophandel.
Waarschijnlijk stond dat bankrekeningnummer in het betalingssysteem opgeslagen.
530 Middenstanders betaalden de verdachte oplichters.

Marchel zegt dat hij het nog steeds jammer vindt dat niet alle 1,4 miljoen middenstanders 149 euro hebben overgemaakt.
Het had zo mooi kunnen zijn.
Jerom zwijgt en Johan knikt vroom.

Ja, vertel ons eens, zeggen de rechters die hun best doen niet heel cynisch te klinken, wat stond er tegenover die 149 euro?
Waar betaalden de mensen eigenlijk voor?

Marchel zegt dat het Kantoor voor Klanten meer service aan klanten wilde verlenen dan klanten van de Kamer van Koophandel gewend verleend zijn te krijgen.

Voor 149 euro krijg je een inlogcode.
Met die code kunnen middenstanders zichzelf op de KvK-site profileren.
Met telefoonnummers en zo.
Of met een filmpje.
Echt heel uniek.
En ZZP’ers kunnen hun certificaten uploaden zodat potentiële klanten kunnen zien hoe goed gecertificeerde ZZP’er zijn.

Marchel zegt dat hij een gezin heeft te onderhouden, door alles bulkt hij nu van de schulden.
Gelukkig heeft hij weer een baan.
Hij doet nu, antwoordt hij op de vraag, voornamelijk een stukje aansturing, een stukje acquisitie, een stukje stagiaire.
De officier van justitie zegt dat Johan uit Winschoten mag boeten met een werkstraf van 240 uur, maar dat hij voor de andere bendeleden een stukje vrijheidsberoving in gedachten heeft: gevangenisstraffen tot achttien maanden.

Rob Zijlstra

• kantoor voor klanten [wikipedia]
• dappere postbode ontslagen [parool]
• laatste stap MKB [civiele procedure]

UPDATE – 21 december 2012 – uitspraken
De rechtbank (Noordelijke Fraudekamer) heeft drie van de vijf mannen veroordeeld tot 18 maanden celstraf. Bewezen is dat zij zich schuldig hebben gemaakt aan oplichting. Twee ansderen mannen, ondere wie Johan, werden vrijgesproken.

– vonnissen volgen zodra beschikbaar