Teeven’s werkkamer

Peter legt parketvloeren.
In woon- en werkkamers.

Op een goede dag was hij daar klaar mee.
Peter wilde wel eens iets anders en daarom knutselde hij een website in elkaar.
Op die site plaatste hij foto’s van mooie huisjes met zwembaden in Spanje.
Die huisjes, schreef hij er bij, zijn van ons en voor u te huur.

De foto’s plukte hij te kust en te keur van het internet, van bijvoorbeeld het Spaanse Funda. Wie dat fraais wilde huren, moest wat niet ongebruikelijk in de vakantiehuisjesbranche is, vooraf betalen.

Met behulp van Google plaatste Peter advertenties op het internet.
Pas nadat iemand via een Google-ad op zijn zonnige website belandde, moest hij de internetgigant betalen.
Hij betaalde opgeteld 139.972 euro aan Google.

Maar de mensen die wel op vakantie wilden, betaalden hem op hun beurt nog veel meer.
Samen aan hem wel achterhonderdduizend euro.
Want VilaSpanjehuren.nl was niet duur met de huur.
Honderden mensen uit Nederland en België wilden wel voor het dubbeltje op de eerste rang.
Zij betaalden niet al te veel voor een huisje met zwembad onder de zon, maar wel in vertrouwen.
Bij Peter, die achter de telefoon in een bedrijfspand in Groningen iedereen vriendelijk te woord stond, stroomde het geld binnen.

Toen de eerste vakantiegangers in Spanje arriveerden en met alle (valse) bescheiden voor het verlangde huisje stonden, ging het rap mis.
Het huisje was al verhuurd, of er woonden gewone Spaanse mensen in of er was helemaal geen huisje op het opgegeven adres.
Dan lag het adres braak.

Tuurlijk wist Peter dat het rap mis zou gaan.

Er melden zich uiteindelijk 398 gedupeerden uit Nederland en 150 uit België.
De politie hield de vluchtende Peter in oktober 2009 aan in een doodlopende straat in Spanje.
De officier van justitie eiste na uitlevering vier jaar gevangenisstraf.
De rechtbank veroordeelde hem in 2010 tot vijf jaar..

Vrijdag zat Peter gezond en wel opnieuw in de verdachtenbank van zittingszaal 14.
Het Openbaar Ministerie wil 506.802 euro en 35 eurocent van hem hebben.
Meer dan een half miljoen, dat is de berekende winst.

Peter gaf in 2010 de omvangrijke oplichting ruiterlijk toe.
Hij zei toen tegen de rechters dat hij er niet trots op was.
Vrijdag zei hij in dezelfde rechtszaal tegen andere rechters: ‘En daar heb ik ook straf voor gekregen.’

Tijdens de rechtszaak in 2010 wilde hij niets zeggen over het geld.
Vragen over geld vielen onder zijn zwijgrecht.
Rechters vroegen toen nog wel of hij het met anderen had geflikt, met andere oplichters.
Peter had geantwoord: ‘Nee, helemaal alleen.’

Vrijdag zei Peter dat er straks geen geldpot ergens verstopt op hem ligt te wachten zodra hij weer vrij man is.
Dat die suggestie wel is gewekt.
Ja, hij heeft geld verdiend met zijn gemene handel, maar iemand anders is er wederrechtelijk met dat geld vandoor gegaan.
Iemand anders?
Peter nu: ‘Ja, ik deed het niet alleen.’

Officieel komt Peter in februari 2013 op vrije voeten.
Dan heeft hij zijn straf uitgezeten en hebben wij hem vergolden.
Nieuwe kansen.

Hij was vrijdag in zijn uppie naar de rechtbank gekomen.
Niet met de boevenbus.
Peter zit inmiddels in de PP.
In het Penitentiair Programma dat in de laatste fase van detentie extra vrijheden geeft, ter voorbereiding op het echte leven.

Net als twee jaar geleden vroegen de rechters hem vrijdag wat hij straks – in de toekomst – in dat echte leven, gaat doen.
Peter antwoordde dat hij zijn oude beroep weer wil oppakken.
Parketvloertjes leggen.

Trouwens, recent had hij ook al weer een vloertje gelegd.
Waar?
Kan hij dat zeggen?
De rechters vragen er om.
Peter: ‘Op het ministerie van justitie.’

Rob Zijlstra

UPDATE – 16 november 2012 – uitspraak
Peter moet betalen en wel 459.981,01 euro. Dat iemand anders er met de poet vandoor is, zoals Peter suggereert, gelooft de rechtbank niet.  Daarnaar gevraagd heeft veroordeelde geen inzicht willen geven in de persoon die over het geld zou beschikken, zo staat in het vonnis. Of hij het kan betalen? De rechters: ‘Veroordeelde heeft aangegeven dat hij zijn oude werk, het leggen van vloeren, weer oppakt.’

.

.

• extra: kraaien

In het bovenstaande verhaal draait het om een ontnemingsvordering, een ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel.

Die vordering wordt na de strafzaak in een aparte procedure aan de rechtbank voorgelegd. De procedure is feitelijk een gewone en daarmee openbare strafzaak.

Enkel en alleen uit praktische overwegingen – iedereen blij – wordt deze openbare zitting schriftelijk tussen het Openbaar Ministerie en de advocaat van de veroordeelde afgehandeld. Gevolg is dat de praktische afhandeling zich buiten de openbaarheid afspeelt.

Justice must be done and must be seen to be done.

Dat zeggen ze zelf.
Het Openbaar Ministerie roept van de daken dat misdaad niet mag lonen en dat wat wel loont afgepakt zal worden.

Maar dat pakken gebeurt onzichtbaar.
Het komt voor dat justitie vele tonnen aan drugsgeld opeist, maar dat de verdachte uiteindelijk maar een paar euro hoeft te betalen.
En dat het dan daarna heel stil blijft omdat er geen haan in velden of wegen te bekennen is die er naar kraait.

Ik heb een verzoek ingediend bij het Openbaar Ministerie.
Ik wil inzage in de schriftelijke correspondentie tussen justitie en de advocaat van Peter.
Ik wil weten hoe justitie dealt, hoe zij rekenen.
En/of calculeren.

Het voorlopige antwoord van het Openbaar Ministerie luidde: een ongebruikelijke maar niettemin een interessante vraag.
Niet onwillens.
Nader of niet, maar u hoort…

[r.z.]