Vrijspraak

Kun je als verdachte ook niet blij zijn met een vrijspraak? Bij nader inzien misschien wel.

Dat zit zo.

Er was eens een student die in Groningen studeerde.
Aan het einde van zijn studie, moest het maar eens gebeuren.
Misschien speelde hij al jaren met de gedachte.
Maar misschien ook wel niet. In de rechtszaal werd daarover niets gezegd. Het zou moeten gebeuren, zo had de student bedacht, op een koude dag. Hij koos 8 december uit, koud genoeg.

Eerst deed hij thuis zijn eigen kleren uit.
Toen hij daarmee klaar was, trok hij de kleren van zijn zusje aan.
Hij zag er zo wel een beetje mal uit, maar nu hij A had gezegd, moest B volgen.
Er was geen weg terug.

De student(e) stapte op de fiets en trapte zich naar het sportcomplex.
Daar liep hij de dameskleedkamer binnen, waar een aantal studentes zich aan het aan- en/of uitkleden was.
De BlackBerry van de student stond in de filmmodus.

Natuurlijk ging het mis.
De studentendames hadden het plots in de gaten, pikten het niet en iemand van de balie belde de politie.
In zijn malle kleding moest hij mee naar het bureau.
Daar werd alles op papier gezet.
Wat een toestand.

Het zal vast op een moment zijn geweest dat agenten even niets te doen hadden, want na enige tijd belde de politie met de studenten die het niet hadden gepikt.
Of ze geen aangifte wilden doen?
Na enig aandringen wilden ze dat wel.
Bang misschien dat ze in de blote bips zouden opduiken op het internet.

Dat laatste gebeurde niet, want de student had het heimelijk gefilmde gewist.

En zo gebeurde het dat de student, inmiddels afgestudeerd, in zittingszaal 14 belandde.
Anderhalf jaar na het gebeuren en op van de zenuwen.
Anderhalf jaar lang had hij moeten leven met de strafzaak en de ongewisse uitkomst daarvan boven het hoofd.
Dat was hem niet in de kouwe kleren gaan zitten.
Behalve schaamte, was hij ook bang dat hij zijn baan zou kwijtraken.
Dat zijn hele studie voor niets was geweest.

Moeder was hypernerveus op de gang blijven zitten, ze durfde de confrontatie in de rechtszaal niet aan.
Vader dapper wel.

Aanranding, zegt de officier van justitie.
Aanranding van de eerbaarheid.
Een misdrijf tegen de zeden.

De officier van justitie zei, in de vrije vertaling: Dit is niet okay. Student moet iets aan zichzelf gaan doen, therapie, want het is wel een beetje zorgelijk. Te meer omdat meneer de student zelf op dat terrein nog niets heeft ondernomen. Had ie dat wel gedaan, dan hadden we hier misschien niet eens gezeten. Maar kennelijk moeten we het afdwingen. Om dat laatste te kunnen, eis ik een taakstraf van 60 uur, maar die geheel voorwaardelijk. Voorwaarde is dat hij in behandeling gaat. Groepstherapie. Doet meneer dat niet, dan krijgt ie die 60 werkuren aan de broek.

De rechter denkt er net zo over, maar komt tot een ander oordeel.
Juristen hebben er over gedebatteerd en volgens de huidige inzichten levert het heimelijk filmen geen zedendelict op.
Alleen filmen is niet voldoende.
Dus vrijspraak.

Voor de zekerheid had de officier van justitie ook artikel 139f ten laste gelegd, mocht aanranding niet slagen.
Artikel 139f is een misdrijf tegen de openbare orde.

Maar weer schudt de politierechter haar hoofd.
Lukt ook niet.
Want nergens in het dossier is terug te vinden dat de drie studentes die aangifte hebben gedaan ook de studentes zijn die zijn gefilmd.
En dus kan ik het niet bewijzen, concludeert de politierechter.
Ze zegt: ‘Daarom ook vrijspraak voor het subsidiair ten laste gelegde.’

De politierechter voegt er nog wel aan toe dat wanneer de officier van justitie het ietwat anders had geformuleerd, ze wel tot een bewezenverklaring zou zijn gekomen.
En tegen de student moedert de rechter: ‘U bent dus vrijgesproken, maar dat moet niet betekenen dat u nu niets meer uit uzelf gaat ondernemen. Behandeling is wel belangrijk, want er is toch wel wat aan de hand.

Student reageert supervet opgelucht.
De spanning van anderhalf jaar onzekerheid valt in een keer van hem af.
Jazeker, zeker gaat hij in behandeling.
Natuurlijk.
Wat dacht u dan?

Einde zitting.
Lijkt het.

O ja, zegt nog de politierechter.
‘Het openbaar ministerie heeft twee weken de tijd heeft om hoger beroep aan te tekenen.’
In de richting van de officier van justitie: ‘Misschien kunt u daar nu al iets over zeggen?’

Officier van justitie denkt even na.
Over de principes.
En zegt dan: ‘Ik denk dat ik dat ga doen, ja.’

Met die acht korte woordjes luidde de officier van justitie een nieuwe periode van onzekerheid in.
Student gaat nu verder in de justitiëlel molen.
Een behandeling in hoger beroep laat zeker een jaar op zich wachten.
Misschien wel twee.

Buiten het gerechtsgebouw , op een voor het publiek toegankelijke plaats, vallen student, vader en moeder elkaar in de armen en stromen de tranen rijkelijk.
Ik stond er bij en keek er naar.
Eigenlijk had ik er een filmpje van moeten maken.
Voor hier.
Met een redelijk vermoeden dat een dergelijke vorm van schending van de privacy niet bijster zou worden gewaardeerd.

Rob Zijlstra

extra
geen filmpje

De Grote Bulgaar

Acht maanden zat Boris (31) in de gevangenis op verdenking van poging tot doodslag.
Hij zou in januari met een groot mes een Groninger student van het leven hebben willen beroven.

Boris is een grote man die een eigen bedrijf had in Bulgarije.
Hij had, samen met een compagnon, een vrachtwagen waarmee hij bomen door het land transporteerde.
Behalve transporteur was hij houthakker.
En bodyguard.
En professioneel beoefenaar van sambo, een soort judo op z’n Russisch waarbij je ook mag trappen.
Hij beoefende deze sport op het hoogste niveau in binnen- en buitenland.

Tel dit allemaal bij elkaar op en je hebt een beeld van Boris.
In de acht maanden die hij in Nederland in de gevangenis moest doorbrengen, viel hij veertig kilo af.
Desondanks zat er donderdag nog steeds een heel imposante man in zittingszaal 14.
Zo iemand waarmee je geen ruzie wilt krijgen.

Arme student.

De student woonde in een appartement in de binnenstad, direct boven Boris.
Op 4 januari kreeg de student bezoek van twee vrienden, van Joris en Johannes.
Die zijn in een jolige bui en er ligt sneeuw op de grond.
Daar maken ze sneeuwballen van en die ballen gooien ze tegen het raam van hun vriend die op de derde etage woont.

De sneeuwballen raken het raam van het appartement op de tweede etage.
Boos verschijnt een vrouw in dat raam die in het Engels roept dat die twee beneden nu een groot probleem hebben.
Joris en Johannes roepen terug: ‘Hoer.’
De boze vrouw maakt haar slapende vriend wakker.
Boris.
Terwijl Boris een groot mes uit de keuken haalt, loopt de arme student naar beneden om de deur te openen voor zijn twee jolige vrienden.

Student en internationaal tophouthakker komen elkaar in het trappenhuis tegen.
Er ontstaat gedoe, een armklem.
Het grote mes wordt op de keel gezet van de arme student en vervolgens wordt hij van de trap geschopt.
Tenminste, zo lijkt het.
De arme student valt, tuimelt naar beneden en zet het dan met zijn twee geschrokken jolige vrienden op een lopen.
Als ze zich veilig wanen, heeft de student een bloedende wond in de hals.

Boris wordt gearresteerd.
Poging tot doodslag.
De vrienden zeggen dat ze het zelf hebben gezien, hoe die Grote Bulgaar hun arme vriend de trap schopte.
De student denkt dat hij, hevig geschrokken en in paniek, zelf is gesprongen.

In de woning van Boris vindt de politie in een wasmand het grote mes, gewikkeld in een handdoek met bloed.
Hebbes.

Boris ontkent.
Zegt dat hij alleen met dat mes dreigde, want er willen zich nog wel eens junkies in het trappenhuis ophouden.
En met junkies weet je het maar nooit.

In april stond Boris voor het eerst voor de rechter.
Er waren toen veel vragen.
Wat inmiddels duidelijk was geworden was dat het bloed op de handdoek niet het bloed was van de gewonde student.
Dat was wel raar.
De rechters besloten dat eerst moest worden uitgezocht of de verwondingen in de hals zouden kunnen zijn veroorzaakt door dat mes.
De strafzaak werd aangehouden en Boris moest terug naar de gevangenis.

Donderdag werd de strafzaak voortgezet.
En wat blijkt, volgens de deskundigen?
Dat de bloedende jaap in de hals van de arme student waarschijnlijk niet is veroorzaakt door dat mes.
Waarschijnlijk is de verwonding ontstaan toen de student van de trap tuimelde.
Of, zoals hij zelf zegt, in grote paniek zelf sprong en toen tuimelde.

Dat hij tuimelde, waardoor dan ook, is Boris wel aan te rekenen, zegt de officier van justitie.
Maar ook dat hij er geen poging tot doodslag meer van kan maken.
Wel een eenvoudige mishandeling, inclusief een bedreiging.
De officier van justitie weet het goed gemaakt: hij eist een straf die gelijk is aan de tijd die Boris in voorarrest heeft gezeten.
Acht maanden dus.
En verder mag Boris, wat de officier betreft, onmiddellijk in vrijheid worden gesteld.
Want acht maanden voor een eenvoudige mishandeling is best veel.

De rechtbank wijst de onmiddellijke invrijheidstelling af.
De rechters willen daar eerst nog even over nadenken.

Advocaat Jan Boone oogt woest.
Zegt dat het openbaar ministerie al lang wist dat van een poging tot doodslag helemaal geen sprake kon zijn. Dat die studenten, die Joris en Johannes, als getuigen gewoon hebben zitten liegen, onder ede, over wat er is gebeurd.
Dat Boris al lang vrije man had moeten zijn.

Ook zegtbromt Boone dat het tamelijk absurd mag heten dat de arme student 28.000 euro schadevergoeding eist.
Boone stelt dat de schadeclaim is opgesteld in strijd met de waarheid.
De officier van justitie vindt een bedrag van 2.201 euro en 68 eurocent billijk.

Jan Boone: ‘Het slachtoffer is gezien die vordering in ieder geval niet op z’n achterhoofd gevallen.’

Bij Boris, die is aangewezen op een tolk, dringt het aan het einde van de zitting langzaam door dat hij de langste tijd heeft gezeten.
Voor het eerst verschijnt er een klein glimlachje op het tot dan toe norse gezicht.
Hij oogt ineens een stuk vriendelijker.

Rob Zijlstra

>> verslag van de eerste zitting in april 2010

.

UPDATE – 9 september 2010 – uitspraak
De rechters hebben nog even nagedacht en komen tot een verrassende uitspraak.  Niet alleen de advocaat, maar ook de officier van justitie kan wel meer zeggen, Boris heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot doodslag. Daarom is hij de afgelopen twee weken ook niet op vrije voeten gesteld, wat justitie geen probleem had gevonden. De rechtbank heeft man, die heel even glimlachte, veroordeeld tot 24 maanden gevangenisstraf. Daarnaast moet hij het slachtoffer 2500 euro betalen.

vonnis met daarin de motivatie volgt

Operatie Flamingo

Je kunt het ook anders bekijken: omdat Jamie het niet laten kan, zit Max nu in de gevangenis op verdenking van het maken van kinderporno.
Niet eerder stond iemand als verdachte voor de rechtbank in Groningen terecht voor zo’n feit.
Het is met kinderporno net als met drugs.
De kruimelaars hangen gemakkelijk, de grote vissen blijven bijna altijd buitengaats.

Ook Danny is aan de beurt, eveneens met dank aan Jamie.

Het zou ongeveer als volgt zijn gegaan.
Jamie is op de dag van de arbeid op bezoek bij Danny.
Staand op het balkon krijgt hij oogcontact met het meisje van de buren.
Jamie swaffelt er lustig op los – wat zo is hij nou eenmaal – en probeert met andere gebaren het meisje te verleiden haar shirt omhoog te trekken.
Dat ziet de moeder van het meisje.
De moeder belt de politie.

Politie komt kijken.

In de woning van Danny vinden agenten verdacht materiaal, materiaal dat riekt, riekt naar kinderporno.
Er wordt nader onderzoek ingesteld onder de codenaam Flamingo.
Serieuze politieonderzoeken krijgen in Groningen vogelnamen.
En Flamingo is niet opgetuigd vanwege een swaffelende man op een balkon.

Er is meer aan de hand.

Telefoons worden afgeluisterd en dan komt ene Max in beeld.
Danny is van hier, Max en Jamie zijn Engelsmannen die in Groningen wonen.
Eind mei worden ze alle drie aangehouden.

Danny en Max moeten later terechtstaan.

Eerst Jamie dus.
Hij werd na zijn arrestatie (eind mei) op 3 augustus vrijgelaten uit de gevangenis.
Hij kreeg op die dag een buskaartje en kon zomaar vertrekken, hij snapte d’r niks van.
Om zijn herwonnen vrijheid te vieren, toog hij naar het Hoornsemeer en greep daar de zaak met beide handen aan.
Twee meisjes zagen het.

Tegen de rechters zegt Jamie dat het een ‘cry for help’ was.
Hij kreeg van de een op de andere dag een kaartje voor de bus.
Ineens zomaar vrij, dat was heel verwarrend.

De rechters vragen: ‘Waarom moest het meisje van de buren haar shirt omhoog doen?’
Jamie: ‘Moest van Danny.’
Rechters: ‘Wat was de bedoeling?
Jamie: ‘Danny wilde dat het meisje naar zijn huis kwam.’
Rechters: ‘En dan?’
Jamie: ‘Danny wilde haar dan vastbinden.’
Hij zegt het alsof het om een rammelend hek gaat dat even vastgezet moet worden.

De rechters vragen niet door.
Danny en Max moeten later terechtstaan.
Die ellende komt dus nog.

Jamie.

Behalve schennispleging op het balkon en aan het meer, wordt hij verdacht van aanranding van de eerbaarheid.
Jamie verhuurde een kamer in zijn woning, aan studentes, eerst aan Geke, toen aan Tineke met haar vriendje Jaap.
Tineke werkte ook als caissière bij de supermarkt.
Op een dag kwam Danny er iets kopen.
Tijdens het afreken zei hij: ‘Weet je wel dat Jamie gluurt met camera’s?’

Tineke wist dat niet.
Ze belt vriendje Jaap en samen gaan ze op onderzoek.
Resultaat: een camera achter het aftimmerhout in hun kamer en eentje verstopt in de badkamer.
Op de slaapkamer van Jamie ontdekken ze dat de camera’s ook werken, dat beelden van onder de douche en van hun bed op het videokanaal van zijn tv-toestel te zien zijn.

Bij Tineke valt dan het een na het andere kwartje.
Dus daarom mocht ze de vogelklooi nooit op het tafeltje zetten.
Dan zei Jamie, Tineke, niet doen, dan bezwijkt het tafeltje.
Nu weet ze: het kooitje stond de camera in de weg.
Met afgrijzen: hij, van wie wij dachten dat het onze vriend was, heeft alles kunnen zien.
Dus ook echt alles.

Nu zijn ze bang dat ze vroeg of laat intiem opduiken op het internet.

Jamie zegt dat dat niet kan, dat er niets is opgenomen.
Die camera’ s waren er in verband met inbrekers.
Hij handelde op eBay, moesten de rechters weten, waar hij spullen koopt en verkoopt.
Dure spullen ook, dus beveiliging was noodzakelijk, helemaal na die inbraak.
Maar toen ging hij zijn eBay-kamer verhuren.
Eerst aan Geke, toen aan Tineke met haar vriendje Jaap.
Nou, en toen was hij die camera’s helemaal vergeten.

De rechters geloven d’r niks van.
Dat zeggen ze niet, maar je kon het zien.

Jamie vertelt nog dat het Danny was die het spul bij hem thuis had geïnstalleerd.
Danny heeft daar veel verstand van.
Danny werkt in de branche, eerst op de afdeling camera’s, later, na zijn promotie, bij de televisies.
Hij nam de benodigdheden mee van zijn werk.

De gedragsdeskundigen zijn niet dolenthousiast over Jamie.
Hij denkt niet na, zegt de een, hij denkt alleen aan directe behoeftebevrediging.
Hij is ook ontheemd.
De ander: hij stelt zich onbehandelbaar op.
Intensief toezicht is noodzakelijk.
Beide schatten in: kans op herhaling is 99 procent.
Jamie is immers al twintig jaar actief als zedenpleger.

De derde deskundige, de psychotherapeute met wie Jamie het supergoed kan vinden, zegt tegen de rechters dat Jamie nog heel lang psychotherapie nodig heeft.
Want, zegt de psychotherapeute, zijn bewustzijn is gefragmenteerd.
Als de therapeute met wie Jamie het goed kan vinden dat zegt, schudden de twee andere deskundigen afkeurend van nietes.

De officier van justitie zal niet veel later zeggen dat de deskundigen het niet met elkaar eens zijn en dat er misschien nog maar eens een vierde deskundige naar Jamie moet kijken.
Misschien is Jamie wel een slimme man die ons allen om de tuin leidt.
Als de rechters nader onderzoek geen goed idee vinden, dan moet Jamie tien maanden de gevangenis in.
Plus nog eens vijf maanden voorwaardelijk, gekoppeld aan een proeftijd van acht jaar.
Acht jaar proeftijd komt zelden voor, meestal is het standaard twee.

Ik schreef over deze rechtszaak een stukje voor in de krant.
Toen belde de radio.
Of ik even de namen wilde doorgeven van de begluurde studentes.
De radio-collega’s vonden de kwestie wel geinig en wilden er voor de radio amusement van maken.

Ik heb geen namen doorgegeven, want volgens mij zit de radio op de verkeerde golflengte.
Het gaat niet om vermaak.
Operatie Flamingo gaat om Max en Danny.
En misschien wel om de verborgen camera’s van Jamie.

Want waarom zouden grote volwassen mannen een buurmeisje van tien jaar oud willen vastbinden?

Rob Zijlstra

UPDATE – 5 november 2009 – uitspraak
Dat Jamie de camera’s was vergeten, zoals hij zei, mag te denken geven, feit is – aldus de rechtbank – dat er geen bewijzen zijn dat hij met die camera’s opnames heeft gemaakt. Daarom moet vrijspraak volgen. Wel is Jamie veroordeeld voor een poging tot ontucht (het gedoe op het balkon) en voor het plegen van schennis (twee maal). Hij kreeg een gevangenisstraf van 137 dagen waarvan 70 voorwaardelijk. Dat is de tijd die hij al in voorarrest heeft gezeten. Daarnaast kreeg hij twee maanden celstraf (om te zetten in 120 uur werken) die hij bij een eerdere veroordeling voorwaardelijk opgelegd had gekregen.

>> het vonnis (rechtspraak.nl)

UPDATE – 11 januari 2010 – proces Max
het rechtbankverslag van het proces tegen Max

Feest

peperstraat
peperstraat

Het is niet aan mij om ernstig te overdrijven.

Desondanks meen ik te moeten schrijven dat de gemeente Groningen de weg kwijt is.

Het is ook niet aan mij te oordelen.

Ik heb niks met café Het Feest.

Maar het zou mij niet verbazen dat ik het er binnen vreselijk vind.

Ooit niet. Ooit heette het café daar in de Peperstraat nog gewoon Warhol, met achterin Andy’s Room. Herman Brood bekladde er hoogstpersoonlijk de muren en een van de eerste exploitanten was Lange Marcel die zomaar ineens was verdwenen.

Hij is naar New York toe, werd toen geheimzinnig in De Kar gefluisterd.

Harm stond fier rechtop bij de deur, dus was er zelden tot nooit gedoe.

Op een dag heette Warhol Het Feest en toen was voor mij daar the party over.

Dat ligt aan mij.

De gemeente Groningen in de persoon van de burgemeester (welke eigenlijk?) wil Het Feest nu twee maanden sluiten.

Voor straf.

Omdat er zich, na een waarschuwing, twee gewelddadige incidenten hebben voorgedaan.

Twee heel ernstige incidenten, zegt die ene of die andere burgemeester.

Een woordvoerder van de politie deed er vorige week nog een schepje bovenop.

De woordvoerder zei dat er nog meer incidenten zijn geweest dan alleen die twee.

En omdat de woordvoerder van de politie dat zegt, schrijven wij van de krant dat ook gewoon op.

Dan lijkt het alsof er toch meer aan de hand is.

Uit het oogpunt van de openbare orde en veiligheid mag de burgemeester voor eigen rechter spelen en een horecabedrijf straffen.

In heel erge ernstige gevallen (stekerij, schieterij) wordt de exploitatievergunning ingetrokken.

De exploitant kan het dan schudden.

In gewone ernstige gevallen (cocaïnehandel) kan de burgemeester een zaak tijdelijk sluiten voor maximaal een jaar.

Het Feest heeft met die twee maanden dus eigenlijk helemaal niet te klagen.

Dat doen ze wel.

Woensdagmiddag, in kort geding bij de bestuursrechter.

Een sluiting van twee maanden is funest, klaagt de beklaagde exploitant, want probeer na twee maanden de studentenklant maar weer eens terug te krijgen.

Tijdelijk de deur op slot betekent simpelweg het faillissement, zo wordt gedreigd.

Ook al omdat ze dan de drukste week van het jaar, de Kei-week (introductiedagen nieuwe studenten) mislopen.

Zou dit een strafzaak zijn, dan was het vast eenvoudig.

Overtuigende bewijzen dat Het Feest de fout in is gegaan zijn er niet.

Nog niet, want er loopt (werd gezegd) nog een politie-onderzoek.

Maar een bestuursrechter kijkt daar helemaal niet naar.

Die kijkt niet of het ook zo is, maar kijkt alleen naar de vraag of het redelijk is wat de burgemeester nu weer wil.

Of het besluit Het Feest tijdelijk te sluiten wel of niet in redelijkheid is genomen.

Wis en waarachtig, beweert de gemeente zelf van wel.

Om de drommel niet, vindt Het Feest van niet.

Tijdens de zitting worden beelden getoond van de twee ernstige incidenten.

Het eerste incident is op 24 mei, rond vijf uur in de ochtend, de peperstraat is dan op stoom.

Het tweede incident is twee weken later, op 7 juni, rond twee uur in de nacht, er hangt op dat tijdstip van alles in de lucht.

De Peperstraat is de uitgaansstraat van Groningen.

In het weekeinde lopen daar vele tienduizenden bezoekers per nacht.

Er zijn daar ook veel portiers en nog veel meer dronken mensen die hoe later of vroeger vervelend (kunnen) zijn.

Vijf uur in de ochtend.

Een meisje valt op het trapje voor de ingang van het feestcafé.

Zo op d’r dronken kont.

Komt vaker voor, want het is een beetje een rottrapje, zegt de exploitant.

Een portier tilt haar in haar paarse jurkje op en zet haar op het rode bankje buiten, direct naast de ingang.

Dan komt haar vriend, vriend gaat weer weg, komt even later terug met nog een vriend.

Ze komen verhaal halen.

Geduw, getrek, gedoe.

Ineens een klap, eerste vriend valt op de grond en blijft knock out liggen.

Politie te fiets komt en even later arriveert een ambulance die het slachtoffer meeneemt.

Het uitgaanspubliek neemt nauwelijks notie van het gebeuren.

Het loopt, wel wat gewend daar in de straat, gewoon door.

Heel ernstig is ook, zegt Groningen, dat Het Feest het slachtoffer aan zijn lot overliet.

Die houding is laakbaar en telt voor de burgemeester ook mee.

Het Feest ontkent.

Het feit dat wij van het Feest de ambulance niet hebben gebeld komt omdat anderen dat al hadden gedaan. Dat is wat anders dan iemand aan zijn lot overlaten.

De camerabeelden geven geen uitsluitsel. De beelden zijn veel te vaag.

Rond twee uur in de nacht, twee weken later, zelfde ingang, soortgelijke veel te vage beelden.

Gedoe, man krijgt bij de entreedeur een duw.

Valt vervolgens met een portier op de grond.

Portier gaat op de man zitten en belt de politie.

Politie komt en arresteert portier.

Tijdens de zitting zegt de brede betrokken portier dat de man dronken en vervelend was, niet weg wilde gaan ondanks verzoeken daartoe, dat hij de toegang dan wel uitgang belemmerde voor andere gasten en dat deze man hem ineens bij de borst greep. Het is geheel volgens protocol dat je dan, op zo’n moment, op zo’n vervelende gast gaat zitten en de politie belt.

Achteraf, ja, achteraf had het wat anders gemoeten, misschien.

Geeft toe: ‘Maar ik had het ook wel effe met hem gehad.’

Groningen: ‘Het was echt heel ernstig.’

Tijdens de zitting zegt de afgezant van de burgemeester nog iets opmerkelijks.

Ze zegt dat de gemeente Groningen precies weet wanneer wat waar in de horeca gebeurt.

Dat wordt per week ge-mo-ni-tord.

De gemeente Groningen weet dus alles.

Wij weten daarom ook, zei de afgezant, dat Het Feest er in negatieve zin uitspringt, want er is daar altijd wel wat.

Ik dacht: daar doelde die politievoorlichter dus ook op.

Maar is dat ook zo?

De rechter: ‘Ik heb in de stukken daar niets over gelezen.’

Ik ken de Peperstraat bij nacht en heb de camerabeelden zoals die tijdens de zitting werden getoond goed bekeken.

Ik heb, waarschijnlijk, niets met Het Feest.

Maar als de burgemeester van de stad Groningen dit en dat als heel ernstig kwalificeert, dan kan Groningen net zo goed sluiten.

Inclusief De Bijenkorf, de Mediamarkt en de V&D.

Ook daar treden beveiligers, winkelportiers, soms wel eens een tikkeltje hardhandig op, omdat het op dat moment even niet anders kan.

Achteraf wel.

Als dit en dat in de ogen van de burgemeester van Groningen heel ernstig moet heten, dan is het in Groningen einde feest.

En dan is het ook einde Groningen.

Rob Zijlstra

UPDATE – 21 JULI 2009 – UITSPRAAK

Oei! De rechter heeft gesproken: Het Feest moet twee maanden dicht.

UPDATE – 24 JULI 2009 – GEMEENTE

Nog een keer oei! Krijgt de gemeente haar zin, zet ze vervolgens de rechter in haar hemd.

Suzanne Martens: 14 jaar

NIEUWS

De rechtbank heeft de 20-jarige Dirk Z. uit Zevenhuizen veroordeeld tot een gevangenisstraf van 14 jaar wegens de moord op de Groninger studente Suzanne Martens. Er was twee weken geleden twintig jaar cel geëist.

Hoewel de straf lager uitvalt, is de rechtbank met het openbaar ministerie van mening dat er sprake is van moord en niet van doodslag. Het slachtoffer is met mogelijk drie verschillende wapens een groot aantal keren gestoken. Z. moet dus van wapens hebben verwisseld. Hij heeft zoveel handelingen verricht, aldus de rechtbank, dat hij zich had kunnen bezinnen. Nu hij dit niet heeft gedaan, is er sprake van voorbedachten rade.

Suzanne Martens, die gehandicapt was, werd vorig jaar op 2 november in haar woning in een appartementencomplex aan de Goeman Borgesiuslaan in Groningen vermoord. Zes dagen later werd zij gevonden. Dirk Z. was haar buurman. Tijdens de zitting heeft hij gezegd zich niets te kunnen herinneren.

UPDATE – 23 juni 2009 – hoger beroep
Het openbaar minsterie gaat in hoger beroep omdat het zich niet kan vinden in de hoogte van de opgelegde straf. Suzanne was een weerloos slachtoffer en is op gruewelijke wijze om het leven gebracht.  Dit komt onvoldoenbde tot uiting in de hoogte van de straf, aldus het OM.

het verslag van de zitting
het vonnis van de rechtbank (bron: rechtspraak.nl)

Suzanne Martens

EIS: 20 JAAR CEL 

Dirk Z. komt tijdens de zes uur durende zitting mat over.

Als hij praat, is hij moeilijk te verstaan.

Urenlang hangt de 20-jarige voorovergebogen in het verdachtenbankje. Honderden keren zegt hij dat hij het niet weet.

De psychiater en psycholoog zeggen dat zijn karakter nog niet is uitgerijpt.

Dat is te zien: hij heeft nog een jongensgezicht.

En een sterke band met zijn moeder.

Als zijn moeder zegt dat hij de verkering moet uitmaken, dan doet hij dat.

De rechters opperen dat hij misschien de moord niet wil bekennen omdat hij bang is dat zijn moeder hem dan in de steek zal laten.

Resoluut: ‘Nee. Mijn moeder zal me nooit laten vallen.’

Tot zijn veertiende gaat het hem goed. Met zijn drie broers beleeft hij een gelukkige jeugd in Zevenhuizen.

Maar dan komen de drugs.

Hij gaat spijbelen en glijdt in snel tempo af.

Op zijn zestiende is hij verslaafd aan cocaïne en wordt uit huis geplaatst.

Via jeugdinrichtingen en begeleiding belandt hij in Groningen, eerst in een flatje en sinds oktober 2007 in het wooncomplex aan de Goeman Borgesiuslaan.

Er wordt een baan voor hem geregeld en zijn baas is meer dan tevreden over zijn arbeid (het plaatsen van hekwerken).

In het Pieter Baancentrum noemen ze hem vriendelijk en correct.

Wat niet verdwijnt, is de cocaïne.

Zijn vaste dealer is als getuige gehoord.

Tussen 1 mei en 8 november vorig jaar zijn er tussen de dealer en Dirk Z. 645 ‘belcontacten’ en is in die periode 190 keer cocaïne à 25 euro per keer afgeleverd.

Omdat Dirk Z. zwijgt dan wel het niet meer weet, gaat justitie uit van roofmoord: hij had geld nodig voor cocaïne en wilde daarom de laptop van zijn gehandicapte buurvrouw stelen.

Halverwege de zitting zegt hij dat het mogelijk is dat hij het heeft gedaan, dat hij Suzanne heeft vermoord.

En dat hij rekening houdt met een lange gevangenisstraf.

En dat hij die zal accepteren.

‘Er is immers bewijs genoeg.’

Herinneren kan hij het zich echter niet.

 

rob zijlstra

het rechtbankverslag

Tessa Klaver (8 jaar)

Het gerechtshof in Leeuwarden heeft Marco D. veroordeeld tot 8 jaar celstraf (eis was 10 jaar) voor doodslag op studente Tessa Klaver uit Groningen.
Het arrest van het hof  is hier te lezen.