Deurtjesbellen

Jan is een 52-jarige man, groot, met nog grotere handen en voor niks en niemand bang. Hij kijkt ontzettend nurks.

Esmee is een meisje van 12, tenger en gek op paardrijden.
Ze trilt vreselijk.

Hij werkt zes dagen in de week, staat elke ochtend om vijf uur op en rijdt dan vanuit het dorp in het westen van de provincie Groningen naar Almere.
Om alle kosten van het woon-werkverkeer te kunnen betalen, handelt hij op dag zes van de week in wortels.
De zevende dag is rustdag, dan gaat hij met echtgenote en zijn vier kinderen naar de kerk.

Zij heeft drie vriendinnetjes en samen halen ze soms kattenkwaad uit.
Zoals op 15 februari dit jaar.
Gingen ze ’s avonds lekker keetlellen.
Deurtjesbellen in het dorp.

Grote Jan praat met luidde stem.
Hij is boos en niet zo’n klein beetje ook.
Ze hadden hem geplaagd, ja, geterroriseerd.
En niet een keertje, maar zo vaak.
En niet alleen hem, maar ook anderen.
Maar die anderen durfden niks.
Nou, hij dus wel.

Zegt: ‘Ik werk zes dagen in de week en laat me niet plagen door kleine meisjes.’

De dorpsjeugd mocht graag bij Jan deurtjesbellen.
Lekker spannend, want hij kwam tenminste achter je aan. En dan schreeuwde hij er ook nog bij.

Jan zegt dat hij ‘natuurlijk’ te ver is gegaan, dat voorop. In zekere zin. Want eigenlijk ook niet.
‘Want ze doen het nu nooit weer.’

Hij had die avond in het donker achter de deur gestaan. En toen die ettertjes aanbelden, had hij de deur opengetrokken en had hij de kleine Esmee bij haar lange haren te pakken.
‘Ik pakte haar direct bij de kuif, ze kon geen kant op. Toen heb ik haar onder de lantaarnpaal getrokken en geslagen.’

Rechters: ‘En ook geschopt. En een knietje. En toen ze u smeekte te stoppen, ging u door. Dat zeggen de getuigen.’
Jan, bokkig: ‘Nee, ‘k heb alleen geslagen. Ik heb niet gekeken waar, maar ik heb haar wel flink geraakt. Ik was het zo zat.’

Rechters: ‘U was heel boos. Misschien bent u in uw woede vergeten wat u allemaal heeft gedaan.’
Jan, narrig: ‘Ik ben goed bij mijn verstand.’

Met opgeheven vinger vertelt hij de rechters dat die ouders beter op hun kinderen moeten letten, dat zijn eigen kinderen zoiets nooit zouden doen. En doen ze het wel, tiert hij, dan krijgen ze op hun falie.

Esmee werd flink te grazen genomen. Bloedneus, opgezwollen wang, pijnlijke knieën, gebroken duim en ze raakte twee keer kort buiten bewustzijn.
Zo werd ze die avond met een ambulance naar het ziekenhuis vervoerd.
Ze moest een tijdje op krukken lopen, hand in het gips.

En nu, negen maanden later, doet nog steeds veel zeer.
Pijn in het aangezicht, hoofdpijn, zijn er concentratieproblemen en nachtmerries.
Overal ziet ze dan dat woeste hoofd. Of zijn grote handen en voeten achter de ramen.
Paardrijden kan bijna niet meer.

De rechters vragen wat voor een vader hij is.
Jan antwoordt dat zijn kinderen weten wat nee is. En als ze toch iets doen wat niet mag, dan krijgen ze straf.
Maar hij slaat ze niet.
Zegt: ‘Ik ben een goede vader. Ze haten me niet.’

De rechters zeggen dat kinderen nu eenmaal dingen doen die niet mogen.
Ze zeggen: ‘Dat hoort bij kinderen. Ook bij uw kinderen.’

Jan bromt en gromt en roept – weer die vinger – dat de rechtvaardigheid zal zegevieren. Dat hij maanden is geplaagd. Herhaalt nog maar eens dat hij zes dagen in de week hard werkt en dat hij de kost met vier kinderen alleen moet verdienen.

De rechters: ‘U bent een rechtlijnige man. Voor u bestaan er slechts geboden en verboden.’
Jan, getergd nu: ‘Klopt. Ik ben een harde klootzak. Dat is mijn nadeel.’
Rechters: ‘En als ze nu weer bij u gaan deurtjesbellen. Wat doet u dan?
Jan, kribbig: ‘Politie bellen. Tenminste, dat hoop ik voor u.’

De rechters geven zich nog niet gewonnen.
Merken op, want dat staat in het dossier, dat zijn vrouw veel verdriet heeft over wat er is gebeurd. Ze vragen of er misschien andere problemen zijn in het harde leven van Jan. Spanningen of zo.
Misschien vanwege de verplaatsing van zijn werk naar helemaal Almere?

Voor het eerst briest hij niet, maar laat hij het boze hoofd zakken.
Zwijgt.
En breekt.
Dan moet hij huilen.

De officier van justitie heeft tijdens het uur dat de rechters Jan stevig ondervragen met een strakke blik naar hem gekeken.
Hij zegt dat hij naar de grote handen van deze grote man heeft gekeken en naar de tengere Esmee.
En dat je met zulke handen maar weinig hoeft te doen om zwaar lichamelijk letsel te doen ontstaan.

Hij kiest voor de pogingvariant.
Maar dan wel eentje met voorbedachten rade.
En daar staat wel eventjes acht jaar gevangenisstraf op.

Jan kijkt met de linkerhand onder de kin naar opzij, naar de muur met de kleine raampjes.

De officier van justitie zegt dat hier sprake is van een heel ernstig feit.
Maar dat hij ook rekening wil houden met de persoon van de verdachte.
‘Type ruwe bolster, blanke pit. Maar tijdens de zitting hebben we ook een andere kant van de verdachte kunnen zien. We zagen emoties. Hij brak. Misschien is er wel sprake van een verrassend zachte binnenkant.’

De officier van justitie zegt dat hij een stevige gevangenisstraf in gedachten had, maar dat hij door het verloop van de zitting op andere gedachten is gebracht: geen celstraf, maar een werkstraf van 200 uur en twee maanden voorwaardelijke celstraf.
En het betalen van geleden schade aan Esmee: 3.000 euro.

Jan heeft zijn tranen weggeveegd en is weer de man bij wie de jeugd van het dorp zo graag mag keten.
Bromt: ‘Kan d’r niks aan veranderen.’
En, zich bewust van de aanwezigheid van de ouders van Esmee: ‘Komen ze d’r mooi van af.’

Je ziet de rechters denken: ‘Wat jammer nou dat hij nu weer die harde kant laat zien.’

Rob Zijlstra

UPDATE – 26 november 2009 – uitspraak
Jan is veroordeeld tot een werkstraf van 180 uur en twee maanden voorwaardelijke celstraf wegens een poging tot zware mishandeling.  Niet met voorbedachten raad, zoals de officier van justitie het zag, maar impulsief. De rechtbank rekent het hem zwaar aan, want hij zo groot en zij zo klein. Naast de werkstraf moet hij aan Esmee 2000 euro schadevergoeding betalen.

10 comments

  1. Mooi beschreven, aparte zaak. Leek net alsof ‘Jan’ tijdens de zitting een soort toneelspel opvoerde, zijn gedachtegang was in ieder geval voor mij verwarrend. Straf lijkt mij gepast, als de koekjes en het drinken voor de vriendinnen maar niet meegerekend wordt in de geldvordering… redevoering van de advocaat van het meisje was sowieso belabberd.

  2. Nu hoor ik toch eigenlijk het verhaal van een kerel die wel graag anderen aan de regels mag houden, maar zelf moeite heeft met de grenzen waar hij mee te maken heeft… Hoe zou hij zichzelf bestraft hebben, als hij rechter was?

  3. Tja. Jan is 52, groot, sterk, indrukwekkend. En die voelt zich geterroriseerd door belletjetrekken van kinderen? Dat alleen al vind ik lachwekkend. Dat hij ze de stuipen op het lijf jaagt door er schreeuwend achteraan te gaan werkt als koren op de molen. Dit levert de experimenterende jeugd alleen maar meer spanning op. Dus doen ze het steeds vaker JUIST bij hem. Advies aan Jan: Negeren die hap. Gaat vanzelf over.
    Toen hij haar beet had had hij haar ook bij haar ouders kunnen brengen en die ouders uitleggen dat hij van dit soort grappen niet gediend is en dat zij aan het opvoeden moeten.
    Maar een 52-jarig gezinshoofd, groot en ontzagwekkend, godsvrezend, die een klein meisje als boksbal gebruikt is gewoon niet goed bij zijn hoofd. En die verdient een flinke straf. Zoals hij zelf zei: “Ze doen het nu in elk geval nooit meer!”. Dit geldt natuurlijk voor hem net zo.
    Een laf taakstrafje zal hij gelaten uitdienen, en daarna is het business as usuall en gaat hij verder op dezelfde voet zoals hij al 52 jaar doet.
    Doet m geen zier. Daar lossen zijn achterliggende problemen ook niet van op.
    Nee, Jan moet maar eens een tijdje tussen andere grote stoere mannen verkeren van het type ruwe bolster, donkere pit. Misschien dat hij dan zijn zegeningen eens leert tellen. Kan hij meteen eens tot tien leren tellen als er weer eens aan het deurtje gebeld wordt….

  4. Ik krijg altijd een beetje koud kippenvel als boze vaders zeggen dat hun kinderen wel weten wat nee betekend. Zeker boze vaders die voor dit soort heftige geweldsdelicten tegen minderjarige terechtstaan.

    Zou hij nog steeds zo trots zijn dat zijn kinderen weten wat nee betekend als hij de getuigenissen ziet van mishandelde kinderen die zich heel goed hebben ingeprent hoe ze met alle macht (en dus machteloosheid) die ze hadden een pak slaag ‘konden’ voorkomen.

    Angst is nooit een gezond opvoedmiddel. Maar hoe voed je iemand op die alleen die taal verstaat?

  5. Ik moet zeggen dat ik het belachelijk vind dat alleen omdat de beste man moet huilen op de zitting hij een lagere straf krijgt dan gangbaar is. Ik ben met P@t eens dat het haast lachwekkend is dat een man van 52 zich geterroriseerd voelt, en al helemaal dat deze volwassen man dan op deze manier reageert.
    Maar het lachen vergaat mij als ik me bedenk dat het meisje waarschijnlijk jarenlang de gevolgen van dit incident zal voelen..

  6. Maar het lachen vergaat mij als ik me bedenk dat het meisje waarschijnlijk jarenlang de gevolgen van dit incident zal voelen..
    ;Jan draagt al dertig jaar de gevolgen.
    Zullen we in het vervolg deurtje gaan bellen bij Karin.
    Of was het nu Esmee.
    Laten we ons nu niet gaan vergissen bij de deur.
    Alle gekheid op een deurbel. In het geval u wilt storen en stoort lijkt het mij niet zo vreemd dat men daar gestoord van word of misschien al wel was. Wie zet zijn trillende handen nu aan een deurbel?
    Natuurlijk gaat dat ding als een wekker af.
    Kan ze nergens anders ……….
    Ik hou maar op want anders krijg ik ook nog een werkstraf.

  7. Een mooi stuk weer, zal hier zeker vaker lezen.
    Net als laatst.
    Met Mario in zijn Golf.
    Schrijfstijl neigt alleen iets teveel naar Annie M.G. Schmidt trouwens, maar da’s een kwestie van smaak.
    Deze post van mij is ook in de stijl die ik bedoel.
    Dat je het even weet.
    Ok.
    Tot ziens.

  8. Jan is een held zeg.
    Ik wil denk ik niet weten wat daar achter gesloten deuren plaatsvind.
    Dat Jan tijdens de rechtszaak in boehoehoe uitbreekt……..

    Dat Esmee en haar vriendjes deurtje bellen…..heerlijk jong,onschuldig vermaak…wie heeft zich er niet –schuldig– aan gemaakt?
    Waar hebben we het over?
    Deurtje bellen……

    Wat voor vent ben je,om hen op te wachten en aan huid en haar vrij ernstig te grazen neemt?
    Een meisje notabene?!!!

    Hier in de straat –doet– de jeugd het ook wel es.
    Na de eerste keer…doe ik gewoon de deur niet meer open,loop er niet heen,en is the fun er snel af.
    Laat ze heerlijk onschuldig plezier hebben.

    Ook mijn zoon heeft deurje gebeld.
    Tuurlijk pedagogisch verteld dat het niet okey is.

    Maar de eerste die hem om deurtje bellen te grazen neemt.
    Die hoeft niet voor de rechter.

    Alhoewel…..

    Jawel,want eigen rechter spelen mag niet.

    Fijn om te lezen dat Esmee in elk geval compensatie tegemoed mag zien.
    En Jan 180 uur mag werken en 2 maand voorwaarlijk krijgt.

    Esmee……..
    Hopelijk blijf je kattenkwaad houden,je bent nog jong.
    Verlies je onschuld niet,al heeft Jan dat waarschijnlijk het voor een groot deel al uit geslagen……..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s