Onthutsende slachtpartij

nu met kanttekening

tweet omDe officier van justitie kon er na de zitting kennelijk nog wel de lol van inzien.
‘In zaak poging doodslag met keukenmes ging het vanmorgen gedetailleerd over koken en bereiden van kip. Nu dan bijna tijd voor lunch’, twitterde de magistraat tegen etenstijd jolig de wereld in.

Even daarvoor had ze in alle ernst bij de rechtbank een strafeis op tafel gelegd die niet anders kan worden omschreven als onthutsend.

Carmen is een 53-jarige Hindoestaanse vrouw die veertig jaar geleden Suriname verruilde voor Nederland.
Ze is – relevant voor wat nog komen gaat – 1.50 meter lang.
Carmen mag je daarom gerust een kleine vrouw noemen.
Tegen de rechters zegt ze vol trots: ‘Ik heb vier namen.’

Ze woont al dertig jaar in dezelfde woning in een buitenwijk van Groningen.
Ze trouwde, ze ging scheiden en tussen alles door bracht ze drie zonen groot.
Buurtbewoners, ook de mensen met wie ze de portiek deelt, schreven een brief aan de rechtbank.
Daarin staat dat Carmen een aardige, lieve en zorgzame buurvrouw is.
De buurtjes schreven: ‘En we missen haar.’

Sinds 17 januari 2013 verblijft Carmen in de vrouwengevangenis in Zwolle.
De politie had een raam ingeschopt omdat ze haar voordeur had gebarricadeerd.
Zo werd ze, huilend en gillend, gearresteerd.
Nog nooit eerder zat Carmen in de gevangenis, nooit eerder ook kwam zij met justitie in aanraking.
Wel met de politie, want de buurtagent kwam regelmatig langs in de portiek.

Carmen wordt verdacht van een poging tot doodslag.
Ze heeft geprobeerd met opzet Sjaan van een paar huizen verder van het leven te beroven.
Een ernstig misdrijf, zegt de officier van justitie.
Om dat te onderstrepen eist ze een gevangenisstraf van 24 maanden.
Daarvan mogen er acht voorwaardelijk.
Betekent dat de officier van justitie wil dat Carmen zestien maanden achter de tralies moet doorbrengen.

Wat is er wel niet gebeurd?

Carmen maakt het eten klaar.
Kip.
Ze zet muziek op, UB40.
Op een snijplank snijdt ze de uien, tomaat, verse peper, de selderij, ze plet de knoflook, verkruimelt de maggiblokjes.
De kip hakt ze in brokken, dat doet ze met een keukenmes en een hamer, omdat het mes oud en bot is.
De deurbel.
Ze kijkt, ziet niemand.
Weer de deurbel.
Ze loopt van de keuken naar de voordeur, het keukenmes nog in de hand.
Als ze de deur opendoet, op een kier, wordt er geduwd.

Het is Sjaan, die – weet iedereen – niet van de jenever kan afblijven.
Sjaan houdt niet van UB40.
Door het geduw tegen haar voordeur voelt Carmen zich belaagd.
Met het mes geeft ze Sjaan een tik op haar vingers.
Een gevoelige tik, want Sjaan haalt de pink er lelijk bij open.
Bloed.
En gedoe, niet voor de eerste keer.
Met Sjaan is vaker gestrubbel in de portiek.

Carmen is bang, gaat naar binnen en zet een bankje tegen de deur.
Even later knalt de politie door het raam naar binnen en wordt de kleine vrouw in de boeien geslagen.

Dat is wat er is gebeurd.

Sjaan – na behandeling in het ziekenhuis mocht ze weer naar huis – heeft een ietwat andere lezing.
Carmen zou het mes met twee handen vast hebben gehouden en toen hebben geslagen. Carmen zegt tegen de rechters dat dat niet waar is: ‘Waarom zou ik liegen?’
Ze zegt dat het niet eerlijk is, dat zij die vier namen heeft hier wel zit en die Sjaan niet.
Dat ze met niemand problemen heeft, terwijl Sjaan met iedereen ruzie maakt, dat weet ook de buurtagent.
Ze zegt dat het niet eerlijk is dat zij nu al drie maanden in de gevangenis zit opgesloten.

Ze zegt: ‘De wereld is zo groot, maar die is nu zo klein voor mij gemaakt.’
Ze klinkt wanhopig.

De officier van justitie: ‘De verdachte deed de deur open en haalde uit met dat mes, ook in de richting van het gezicht.
Het slachtoffer heeft het mes moeten afweren, het letsel, een flinke jaap in de pink, past daar ook bij.’

Er zijn foto’s van het aanrecht, gemaakt door de technische recherche direct na het incident.
Een van de rechters merkt op dat foto’s tonen dat de kip al is gesneden.
Althans, die indruk krijgt hij.
Merkt op dat het dan misschien wel raar is dat ze met een mes naar de voordeur liep. Scherpe opmerking, want een andere rechter: ‘Dat had ik nou ook willen vragen.’
De officier van justitie: ‘Het viel ook mij direct op.’

De rechters moeten er een beetje bij glimlachen als ze hun scherpe vragen stellen.
Carmen niet, zij zit te trillen in haar stoel.

Twee jaar gevangenisstraf, acht maanden voorwaardelijk.

Strafzaken laten zich moeilijk met elkaar vergelijken.
Van de bijna negentig vonnissen die de meervoudige strafkamer van de rechtbank in Groningen dit jaar oplegde, werd in tien zaken een zwaardere straf opgelegd dan de eis in deze zaak.
In de andere tachtig zaken viel de straf lager uit dan netto zestien maanden cel.
Je zou kunnen zeggen dat in de visie van het Openbaar Ministerie deze zaak tot de meer ernstige misdaden behoort van dit jaar in Groningen: een 53-jarige vrouw van 1.50 meter die met een bot mes een gevoelige tik op de vingers uitdeelt en daarbij de aanmerkelijke kans voor lief neemt dat het slachtoffer komt te overlijden.

Carmen mag nog wat zeggen.
Somber en verslagen: ‘Ik heb puur pech, ik heb meestal pech in mijn leven.’
Dan richt ze zich iets op en zegt met luidere stem: ‘Maar ik heb drie mooie kinderen.’

Rob Zijlstra

.

OPMERKING ‘BIJ NADER INZIEN’
Een verhaal heeft altijd twee kanten.
Of drie, of tien.
Een verhaal kan op duizend verschillende manieren worden verteld.
Omdat ik journalist ben, heb ik een paar beperkingen.
Een daarvan – en niet de minste – is dat de verhalen die ik vertel ook waar moeten zijn.

De waarheid heeft vele gezichten.
Het bovenstaande verhaal is de waarheid van Carmen.
Sjaan heeft een ander verhaal en ook dat verhaal is waar.

Een aantal mensen heeft op het verhaal gereageerd.
Zij zeggen dat de feiten zoals ik die weergeef, niet de feiten zijn van de gebeurtenissen.
Dat Carmen helemaal niet zo zielig en sneu is zoals ik beweer.
En dat de verwondingen van Sjaan ernstiger waren dan een jaap in de pink.

Ik kreeg een beeld voorgeschoteld dat laat zien dat er meer aan de hand is, dat Carmen ook ‘s nachts gek is op UB40 en dat iedereen die dan slaapt dat mag horen, dat er al langere tijd problemen zijn, dat er ook handtekeningen zijn verzameld die niet voor Carmen pleiten.

Ik baseer mijn informatie op wat ik hoor en zie in de rechtszaal tijdens de rechtszaak.
Tijdens de behandeling ging het vooral over Carmen, haar verhaal stond centraal.
Ik denk dat ik – bij nader inzien – Sjaan tekort heb gedaan en iets te veel waarheid aan Carmen heb toegeschreven.

Nee, een journalist is niet objectief.
Maar hij moet wel eerlijk zijn.
Daarom deze opmerking achteraf.

rob zijlstra

 

.

UPDATE – 8 mei 2013 – uitspraak
Carmen heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot doodslag. Door met een mes in de richting van het gezicht te slaan, zo vinden de rechters, heeft Carmen bewust het risico genomen dat Sjaan zou komen te overlijden. Dat de verwondingen aan de hand niet ernstiger zijn, is niet aan Carmen te danken. De rechtbank stelt dat Carmen geen respect heeft getoond voor de lichamelijke integriteit van Sjaan.

De straf: 18 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk. Betekent dat Carmen 12 maanden moet zitten.

De rechters komen tot een iets lagere straf dan de eis omdat Sjaan zich ook niet onbetuigd heeft gelaten. Er zijn in het verleden diverse incidenten geweest  waarin ook Sjaan een kwalijke rol heeft gespeeld. Komt bij dat Sjaan in dit incident als slachtoffer de confrontatie zocht.

De rechtbank heeft nog een bijzondere voorwaarde opgenomen in het vonnis. Omdat Carmen al 4 maanden vastzit en nog 8 heeft te gaan, is het niet uitgesloten dat ze deze zomer op proefverlof mag. De rechters willen niet dat ze dan de buurt opzoekt waar ze heeft gewoond. Het straat- dan wel buurtverbod geldt voor vier maanden. Bij overtreding wacht haar de 6 maanden celstraf die nu voorwaardelijk zijn opgelegd.

Advocaat Piet Huisman kondigde direct na de uitspraak aan dat hij hoger beroep aantekent.

HET VONNIS [zodra beschikbaar]

 

De straffen van 2011

schandstenen

De meervoudige strafkamer van de rechtbank Groningen – de club van zittingszaal 14 – behandelde in 2011 een record aantal strafzaken: 376.
Het waren er 18 meer dan in 2010 en 33 meer dan in 2009.

Wat vooral opvalt, is dat er fors meer gevangenisstraf is opgelegd.
In 2010 legde de meervoudige strafkamer 280 jaar onvoorwaardelijke celstraf op.
In 2011 was dat opgeteld: 370 jaar.

Nu is het trekken van conclusies op basis van cijfers verleidelijk.
En al snel onjuist.
Is er strenger gestraft of waren de delicten ernstiger?
Of beide?

Een verklaring voor de toename van het aantal jaren celstraf kan zijn  dat er in 2011 relatief veel verdachten terechtstonden voor gewapende overvallen.
Aan deze, vaak jonge, verdachten werden stevige straffen uitgedeeld.
Anders dan in voorgaande jaren lijken rechters minder rekening te houden met de vaak jonge leeftijd van overvallers (18, 19, 20 jaar).

De zwaarste straffen die vorig jaar werden opgelegd, bedroegen 12 en 10 jaar celstraf wegens doodslag.
Het openbaar ministerie had in deze zaken, die zich in Hoogezand afspeelden, 18 en 15 jaar geëist voor moord.

Verreweg de meeste opgelegde gevangenisstraffen waren korter dan 3 jaar.
In 37 van de 376 strafzaken werd 3 jaar en meer opgelegd.

Het aantal (volledige) vrijspraken bedroeg 26 tegen 18 een jaar eerder.
In 6 van die 26 zaken had het openbaar ministerie ook om een vrijspaak gevraagd.

De daling van het aantal opgelegde uren werkstraf zette  vorig jaar niet door.
In 2009 werd voor 21.576 uur aan werkstraf opgelegd, in 2010 kelderde het aantal uren naar 14.186.
Vorig jaar werden 14.568 ‘werkuren’ opgelegd.

De maatregel TBS is nog steeds een beetje uit: 3 mannen werden vorig jaar met dit stempel naar een kliniek gestuurd (tegen 6 in 2010).
Opmerkelijk hierbij is dat in één zaak een TBS met dwangverpleging werd opgelegd wegens stalking.

De veroordeelde is fysiek gezien ongevaarlijk, oordeelde de rechtbank. De samenleving loopt vooral gevaar door het  psychische geweld.

De veelplegersmaatregel ISD lijkt weer iets aan populariteit te winnen.
In 2010 kregen slechts 4 veelplegers de twee jaar durende maatregel opgelegd, vorig jaar gebeurde dat 10 keer.

Opvallend is het aantal ontzeggingen van de rijbevoegdheid.
Zowel in 2010 als in 2011 werden opgeteld voor 26 jaar en tien maanden ontzeggingen opgelegd.
In 2010 ging het om 20 automobilisten, vorig jaar om 19.

Er is ook misdaadgeld geplukt.
In totaal moesten vijftien mensen samen 557.538 euro en 65 eurocent inleveren.
Het gaat hierbij vooral om geld dat is verdiend met de handel in hennep.

Rob Zijlstra

   –  meer cijfers over de opgelegde straffen en maatregelen staan: hier

.