Het meisje

Het was schokkend nieuws, in maart vorig jaar.
Een meisje van 12 jaar uit Groningen was bevallen van een baby.
Het gebeurde tijdens een uitje van school, op het toilet.
Het meisje wist het, ze wist dat ze zwanger was en dat zoiets negen maanden zou duren.

Al snel werd duidelijk, na dna-onderzoek, dat de vader van het meisje waarschijnlijk de verwekker is.
Bloedverwanten zouden het ook gedaan kunnen hebben, maar die waren er toen niet.

Maandagmiddag tijdens de rechtszaak, kwam er nog een ijskoud feit bij.
Het meisje zou niet alleen door haar eigen vader zijn verkracht waardoor ze zwanger raakte.
Het meisje zou ook jarenlang – zes jaar, zei de officier van justitie – door haar vader zijn misbruikt.
Dat zou zijn begonnen toen ze een jaar of 6 was.

De officier van justitie had een hele nare rekensom gemaakt en de nauwelijks te bevatten uitkomst was dat niet uitgesloten moeten worden dat het meisje ten minste 300 keer is misbruikt.

Daarmee zei de officier van justitie niet meer en niet minder dat deze vader zijn bloedeigen kind misschien wel 300 keer heeft verkracht.
Want dat wordt met het woordje ‘misbruikt’ bedoeld: verkracht.

Seksueel binnendringen.

De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 10 jaar.

Niet eerder werd in Groningen een zo hoge straf geëist in een zedenzaak
Bij het bepalen van deze strafeis is rekening gehouden met een gebeurtenis uit het verleden van de verdachte vader die zelf 53 jaar is.
In 1995 werd hij veroordeeld tot 18 maanden cel wegens het verkrachten van een andere dochter, zijn oudste.

Daar zit je dan, aan de perstafel van zittingszaal 14 waar ik al zoveel rotvaders heb gezien die hun rotpoten niet konden thuishouden.
Dacht zelfs even: ik heb het nog wel erger meegemaakt dan dit.
Bestonden er maar grenzen.

De pers kreeg ook tikken op de vingers.
Hijgerig waren wij toen het schokkende nieuws bekend werd, naar het schoolplein gegaan.
Via Twitter waren journalisten op zoek gegaan naar klasgenootjes, omdat wij zogenaamd alles willen weten.
We belaagden het huis waar een angstig broertje van 11 jaar alleen was, omdat de vader had besloten ergens onder te duiken.
De directeur van de school had op de televisie een indringende oproep gedaan, hij had de journalistiek opgeroepen eens na te denken over haar eigen grenzen.
Die oproep moet verloren zijn gegaan, vrees ik, in een volgend incident.

In de rechtszaal werden maandag de feiten en de vermeende feiten gepresenteerd.
Maar moet ik die hier nu uitvoerig gaan beschrijven?
Om duidelijk te maken hoe afgrijselijk het is als een kind wordt verkracht?
En dat dan misschien wel driehonderd keer?
Verzin het zelf maar.

De vader had in de rechtszaal niet veel te vertellen.
Want waarom zou hij, zei een keer, als iedereen zijn conclusies toch al heeft getrokken?
Even later zei hij, hard in de microfoon, dat hij niemand heeft vermoord, misbruikt, niemand heeft verkracht.
En dat hij van zijn kinderen houdt.
Dat was het wel.
De vele vragen die door de rechters werden gesteld, beantwoordde hij met staren en stilzwijgen.

Rechter na een uur: ‘Hebben we wel contact?’
De vader, afgemeten: ‘U praat, ik luister.’

Bij de politie had hij aanvankelijk veel verteld en ook willen vertellen.
Dat hij zich voelde als Shrek, het groene monster, maar met een goed hart.
Later, toen hij niets meer wilde zeggen, had hij zichzelf een voetbal zonder randjes genoemd, zonder randjes omdat er te veel en te lang tegen hem was aangetrapt.

Op Sint Maarten zou het zijn begonnen.
Buren hadden hem een aardige man genoemd, behalve als hij dronken was, wat meestal zo was.
Familieleden hadden ‘ernstige vermoedens’.
Er gingen praatjes over het eiland, op school bestond een ‘niet pluis-gevoel’ over de vader en zijn kinderen.
Toen een en ander ter ore kwam van de onderbezette voogdijraad van Sint Maarten, keerde hij met de kinderen terug naar Nederland, naar Groningen.
Ze gingen bij zijn moeder wonen, bij oma.
Dat was ergens in 2008.

Aanvankelijk werd de vader alleen verdacht van eenmalig misbruik, negen maanden voor de bevalling.
Hij had dat ook bekend, hij had het een illusionerende passie genoemd.
Hij had drie slechte weken gehad, met veel paracetamol en rare dromen.
Toen hij werd geconfronteerd met de uitkomsten van het dna-onderzoek, was de reactie dat hij dus toch niet had gedroomd.

Omdat er veel vragen onbeantwoord bleven, werd het onderzoek voortgezet.
In februari van dit jaar werd de jonge moeder onderworpen aan een speciaal studioverhoor.
Eerst wilde ze dat beslist niet.
Ze deed het wel.

Ze vertelde dat ze dacht dat het normaal was, dat vaders seks hebben met hun dochters, terwijl op de televisie mensen te zien zijn die datzelfde doen.
Ze dacht dat alle meisjes die dingen deden.
Ze vertelde dat haar vader soms aardig was en soms ook niet.
Was hij lief, dan gebeurde het vaker.
Daarna ging hij altijd roken.

De rechters zien overeenkomsten met gebeurtenissen in de jaren negentig toen hij zijn oudste dochter verkrachtte en daar in 1995 voor werd veroordeeld.

De vader: ‘Geen commentaar.’

In het Pieter Baancentrum heeft hij niet meegewerkt aan onderzoeken.
De conclusie, vervat in 55 pagina’s, is dat de onderzoekers niets zinvols over de vader kunnen zeggen.

De advocaat vindt 10 jaar celstraf veel te veel.

Dat de vader de verwekker van het kind is, mag zo wezen, dat hij zijn dochtertje zes jaar lang heeft misbruikt, staat allerminst vast, vindt de raadsvrouw.
Die beschuldigingen zijn gebaseerd op de verklaringen van het meisje zelf, afgelegd tijdens dat speciale studioverhoor waar ze eerst niet aan wilde meewerken.
De verklaringen zouden daarom wel eens niet waar kunnen zijn, of onbetrouwbaar.

Volgens de advocaat is het openbaar ministerie veel te ver gegaan in de jacht op meer strafbare feiten.
Tegen het meisje is gezegd dat als ze niet wilde praten tijdens het studioverhoor, dat ze dan zou moeten praten in de rechtszaal.
Met iedereen er bij.
De advocaat: ‘En dat is laakbaar.’

De officier van justitie zegt dat er in de communicatie wat foutjes zijn gemaakt, dat er wat misverstanden zijn ontstaan.
Maar dat niet opzettelijk valse informatie aan het meisje (en aan haar pleegouders) is verstrekt.
Uiteindelijk, zegt de officier van justitie, heeft ze haar verklaringen in vrijheid afgelegd.

En dat advocaat 10 jaar veel te veel vindt, mag ze vinden, maar moet ze moet niet zeuren, zei – vrij vertaald – de officier van justitie: ‘Want ik had 16 jaar kunnen eisen.’

De rechters doen vandaag over tien dagen uitspraak (27 april).

Rob Zijlstra

• seksueel binnendringen
• kritiek op media

.

UPDATE – 27 april 2012 – uitspraak
De rechtbank heeft de vader conform de eis veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf. Niet alleen de verkachting is wettig en overtuigend bewezen, maar ook het jarenlange seksueel misbruik. Volgens de rechtbank is er geen reden te twijfelen aan de verklaringen die de 12-jarige dochter tijdens de studioverhoren heeft afgelegd. Haar verhaal vindt bovendien steun in verklaringen van getuigen. Het feit dat de man geen verantwoordelijkheid neemt, wordt hem door de rechtbank zwaar aangerekend.

HET VONNIS

.
UPDATE – 14 februari 2013 – eis in hoger beroep
Het OM heeft in hoger beroep een gevangenisstraf van tien jaar geëist tegen de inmiddels  53-jarige vader die zijn dochter misbruikte waardoor zij zwanger raakte en op 12-jarige leeftijd beviel. Dat laatste gebeurde tijdens een schoolreisje. Het meisje zou jarenlang seksueel door haar vader zijn misbruikt. In hoger beroep is opnieuw 10 jaar cel geeist, gelijk de straf die de rechtbank in Groningen hem op;legde. Hij ging tegen deze straf in hoger beroep.

UPDATE – 28 februari 2013 – uitspraak
Het hof heeft de vader veroordeeld tot 10 jaar celstraf, conform de eis, en gelijk aan de straf die de rechtbank Groningen in april 2012 oplegde. Ook toen was de eis 10 jaar.
HET ARREST [volgt]