Avi C. – uitspraak

UPDATE – 14.40 uur

Het gerechtshof in Arnhem heeft de 50-jarige Avi C. veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging.
Er was 18 jaar en tbs geëist.

Het hof gaat uit van een tweevoudige doodslag en een poging daartoe. Het openbaar ministerie ging uit van moord, maar het gerechtshof vindt dat er geen sprake is van voorbedachten raad.

Avi C. bracht in augustus 2005 de twee kinderen (4 en 2 jaar oud) van zijn vriendin op gruwelijke wijze om het leven. Kort daarvoor had hij geprobeerd de moeder te vermoorden. C. verkeerde in een psychose, veroorzaakt door drugsgebruik.

Ondanks de psychose was er volgens het openbaar ministerie wel sprake van enig besef. Het hof is het daar nu mee eens. Naast de straf en de tbs-maatregel moet Avi C. ruim 18.000 euro schadevergoeding betalen aan de moeder van de kinderen. Er was ruim 30.000 euro geëist.

Avi C. werd eerder veroordeeld door het gerechtshof in Leeuwarden. Hij kreeg toen 18 jaar celstraf opgelegd, zonder tbs. In cassatie vernietigde de Hoge Raad dit arrest omdat de uitspraak inhoudelijk onvoldoende was gemotiveerd. De zaak werd toen voor een nieuwe beoordeling terugverwezen naar het hof in Arnhem.

De advocaat had gepleit voor vrijspraak.
Volgens de advocaat handelde Avi C. in een amfetaminepsychose en wist hij niet wat hij deed. Ook kon hij door het gebruiken van speed niet weten dat dat zou leiden tot een psychose; daarmee was wat hij wel deed, niet voorzienbaar.

UPDATE – 20.00 uur

Avi C. legt zich niet neer bij de uitspraak van het gerechtshof.
Zijn advocaat heeft inmiddels cassatie ingesteld wat betekent dat de zaak voor de tweede keer naar de Hoge Raad gaat.

Advocaat Rombouts: ‘Het is een niet begrijpelijke uitspraak. Ik kan er geen chocolade van maken en zie voldoende middelen om cassatie in te stellen bij de Hoge Raad.’

Volgens Rombouts is het niet juist, zoals het hof wel redeneert, dat iemand in een psychose met opzet kan handelen. Volgens hem ontbreekt de opzet en ook de voorwaardelijke opzet.
Daarnaast stelt Rombouts vast dat het hof twee rapporten van gedragswetenschappers volledig heeft genegeerd. Het gaat om contra-rapporten die een veel gunstiger beeld schetsen van Avi C. dan het Pieter Baancentrum (PBC) heeft gedaan. Zo zou Avi C. geen tbs moeten krijgen.

De rapporten van het PBC heeft het hof daarentegen wel in het oordeel meegenomen.
In die rapporten wordt de tbs wel geadviseerd.

Het is niet te verwachten dat de Hoge Raad nog dit jaar met een besluit komt. De Hoge Raad kan het arrest van Arnhem bekrachtigen. Het strafproces is daarmee ten einde.
Het hoogste rechtscollege kan de uitspraak ook (opnieuw vernietigen) en besluiten dat de zaak voor de derde keer moet worden beoordeeld door een gerechtshof.

>> het arrest van het hof Arnhem [volledige tekst uitspraak]
>> verslag zitting hof Arnhem

© tekeningen/annet zuurveen

Prettige dag

De raadsman (de advocaat) praat drie uur lang.
De raadsheren (de rechters van het hof) en de advocaat-generaal (de officier van justitie) luisteren aandachtig of bladeren door stukken uit het omvangrijke dossier.

De raadsheren zeggen dat de feiten in deze zaak shockerende feiten zijn, dat dat gewoon een feit is.
De advocaat-generaal zegt dat een misdaad bijna niet ernstiger kan wezen en dat het aangerichte leed ondraaglijk is.

In het midden van de zittingszaal – in het midden van de belangstelling, zeggen de raadsheren – zit Avi C., meestentijds met het hoofd gebogen en de ogen gesloten.
Hij is 50 jaar, maar oogt als een oude man.
Hoewel hij Nederlands spreekt en verstaat, tolkt de tolk.

Advocaat Patrick Rombouts zegt blij te zijn dat de belangstelling van de pers voor dit proces, hoe anders dan vier jaar geleden in Groningen, gering is.
Dat de zaak nu in alle rust besproken kan worden.
Hij zegt dat het de meeste mensen totaal niet zal uitmaken hoe Avi C. tot zijn gruwelijke daden is gekomen.
Maar dat het de taak van ons, van ons strafrechtjuristen, is om de gebeurtenissen op zijn juridische merites te beoordelen.

En dat dat ingewikkeld is.

Avi C. heeft het gedaan.
De vraag is of hij ook in strafrechtelijke zin verantwoordelijk is.

Niet, zegt de advocaat.
Niet, omdat Avi C. in een psychose verkeerde toen hij de 4-jarige Damaris en haar 2-jarige broertje Daniel doodsloeg. Hij had op dat moment niet de vrijheid zijn wil te bepalen, had geen controle, geen zicht op de gevolgen van zijn handelen. De opzet ontbreekt en wie zonder opzet handelt, kan niet strafbaar zijn.

Wel, zegt de advocaat-generaal.
Wel, omdat Avi C. door drugs (speed) te gebruiken aan zichzelf te wijten heeft dat de psychose is opgetreden. Bovendien heeft hij, hoewel minimaal, herinneringen aan de afschuwelijke gebeurtenis wat impliceert dat gesproken kan worden van een zeker besef. En dan dus ook de opzet.

Strafrechtjuristen kunnen hier urenlang over praten en dat doen ze dan ook.

Ik kijk ondertussen naar de man die met het hoofd gebogen aan een tafeltje in het midden van de geringe belangstelling zit.
Deskundigen van het Pieter Baancentrum zeggen dat Avi C. een ernstige (narcistische) persoonlijkheidsstoornis heeft.
Andere deskundigen zeggen dat dat niet zo is, zij zeggen dat het Pieter Baancentrum met zo’n conclusie zelf gestoord is.

Avi C. heeft gezegd dat hij weer vrij wil zijn, dat hij dan terug zal keren naar Israël om daar zijn oude dag te slijten.
Als het aan de advocaat-generaal ligt, zit dat er voorlopig niet in.
Hij eist 18 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging.

Ik kijk en probeer iets te bedenken wat er in het hoofd van deze man kan omgaan.
Als hij naar de radio luisterde, hoorde hij geheime boodschappen, uitgezonden door de CIA.
En hij verzamelde emoticons (smilies), in de overtuiging dat ook deze lachebekkies codes uitzenden die op een dag alle computers doen crashen waarna zij de wereldmacht overnemen.
De raadsheren: ‘Een intrigerende gedachte, maar persoonlijk geloven wij daar niet zo in.’

Op 1 augustus 2005 gebruikt Avi C zijn dagelijkse portie amfetamine, onwetend dat het en anders dan anders, zuivere speed is.
Het goedje brandt akelig in zijn neus.
Dan.
Plotseling ziet hij de duivel, de duivel die bevochten moet worden.
Hij grijpt een kandelaar, een mes.
Even later zijn Damaris en Daniel dood.

Het jongetje moet hebben gezien hoe zijn zusjes werd afgeslacht en heeft nog geprobeerd zich in de badkamer te verstoppen.

De advocaat-generaal zegt dat het vooral dat beeld is, dat in deze zaak steeds weer opdoemt.
Een beeld ook dat hem doet zeggen dat een misdaad bijna niet ernstiger kan zijn.

De raadsheren van Arnhem zeggen dat Tolbert een rustiek dorpje is het Noorden, een dorpje waar je niet verwacht dat er dit soort vreselijke dingen gebeuren.

De advocaat zegt dat dat allemaal waar is, zo waar als wat, maar dat het nu gaat om de juridische afweging van de feiten.
Dat het strafrecht dat van strafrechtjuristen eist.

Ik denk: kun je iemand die achter het stuur van zijn auto plotseling een hevige niesbui krijgt en daardoor een ongeluk veroorzaakt waarbij twee kinderen in de tegemoetkomende auto komen te overlijden, iets verwijten?
En zo ja, is een gevangenisstraf van 18 jaar dan passend?
Met tbs, omdat de bestuurder ook nog eens een nare narcist is met maffe ideeën?

Als advocaat Patrick Rombouts na drie uren is uitgepraat en het buiten donker is geworden, vragen de raadsheren aan Avi C. of hij nog iets te zeggen heeft, omdat hij het recht heeft op het laatste woord.
Avi C. schudt het hoofd.
Nee.
Hij wil niets meer zeggen.

Maar als hij door de parketwachters wordt afgevoerd, kijkt hij even op en om zich heen en wenst dan iedereen nog een prettige dag.

In de auto richting Groningen, pieker ik me suf hoe die ondraaglijke beelden in het hoofd te combineren met een prettige afronding van een doordeweekse dag.
En hoe de raadsheren die de shockerende feiten op een rij moeten zetten en dan alles moeten afwegen, tot een wijs oordeel kunnen komen.

Rob Zijlstra

UPDATE – 17 februari 2010 – de uitspraak

[inclusief de volledige tekst van de uitspraak]


>> zie ook:  kindermoord Tolbert


Kindermoord Tolbert 1

copyright annet zuurveen

UPDATE15.oo uur – eis
Het openbaar ministerie acht tweevoudige moord en een poging tot moord wettig en overtuigend bewezen. De eis: 18 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging. Daarnaast moet Avi C., zo wil justitie, 30.000 euro schadevergoeding betalen aan de moeder van de twee kinderen.

De advocaat van Avi C. is om kwart over drie begonnen met de verdediging en zegt daarvoor drie uur nodig te hebben. Hij pleit voor vrijspraak omdat de opzet ontbreekt.

update21.00 uur
De zitting is om kwart over zes gesloten. Het gerechtshof doet over twee weken uitspraak. Avi C. maakt geen gebruik van het hem gegunde laatste woord. Als hij door de parketpolitie wordt afgevoerd, wenst hij wel alle aanwezigen nog een prettige dag.

Het verslag van de zitting volgt (later)

.

####

Op 1 augustus 2005 is er iets vreselijks gebeurd.
In een bovenwoning in Tolbert worden twee kinderen, Damaris (4) en Daniel (2), op gruwelijke wijze om het leven gebracht.
De dader is Avi C., dan 46 jaar.
Hij is de partner van de moeder van de kinderen.
Avi zal later zeggen zich niets te kunnen herinneren van het drama.

De officier van justitie tijdens de rechtszaak in Groningen: ‘Als je wordt geconfronteerd met de gewelddadige dood van twee zulke jonge kinderen is het eerste wat je denkt: zo iemand moet nooit weer vrijkomen. Toch zal het recht, ook in een moeilijke zaak als deze, zijn loop moeten hebben (…).

Avi C. is volgens het Pieter Baancentrum sterk verminderd toerekeningsvatbaar.

De officier van justitie zegt de dubbele moord niet te kunnen bewijzen.
Avi C. zou hebben gehandeld in een psychose, van het vereiste kalm beraad kan dan geen sprake zijn.
Justitie eist voor tweevoudige doodslag en een poging daartoe (op de moeder van de kinderen) 12 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging.

De rechtbank komt tot een ander oordeel.
Niks psychose.
Op 16 februari 2006 wordt Avi C. voor een tweevoudige moord en een poging tot moord veroordeeld tot 18 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging.

Er volgt hoger beroep.

Het gerechtshof Leeuwarden heeft weer een andere kijk.
Geen moord, maar doodslag, twee maal, en een poging daartoe.
Avi C. handelde, concludeert het hof, in een psychose na amfetaminegebruik.
Op 17 april 2007 wordt Avi C. door het hof veroordeeld tot 18 jaar celstraf.
Geen tbs.

Beide partijen stellen cassatie in bij de Hoge Raad.

Op 9 december 2008 spreekt de Hoge Raad.
Het hof in Leeuwarden is te kort door de bocht gegaan, vindt het hoogste rechtscollege van Nederland.
Ook stelt de Hoge Raad dat het oordeel van het hof ‘niet zonder meer begrijpelijk is’.
Een anders gerechtshof moet zich (in hoger beroep) opnieuw over de zaak buigen.
Inzet van het nieuwe proces is of er – gezien de psychose – gesproken kan worden van opzet of niet.

Heeft Avi C., zo schrijft de Hoge Raad, door een ernstige geestelijke stoornis inzicht gehad in de draagwijdte van zijn gedragingen en de mogelijke gevolgen?

De advocaat van Avi C. zei het destijds zo: ‘Nee. Wie met veel drank op achter het stuur kruipt en een ongeluk veroorzaakt, kan zich niet verschuilen achter de alcohol. Je zit fout. Maar in dit geval is het anders. De psychose kwam als een soort blikseminslag,
die was niet te voorzien.’
Met het ontbreken van de opzet is er volgens de advocaat maar een ding mogelijk: Avi C. moet worden vrijgesproken.

Het openbaar ministerie blijft vasthouden aan moord.
De Hoge Raad heeft zich over de kwalificatie moord of doodslag niet uitgelaten.

Het gezinsdrama in Tolbert veroorzaakte veel beroering.
Tijdens de rechtszaak werd een beeld geschetst van de leefsituatie van het 4-jarige meisje en haar 2 jaar oude broertje.
Geen vrolijk beeld.

Drie weken voor het drama was de moeder met de kinderen bij Avi C. ingetrokken.
De officier van justitie zei hierover: ‘Hij bewoonde een bovenwoning, een eenpersoonsflatje volgestouwd met computers en randapparatuur. Er was nauwelijks ruimte voor twee jonge kinderen. En Avi en zij waren vooral met drugs bezig.’

Avi gebruikte een jaar of vier amfetamine, speed.
Overdag gebruikte hij om de vier uur, ’s nachts om de twee.
Zij deed mee.
De laatste keer dat ze inkochten, merkten ze dat het goedje anders was. Het brandde in de neus. Dat was beide opgevallen en ze hadden het er over gehad.
De dealer – ene Geert uit Hoogezand – had anders dan anders honderd procent zuivere speed geleverd.
Avi had het betaald met een dvd-speler.
Die ene Geert werd tot vier maanden cel veroordeeld.

Ze hadden op die akelige dag ruzie gekregen.
Avi zegt dat zij aan andere mannen denkt.
Zij ontkent de andere mannen.
Avi omhelst haar en zegt dat hij geestelijk één met haar wil worden.
Ze vallen en hij begint haar heftig te zoenen.

Hij probeert – ik kan er ook niks aan doen – met zijn tong zijn kunstgebit in haar mond te duwen.
Zij spartelt tegen en als hij stopt, hoort ze hem zeggen: ‘Ik wil dood’.
Dan ineens zegt hij: ‘Jij bent de duivel’.
Hij begint te slaan met een ijzeren stang.
Zij weet te vluchten, klimt over de reling van het balkon en springt van één hoog naar beneden en slaat alarm bij de buren.

De kinderen spelen.

In de verhoren bij de politie zal Avi C. zeggen dat de kinderen, twee schatjes zoals hij ze noemt, op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.

Vijfendertig minuten later arriveert de politie.
De buurtagent kent Avi en gaat naar binnen.
Hij ziet hem in de kleine gang liggen, bovenop de 2-jarige Daniel.
Hij prevelt Hebreeuwse teksten.

In de woonkamer ligt het meisje.
Overal bloed, een mes en een kapotgeslagen kandelaar.
De officier van justitie zegt dat het jongetje waarschijnlijk getuige is geweest van de moordpartij op zijn zusje en nog heeft geprobeerd zich in de badkamer te verstoppen.
Tevergeefs.

Rob Zijlstra

Het proces bij het gerechtshof in Arnhem begint woensdag om 09.00 uur en is (voor zover mogelijk) te volgen op @zittingszaal14 (twitter)

vonnis rechtbank Groningen
arrest gerechtshof Leeuwarden
cassatie Hoge Raad

update 17  februari 2010 – de uitspraak