Geheime dienst

Buiten de rechtbank kun je horen zeggen dat als je niets hebt gedaan, je dan ook niet hebt te vrezen.
In de rechtszaal wordt dat niet vaak gezegd.

Verdachten die daar wel zitten, maar niets hebben gedaan, hebben wel degelijk te vrezen.
Bijvoorbeeld dat ze je voorlopig niet vrijlaten en in het ergste geval dat ze je een lange gevangenisstraf opleggen voor een misdaad van een ander.

Een verdachte is zelden tot nooit ten onrechte verdacht.
Er is altijd wel iets of wat.
Het gaat erom of de rechters dat iets of wat, op basis van geleverde bewijzen, voldoende vinden om van de onschuldige verdachte een schuldige dader te maken.
Wie wordt vrijgesproken, is bijna altijd toch terecht verdachte geweest.

Verdachten die niets hebben gedaan, hebben geen andere mogelijkheid dan te ontkennen.
En dan komt het er op aan dat je dat geloofwaardig doet.
Dat laatste valt in de dagelijkse praktijk van de rechtszaal niet mee.

Harrie (30).
Hij stond deze week terecht omdat hij wordt verdacht van een serie misdrijven, onder meer van het stalken van zijn ex.
Na vier weken verkering, liet hij haar naam groot in zijn nek tatoeëren.
De inkt was nog niet droog of het ging mis.
Op allerlei manieren probeerde hij haar opnieuw het hof te maken en als hem dat niet zou lukken, dan moest Annemieke dood.

Dat stond bijvoorbeeld in de 941 sms’jes die hij in drie maanden tijd verstuurde.
Harrie zei dat het net andersom was, dat zij wilde dat hij weer bij haar kwam.
Alleen bleek dat niet uit de 1.349 sms’jes die zij in die periode naar zijn telefoon stuurde.

Eenmaal reed hij met de auto tegen de gevel van de woning waar Annemieke op dat moment verbleef.
Dat wil zeggen, zijn auto deed dat.
Harrie: ‘Ik heb daar niks mee nodig.’
Zijn auto was die dagen gestolen.
Zegt hij.

Er was richting de ex dreigende taal geuit vanaf het Hyves-account van Harrie.
Heeft hij ook niet gedaan.
‘Mijn Hyves was toen gehacked.’

De officier van justitie zegt tegen de rechters, terwijl ze naar Harrie kijkt: ‘Deze verdachte gaat morgen ontkennen dat hij hier vandaag is geweest. Achttien maanden.’

Dmitry (47) die zichzelf liever Dieter noemt, roept bij aanvang van het proces tegen de rechters dat hij doorvecht tot aan Straatsburg om zijn mensenrecht te halen.
In zijn hand houdt hij een rode map vol papier vast waarmee hij, om te laten zien dat het menens is, om zich heen zwaait.

Dieter was vanuit Rusland gekomen en had asiel aangevraagd bij het aanmeldcentrum in Ter Apel.
Omdat getwijfeld werd aan zijn identiteit, doorzochten ze zijn bagage.
In de bagage zat een laptoptas met laptop en toebehoren, waaronder een SD-kaartje en ook DVD’s.
Om achter de ware identiteit te komen, volgde een digitaal onderzoek.
Het resultaat van de zoektocht: een stroomstootwapen en kinderporno; 34 foto’s en 36 films.
De foto’s zijn niet van de ergste soort, maar op de filmpjes is te zien hoe baby’s door mannen worden verkracht.

Dieter is opgewonden, want hij is onschuldig en zit al maanden vast.
Stroomstootwapen?
Het is een zaklamp die je ook als stroomstootwapen kunt gebruiken.
In Rusland gebruikte hij die, zegt hij, om zichzelf te kunnen verdedigen.
Maar hier waar niemand hem aanvalt, is het een zaklamp.

Kinderporno?
Dieter: ‘De geheime dienst.’

Een paar dagen voor vertrek was zijn woning overhoop gehaald, alles doorzocht, een grote puinhoop en zijn laptop had op de grond gelegen.
Zegt: ‘Dieven hadden iets gestolen, maar er was niets gestolen en de deur was met een sleutel geopend.’

Rechters: ‘De geheime dienst.’
Dieter: ‘Omdat ik de oppositie vertegenwoordig.’

Rechters: ‘Maar met welk belang?
Dieter, onverstoorbaar: ‘Iemand van de oppositie gaat het land uit, dan ben je een verdorven mens. Dus hebben ze die kinderporno op mijn computer gezet. Een ideale provocatie.’

Rechters: ‘Hoe kon de geheime dienst weten dat u wegging?
Dieter: ‘In Rusland worden telefoons afgeluisterd.’

De officier van justitie: ‘Wel een beetje omslachtig van de geheime dienst om hem op deze manier zwart te maken. Ze hadden hem ook van straat kunnen plukken en hem in een hok kunnen gooien.’
Dieter zegt dat ze dat ook een keer gedaan hebben.
Hij was uit zijn huis gehaald door mannen met maskers op, ze hadden hem geblinddoekt en in een auto gegooid er ergens in een kelder mishandeld.
Tanden kapot, alle ribben gebroken.
Daar heeft hij nu nog last van.

Rechters: ‘Jaa ja.’

Dieter gaat onverdroten verder.
Hij is gespecialiseerd in computers, hij installeert programma’s voor kranten en hij is journalist.
Hij schrijft kritische artikelen over de zittende macht, over Poetin en over de waarheid over Poetin die je maar beter niet kunt weten.

De advocaat: ‘Dieter is politiek actief. Hij wordt in de gaten gehouden.’

De officier van justitie zegt dat een en ander is onderzocht en dat het deels klopt dat verdachte tot de oppositie kan worden gerekend want hij schrijft kritische verhalen.
‘Toch blijft wat hij zegt ongeloofwaardig. Het is te groots. Ik eis tien maanden gevangenisstraf.’

Dieter, strijdvaardig: ‘Straatsburg!’

Dacht: maar stel nou dat het waar is?
Geheime diensten doen vaker rare dingen.
En had de officier van justitie niet gezegd dat Annemieke zelf ook niet zo’n lieverdje is?

Rob Zijlstra

• Straatsburg

.

UPDATE – 3 mei 2012 – uitspraak
Zes maanden celstraf voor Dieter die dit vonnis hoofdschuddend aanhoorde. Zijn verhaal over de Russische geheime dienst is dermate onlogisch, zo vinden de rechters, dat dit scenario terzijde moet worden geschoven.

Harrie kreeg 15 maanden celstraf opgelegd waarvan 5 voorwaardelijk wegens belaging, bedreiging, het plegen van vernielingen, diefstal met braak en grafschending. Opgeteld moet hij bijna 15.000 euro op tafel leggen om de schade te vergoeden. Er wordt een regeling met hem getroffen.

.

Foto’s

Nelis (46) is een excentrieke man uit Noord-Groningen.
Ziet hij een nieuw woord, een woord dat hij nog niet kent, dan zoekt hij dat op, op het internet.
Hij heeft wel zijn voorkeuren.
Vrouwen.
Dat wil zeggen: foto’s van vrouwen.
Nelis is vooral geïnteresseerd in de ontwikkeling van de vrouw en haar lichaam.
Maar ook in radioactiviteit.

Aan geweld heeft hij een broertje dood.
Daar wordt hij emotioneel van.
Een paar keer had hij een e-mail gestuurd naar de Amerikaanse ambassade.
Of ze daar wel wisten dat er vreemde dingen gebeurden op de website van Britney Spears.
Zegt: ‘Dat bracht me in verwarring.’

De rechters zeggen dat ze het verband niet helemaal begrijpen.
Nelis: ‘Ik heb het blijkbaar verkeerd gedaan.’
Rechters: ‘De harde schijf van uw computer was twee terabyte groot.’
Nelis: ‘Vroeger moest je daar honderden euro’s voor betalen, maar nu niet meer.’

Nelis is ook een eenzame man.
In de afgelopen veertien maanden, vertelt hij, had hij tien naasten weg moeten brengen.
Ook daardoor is het gekomen dat zijn huis zo vol staat met inboedel, er kan nauwelijks nog iets bij.
Het is er ook een beetje vies.

Zegt: ‘Oude vrouwen kunnen heel mooi zijn. Je hebt ook lelijke jonge vrouwen die dan een bloeiperiode meemaken. Maar het mooiste is een serie, van baby tot oude vrouw.’

Zijn computer was kapot gegaan.
Niet zo heel vreemd, want Nelis zat vaak achter de computer.
Zo’n negentien uur per dag.

Hij had de kapotte computerkast naar Saturn in Groningen gebracht.
Saturn seinde de politie in.
Kinderporno.

Onderzoek wees uit dat Nelis 2,4 miljoen foto’s van het internet moet hebben gedownload.
Een flink deel daarvan had hij ook weer verwijderd.
Opgeteld stonden er nog zo’n 800.000 foto- en filmbestanden op harde schijf.
De politie vond tienduizenden foto’s met het predicaat ‘verdacht’.
Uiteindelijk werden 16.000 foto’s aangemerkt als kinderporno.

Een paar foto’s hingen bij hem thuis aan de muur.
Nelis: ‘Kunst.’
De aanklaagster: ‘Ook kinderporno, de meest ernstige vorm van kindermisbruik.’

Nelis zegt dat hij er nooit bewust naar op zoek is geweest.
Wel naar het woord.
Nelis: ‘Ik heb zelfs de universiteit gebeld en gevraagd naar de betekenis van het woord kinderporno. Ik bedoel, een woord kan meerdere betekenissen hebben. Op een kussen kun je zitten, maar kussen kan ook erotiek zijn.’

De rechters: ‘U gebruikte zoektermen die gerelateerd zijn aan kinderporno. Bijvoorbeeld Lolita.’
Nelis: ‘Ja. Daar is zelfs een boek over geschreven.’

Zelf denkt Nelis dat het cultuurgebonden is. Dat als je in Japan zou zijn geboren, het dan weer anders is. Een nudistische opvoeding hoeft op zich niet schadelijk te zijn. Of neem dat socialistische meisje dat in Groningen studeerde en nu bij de FARQ zit in Peru.’
Rechters: ‘Colombia.’

Nelis: ‘Die 16.000 foto’s moeten er tussendoor zijn geglipt.’

De officier van justitie zegt dat Nelis wil doen geloven dat hij tegen geweld en kinderporno is, maar dat zijn computer iets anders bewijst.’
Nelis stelt voor dat er een schaduwcomputer aan zijn ip-adres wordt gekoppeld, zodat hij een beetje in de gaten kan worden gehouden.

De officier van justitie heeft andere voorstellen.
Zij vreest op basis van de rapporten van psychiater en psycholoog het ergste.
Dat Nelis met zijn impulsiviteit, zijn parafilie, zijn depressiviteit en zijn eenzaamheid wel eens een echte kinderverkrachter kan worden als de druk te groot wordt.

Er volgt een verhandeling over het leven van Nelis tot nu toe, over zijn immer dronken en agressieve moeder die hem altijd kleineerde, over de hervormde en de gereformeerde de kerk.
Nelis is overgestapt op Bhagwan.
Zegt: ‘Met liefde en respect kun je meer krijgen dan met onderdrukking.’
Rechters: ‘U komt niet veel buiten de deur.’
Nelis: ‘Ik heb tot mijn 23ste in de kroeg gezeten. Toen was het geld op.’

De reclassering denkt met wat controle en begeleiding Nelis onder de duim te kunnen houden.
De officier van justitie denkt van niet.
Zij zegt dat de reclassering misschien wat te optimistisch is en stelt voor Nelis een tbs met voorwaarden op te leggen.
Zegt dat dat kader de beste garanties biedt.

De advocaat: ‘Daar ben ik absoluut op tegen. Als je de samenleving zo veilig wilt maken zoals de officier van justitie wil, dan moet je Nelis voor altijd opsluiten in een hut, het liefst ver buiten de stad en zonder computer. Dan doet ie het nooit weer.’
De officier van justitie: ‘Mee eens. Je kunt geen mensen opsluiten en dan doen alsof het probleem is opgelost. Maar ik zoek een balans tussen recidivebeperking en veiligheid.’

Mocht de rechtbank niets in het tbs-met-voorwaarden-voorstel van de officier van justitie zien, dan moet Nelis wat het openbaar ministerie betreft een gevangenisstraf krijgen van twee jaar, waarvan acht maanden voorwaardelijk met een proeftijd van tien jaar.

Nelis heeft het laatste deel van de strafzitting met gebogen hoofd en de handen gevouwen aangehoord.
Hij merkt op dat hij veel op het internet had gezocht, maar dat de wetgeving zeer moeilijk bereikbaar is voor de gewone burgerij.

Rob Zijlstra

.

extra
tbs met voorwaarden
Bij een tbs met voorwaarden wordt iemand niet onder dwang behandeld in een kliniek. Wel krijgt zo iemand allerlei voorwaarden opgelegd waaraan hij zich moet houden. Vaak is dat een verplichte (ambulante) behandeling in een psychiatrische kliniek, aangevuld met andere voorwaarden, bijvoorbeeld een verbod op het gebruiken van alcohol of drugs. Wie zich niet aan de afspraken houdt, kan – na tussenkomst van de rechter – alsnog de maatregel tbs met dwangverpleging opgelegd krijgen.

.

UPDATE – 1 maart 2012 – uitspraak
De rechtbank ziet het heel anders. In beginsel, staat in het vonnis, is een langdurige gevangenisstraf passend, maar in dit geval kan worden volstaan met een taakstraf van 240 uur en 12 maanden voorwaardelijke celstraf met een proeftijd van 4 jaar. De reclassering krijgt de opdracht toezicht te houden waarbij Nelis openheid moet geven over zijn internetgebruik.

Hellig

Het strafrecht – de meningen zijn verdeeld – is nooit bedoeld om het kwaad van de criminaliteit uit te bannen.
Het strafrecht huppelt altijd achter de misdaad aan.
Zodra het strafrecht in beeld komt, is het leed al geschied.
Daarom bestaan er meningen dat zwaardere straffen ook niet helpen de boel veiliger te maken.

Een van de gedachten achter het strafrecht is om te voorkomen dat we elkaar bij vermeend onrecht de hersenen inslaan.
Eigenrichting is sinds 1809 niet langer de bedoeling.

Voor Roel en Rikus is dat een hele uitkomst, want ze zouden een volksgericht waarschijnlijk niet hebben overleefd.

Roel (49) uit Groningen probeerde vorig jaar als oppas het 7-jarige dochtertje van zijn vriendin Lucia te verkrachten.
Hij zou dat volgens het openbaar ministerie op alle mogelijke manieren hebben geprobeerd, maar tevergeefs.
Het meisje was nog te klein, maar desondanks oud genoeg om het aan haar moeder te vertellen.

Roel zegt dat de moeder liegt en doet er verder het zwijgen toe.
De rechters zoeken het maar uit.
Het openbaar ministerie eist een gevangenisstraf van twee jaar, waarvan acht maanden voorwaardelijk.

Ook Rikus (63), eveneens uit Groningen, zou waarschijnlijk akelig aan zijn einde zijn gekomen.
Hij kan kleine jongens niet weerstaan.
Als conciërge op een basisschool en organisator van kerkelijke kinderkampen in Oost-Europa had hij het daarom met zijn pedofiele gevoelens zwaar te verduren.
Zijn kerk heeft hem (voorlopig) verbannen, maar Rikus blijft bidden en hoopt op genezing.

De rechters houden hem voor dat hij er rekening mee moet houden dat bidden niet helpt en dat een behandeling wellicht meer zoden aan de dijk zet.
Rikus knikt.
In de gevangenis zit hij voortdurend lang na te denken.
Hij heeft al bedacht dat kinderen er helemaal niet van genieten als ze worden vastgebonden en verkracht.
Aanvankelijk dacht hij dat wel, op basis van 2.800 foto’s en 636 films die hij van het meest ranzige deel van het internet haalde.
Of kreeg van andere mannen uit zijn vriendennetwerk.

Ook Rikus hoort een strafeis van twee jaar cel, waarvan acht maanden voorwaardelijk.

Wim (39) uit Winschoten brengt een ander verhaal mee naar de rechtbank.
Hij zou misschien in vroegere tijden als held op een krakende kar door het dorp zijn gereden.
Wim weet inmiddels beter.
Hij had het niet moeten doen.

De rechters: ‘Maar u was boos.’
Wim: ‘Ik was hellig in de pokkel.’
Rechters: ‘Ontzettend kwaad.’
Wim: ‘Ja.’

Hij was op bezoek bij de vriend van zijn dochter en net toen hij zijn zevende glas Berenburg tot zich had genomen, vertelde die vriend dat zijn dochter seksueel was misbruikt.
Door John.
Wim: ‘Iedereen wist daar van. Behalve ik. Er knapte iets.’

Het geval wil dat John zijn oude vriend van vroeger is.
Samen hadden ze een hoop uitgevroten, tot aan inbreken toe.
En dat niet alleen.
John is nu de partner van Els.
Els is zijn ex.
John is dus ook de stiefvader van zijn dochter.
Nachtenlang hadden hij en John er destijds over gepraat, over de vraag of het wel kon. Of het wel kon dat John met Els verder ging.
Ze vonden uiteindelijk dat dat moest kunnen.

En dan moest hij dit horen.

Wim griste laaiend een halfvolle fles Rosé van tafel en marcheerde 3,6 kilometer door Oost-Groningen, naar het huis van zijn oude vriend.
Toen hij daar aankwam, was de fles leeg en sloeg hij de ruiten van de achterdeur in en denderde naar boven, naar de slaapkamer.
Daar lagen John en Els vredig te slapen.

Wim riep eerst nog ‘jij hebt aan mijn kind gezeten’ en begon vervolgens met de rechtervuist te meppen op het hoofd van zijn oude maat.
Met de linkerhand sloeg hij de lege fles kapot tegen het deurkozijn om vervolgens John er mee te bedreigen.
Beide belandden in het ziekenhuis.
Wim met een gebroken linkerhand, John met een bloederig en toegetakeld hoofd.

Wim: ‘Ik heb geslagen, maar hem niet met die fles geraakt. Met die fles wilde ik hem alleen maar bang maken.’

John zal later verklaren dat hij geen fles heeft gezien.
Els die doodsbang was geweest, wel.
De officier van justitie zegt dat ze dat met de fles niet kan bewijzen en maakt daarom van de ten laste gelegde poging tot moord een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel.

Dit alles speelde zich een jaar geleden af.
Wim zegt dat hij John en Els sindsdien nooit meer heeft gezien.
Komt hij ze tegen, dan zal hij hen negeren.
Hij is er helemaal klaar mee.

De officier van justitie zegt dat Wim voor eigen rechter heeft gespeeld.
Zegt dat ze zich daar ook wel iets bij kan voorstellen, gezien de aanleiding, maar benadrukt dat ‘dit niet de manier is’.

De officier van justitie zegt ook dat Wim na de scheiding met Els een nieuwe relatie kreeg, een internationale baan, een huis en dat het uiteindelijk goed is gekomen met zijn leven.
En dat het openbaar ministerie deze positieve ontwikkelingen niet met een gevangenisstraf wil doorkruisen.

De eis: een taakstraf van 240 uur en vier maanden voorwaardelijke celstraf.
‘En dan mag hij van geluk spreken’, voegt ze er een tikkeltje bozig aan toe.

De dochter van Wim heeft uiteindelijk aangifte gedaan tegen John.
Die aangifte ligt al bijna een jaar te wachten op een plank bij het openbaar ministerie.
Want zo werkt het vandaag de dag ook.

Rob Zijlstra

.

zie ook: eigenrichting

.
UPDATE – 3 maart 2011 – vervroegde uitspraak
De rechters hebben over Roel nagedacht en vastgesteld dat de verklaringen van de moeder en het dochtertje veel vragen oproepen, te veel. Het strafdossier biedt onvoldoende bewijs om tot een veroordeling te komen. Oftewel: Roel is vrijgesproken en onmiddellijk in vrijheid gesteld.

UPDATE – 10 maart 2011 – uitspraak
Wim heft zich niet schuldig gemaakt aan een poging moord, dan wel doodslag dan wel aan een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Wim heeft zich wel als eigenrechter, schuldig gemaakt aan mishandeling en vernieling. Zo staat het volgens de rechters niet vast dat hij heeft geslagen met die fles. Het vonnis: een taakstraf van 100 uur.

.

knalhard

Ik droomde dat de Grote Markt in Groningen op een ochtend volstroomde met kinderen.
Duizenden kinderen.
En dat het nieuws van deze gebeurtenis zich razendsnel via Hyves verspreidde en dat daarna ook de pleinen in andere steden door kinderen werden bezet.
En die kinderen deden in mijn droom niet vrolijk of jolig, zoals grote mensen doen als ze samen ergens tegen zijn.

De kinderen keken boos en riepen: ‘Wij willen niet langer seksueel worden misbruikt.’ En: ‘Papa, ik wil veilig naar bed.’

In mijn droom keken de volwassenen vol schaamte toe.
Ze zeiden zachtjes tegen elkaar: ‘Kijk, onze kinderen pikken het niet meer.’
Er werden briefjes uitgedeeld.
Daarop stond, zo droomde ik, dat de kinderen pas naar huis gaan als de burgemeester en de president in het Jeugdjournaal beloven dat er iets aan wordt gedaan.

Ik schrik wakker, blijk in zittingszaal 14 te zitten en hoor de verdachte tegen de rechters zeggen dat het een geintje was, een grapje, dat zijn jongste zoontje in zijn mond moest plassen.
En dat het helemaal niet waar is dat zijn echtgenote vaak had gezegd dat het altijd wel lang duurde als hij de jongens naar bed bracht.
Volgens Auke staan de verklaringen op gespannen voet met de waarheid.

Dat de jongste ’s avonds de deur van zijn slaapkamertje barricadeerde, uit angst voor zijn komst, klopt ook niet.
Zoontje deed dat omdat er een keer was ingebroken.
Ja, hij ging wel eens op bed liggen.
Nee, niet in bed, dat is wat anders.
En ja, dan zat hij wel eens aan de piemel van zijn zoontjes.
Ja, dat zijn seksuele handelingen.
Nee, het had geen seksuele lading.
Het was liefde.

Om die reden ook hielp hij de jongens met douchen, ook toen ze dat al lang zelfs konden.
Ze stonden dan in een rijtje, te wachten op hun beurt.

De rechters kijken ernstig en in de rechtszaal is het stiller dan normaal.

De rechters zeggen dat hij zijn zoontjes aftrok, want dat hadden ze gelezen in de verklaringen.
Auke: ‘Ik ben wel eens te ver in de liefde gegaan. Nou, dat spijt me dan.’

Auke is 65 jaar, vader van drie zonen en twee dochters.
Die zijn nu volwassen.
Alleen de jongste zoon heeft aangifte gedaan.
Dat deed hij in 2008 toen hij 28 jaar was.
Het misbruik had plaats in de jaren negentig.

Alle broers en zussen hebben verklaringen afgelegd tegen hun vader.
Ze hebben al jaren geen contact meer met hem.
Zo’n vader, schreef de jongste zoon in een brief aan de rechters, kun je ook missen als kiespijn.
Auke: ‘Het is knalhard om dat te horen als je altijd alles voor je kinderen hebt gedaan.’
Binnen de familie waren vermoedens.
Ook was een keer een vertrouwensarts op bezoek geweest, samen met een ouderling van de kerk om te praten.
En zijn echtgenote had hem vaak gewaarschuwd.
Toen ze dat te vaak had gedaan, ging ze bij hem weg.

Auke: ‘Ja, van de een op de andere dag. En ik weet nog steeds niet waarom.’
Hij weet wel waarom de kinderen hem niet meer willen zien: ‘Dat komt door die scheiding.’

De verdachte wordt omgeschreven als een rigide, dominante man.
Er is sprake van narcisme en pedofilie.
Op de website van zijn eigen automatiseringsbedrijf staat dat de wensen van de klant bij hem centraal staan.
Maar thuis duldde hij geen tegenspraak en was zijn wil wet.

Na de aangifte door de jongste zoon, ondersteund met verklaringen van de anderen, begon de politie een onderzoek dat resulteerde in 2009 in de aanhouding in de tuin achter zijn woning.
Binnen viel het oog van een agent op een computerbeeldscherm: hij zag een foto – als screensaver – van een bloot jongetje.
Voor de zekerheid werden computers en toebehoren meegenomen.

Jawel, kinderporno.
Welgeteld 5.816 foto’s en 47 films waarop is te zien hoe kleine kinderen door volwassenen worden verkracht en nog erger.
Auke zegt dat hij het niet heeft gedownload, maar dat hij wel wist dat het op zijn computer stond.
Hoe dat zo is gekomen?
Hij zegt: ‘Geen idee.’

De rechters confronteren hem met gesprekken via MSN die hij voerde met een man die een lotgenoot wordt genoemd.
Ze wisselden foto’s uit en voorzagen die van commentaar.
Auke: ‘Om onze afkeuring te uiten.’
Rechters: ‘Nietwaar, het zijn gesprekken tussen twee mannen die hun seksuele belangstelling uitwisselen. En daarbij waande u zich onbespied.’

De officier van justitie zegt dat Auke met zijn lustgevoelens aan de haal is gegaan.
Dat hij zijn kinderen jaren achtereen misbruikte en dat hij zich tien jaar later inliet met kinderporno.
Dat een deel van zijn misdaad zo oud is dat die nu is verjaard, maar dat er voldoende overblijft: ‘Ik eis vier jaar celstraf waarvan een jaar voorwaardelijk.’

Omdat Auke heeft laten weten niet het nut in te zien van een behandeling en daar dus ook niet aan zal meewerken, wil de officier een proeftijd van tien jaar in plaats van de gebruikelijke twee.

Vijf van de zes zaken die de rechtbank van Groningen donderdag behandelde betroffen (nare) zedenzaken.
Er wordt wel gezegd dat de zedenzaken die voor de rechter komen, maar het topje van de ijsberg zijn.
Dat er bij de politie onvoldoende capaciteit is het aanbod te onderzoeken, waardoor aangiftes maandenlang en nog langer op de plank blijven liggen.

Ik ben zo bang dat als de kinderen uit Groningen die op dit moment (vanavond bijvoorbeeld) seksueel worden misbruikt naar de Grote Markt gaan, dat het plein dan vol staat.
En dat wij volwassenen dan niet toekijken, maar gewoon doorlopen en tegen elkaar zeggen dat zoiets toch niet waar kan zijn.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 24 februari 2011 – uitspraak
De rechtbank heeft Auke veroordeeld tot een gevangenisstraf van 30 maanden. HIj heeft zijn positie als ouder misbruikt. Een voorwaardelijk deel – zoals geeist – ziet de rechtbank niet zitten omdat de man niet wil meewerken aan een behandeling. De rechters noemen dit laatste zorgelijk. Daar tegenover staat dat de kans op herhaling nihil is, omdat de kinderen inmiddels volwassen zijn, zo staat in het vonnis.

HET VONNIS (volgt)

Seks in de rechtszaal

Met enige regelmaat duiken malle onderzoeken op die vertellen hoe vaak wij aan seks denken.
Kranten maken daar ter verstrooiing steevast kleine nieuwsberichtjes van, omdat er al genoeg ellende valt te melden.

Dus dan willen wij u doen geloven dat u, man, 13 keer per dag aan seks denkt en u, vrouw, 5 keer.
Of 34 keer.
Volgens recent Brits onderzoek is dat omgerekend een uur per vrouw per dag.
Het zal zo wezen.

In de zalen van het strafrecht speelt seks een grote rol.
In zittingszaal 14 gaat het vaker over seks dan over drugs, woninginbraak of gewapende overvallen.
Seks kent misschien ook wel meer variaties dan de misdaad.

Bloednerveus stapt Leo (20) donderdag zittingszaal 14 binnen.
Hij zegt dat hij altijd van het ergste uitgaat.
In dit geval van tbs.
De rechters proberen hem een beetje gerust te stellen.
Ze zeggen dat als je een ontwikkelingsstoornis hebt, dan heb je die.
‘Daar kun jij niks aan doen.’

Leo knikt.
Er hadden vorig jaar verhalen over hem in de krant gestaan, over de aanrander van het Noorderplantsoen in Groningen.
Want die is hij.
In september en oktober werden in het plantsoen joggende vrouwen, steeds op vrijdagochtend, lastiggevallen.
Ze werden plotseling vastgegrepen en dan betast en beknepen.
Daar bleef het bij, maar de impact was er niet minder om.

Leo had tegen de politie gezegd dat hij het een keer of vijf had gedaan.
Justitie houdt het op drie keer, gelijk het aantal aangiftes.
Leo vertelt dat nadat het was gebeurd, hij kwaad was op zichzelf.
En dat hij op het moment zelf net zo bang was als misschien wel die vrouwen.
Dan vroeg hij zich af: waar ben ik nou mee bezig?

Gedragsdeskundigen hadden hem bestudeerd en concludeerden dat bij Leo sprake is van frotteurisme.
Daar hadden de rechters ook nog nooit van gehoord, maar Wikipedia had hen iets wijzer gemaakt.
Een frotteurist raakt seksueel opgewonden door lichamelijk contact met onbekenden.
Even aanraken is al voldoende.
’t Schijnt op popfestivals veel voor te komen, aldus Wikipedia.

De rechters: ‘Als je die neiging niet kunt onderdrukken, dan is er dus iets aan de hand. Want het is niet normaal.’
De officier van justitie: ‘Dit moet in de toekomst worden voorkomen.’

Dat wil Leo ook.
Hij ervaart, zegt zijn advocaat, een zware lijdensdruk.
De advocaat zegt dat Leo nu 89 dagen vastzit en dat hij eind januari terecht kan voor een intakegesprek voor behandeling.
Dat het nu dus qua straf mooi genoeg is geweest.
De officier van justitie wil hem nog een maand vasthouden en eist daarom tien maanden celstraf waarvan zes voorwaardelijk.

De rechters zeggen dat ze er over zullen nadenken.

Zo zenuwachtig Leo de rechtszaal was binnengekomen, zo rustig is Kees (21).
Kees wordt verdacht van het in bezit hebben van kinderporno en dat is ook zo, zegt hij.
Hij was gaan zoeken en verzamelen.
Niet goed, daar niet van, maar hij had er toen hij begon niet bij stilgestaan.

Hij maakte op zijn laptop filmpjes voor de zangclub en toen deed de laptop het niet meer.
Hij bracht het apparaat naar de winkel en daar ontdekte de reparateur tussen 19.000 bestanden op de harde schijf de ranzigheid (213 foto’s en 88 films).
De reparateur belde de politie, want dat zijn afspraken, en de politie nam de laptop in beslag.
Negen maanden later werd Kees gearresteerd.

Alsof het een sollicitatiegesprek betreft, vertelt Kees de rechters dat hij op een moment wel besefte dat wat hij deed niet goed was.
Dat die kinderen, in zijn geval jongens van een jaar of tien, twaalf, op ernstige wijze zijn misbruikt om die trieste foto’s en films te kunnen maken.

Rechters: ‘Maar u ging er ondanks dat besef wel gewoon mee door.’
Kees: ‘Het besef ebde ook wel weer eens weg.’

De rechters hadden in het strafdossier gelezen dat Kees, die rechten studeert, een stoornis heeft op het autistische spectrum en een intelligente jongeman is met ambitieuze dromen voor de toekomst.
Rechters: ‘Maar waarom speelt u dan zo met uw toekomst? U kunt diploma’s halen bij de vleet, maar met een aantekening op uw strafblad is het voorbij.’

Kees begrijpt dat.
Hij is in behandeling.

De officier van justitie zegt dat ze bij wijze van uitzondering geen gevangenisstraf zal eisen, maar een taakstraf van 200 uur met vier voorwaardelijke maanden cel als stok achter de deur.
Ook dat begrijpt Kees: ‘Want ik heb gedaan, kan natuurlijk niet.’

De advocaat van Kees: ‘Gelukkig kennen we geen minimumstraffen. Nog niet tenminste.’

Voor Kees stond Herman terecht.
Herman (40) had, eerst in het park en later thuis, een keer of tien orale seks gehad met een 12-jarige plaatsgenoot.
De eerste keer had hij het initiatief genomen, maar daarna was de jongen voor een tientje per keer blijven komen.
Herman: ‘En ik zei geen nee.’
Zijn verhaal stond de afgelopen week in alle kranten en op alle nieuwssites.

Herman is onderzocht in het Pieter Baancentrum en daar zijn geen stoornissen vastgesteld.
Ook geen pedofilie.
Er was wel een alcoholverslaving, in combinatie met een leeg bestaan.
Wat er is gebeurd, hebben de gedragswetenschappers van het PBC niet kunnen verklaren.
Hij heeft altijd vriendinnen gehad van zijn eigen leeftijd.

De officier van justitie vindt een gevangenisstraf van een jaar netto gepast.
De rechtbank veroordeelde hem drie dagen later al tot tien maanden wat betekende dat hij donderdag naar (een) huis mocht.
Herman heeft bijna twaalf maanden in voorarrest gezeten.

Tussen alle bedrijven door zei de officier van justitie dat het aanbod aan zedenzaken momenteel zo groot is dat de zedenpolitie het werk (opnieuw) nauwelijks tot niet aankan.

Soms wil je er niet aan denken.

Rob Zijlstra

.

strafbare feiten:  artikel 246 (Leo) – artikel 240b/1 (Herman) – artikel 245 (Kees)

extra: parafilie (frotteurisme) – Brits onderzoek

.

UPDATE – 28 januari 2011 – vervroegde uitspraak
Inzake Herman
HET VONNIS

 

UPDATE – 31 januari 2011 – uitspraak
Kees krijgt een lagere straf: een taakstraf van 240 uur waarvan de helft voorwaardelijk.

UPDATE – 3 februari 2011 – uitspraak
Leo is conform de eis veroordeeld tot 10 maanden celstraf waarvan 6 voorwaardelijk.
HET VONNIS

.

.

Ranzige rommel

De 28-jarige verdachte heeft een keurig pak aangetrokken.
Hij zegt niet ja als hem wordt gevraagd of hij in Veendam woont.
Hij zegt: ‘Dat is correct.’
Op nummer 10?
Correct.

De verdachte heet zeg maar Andre en hij zegt dat hij nogal chaotisch is en ook slordig en naïef.
Dat hij nooit zijn kamer opruimt en dat als hij een werkstuk voor school moet maken, hij dat altijd vlak voor de deadline inlevert.
De rechters halen de schouders op.
Een van hen merkt op: ‘Nou en? Zo ben ik rechter geworden.’

Andre vertelt dat het klopt, dat hij naaktfoto’s van Jenny op het internet heeft gezet.
Hij vindt dat schokkend.
Hij had het ook niet bewust gedaan.
Het is gebeurd, omdat hij nogal chaotisch en slordig is en ook naïef.
Bovendien dacht Andre dat ze al 18 jaar was.

Dat was niet zo.
Jenny had bij de politie aangifte gedaan.
Iemand heeft blote foto’s van mij op het internet geplaatst, vertelde ze.
Jenny zei ook dat ze denkt dat Andre dat heeft gedaan.

Ze had Andre leren kennen op Partypeeps (ook internet).
Ze hadden gechat en toen had hij gevraagd of ze ook foto’s had.
Foto’s van zichzelf.
En met zichzelf.
In ruil voor beltegoed had ze dat toen gedaan.
Aan de politie vertelt ze: ‘Ik wou het niet, maar ik deed het toch. Hij lokte mij een beetje uit de tent.’
Jenny wist dat Andre (toen) 26 jaar was.
En zij 16.
Maar dat wist Andre weer niet.
Zegt hij.

Jenny stuurt de foto’s via haar telefoon.
Het zijn foto’s van een 16-jarige die in de rechtszaal doorgaan voor kinderporno.
Omdat kinderen niet op zo’n manier op foto’s horen te staan.

Andre had de foto’s dankbaar ontvangen en op de harde schrijf van zijn laptop opgeslagen.
In allerlei mapjes.

Nu wil het geval dat Andre pornoverslaafd is.
Dat was hij geworden nadat hij was afgekickt van zijn gokverslaving.
Als pornoverslaafde bezocht hij graag pornosites.
Zo was hij een trouwe klant op een Russische site waar hij precies vond wat hij zocht.
Nu zijn Russen niet gek.
Je kunt alleen porno van hun site downloaden als je ook iets upload.
Kwestie van geven en nemen.

En zo floepte op een avond het mapje met de foto’s van Jenny naar Rusland.
16 Year old Dutch stond er bij en zo verscheen Jenny als jong pornomeisje op die site.

Eigenlijk per ongeluk dus, zegt Andre.

De rechters: ‘U moet hier vandaag terechtstaan. En dus heeft u voor de rechters een mooi pak aangetrokken. Daar bedoelen wij niets mee, maar het is ons wel opgevallen. En dan vertelt u dat u een beetje een onhandige student bent, en dat het eigenlijk per ongeluk is gegaan. Maar is dat nou wel zo? Hoe eerlijk bent u?

Na de aangifte wordt Andre in zijn woning aangehouden.
De laptop wordt in beslag genomen en onderzocht.
Het is direct raak.
Op de harde schijf worden meer dan 2000 pornografische foto’s met kinderen aangetroffen.
De rechters: ‘De meest ranzige rommel. Een baby van vijf maanden met een penis van een volwassene in de mond. Daar hebben we het hier over.’

Andre werpt tegen dat er ook wel positieve rommel tussen zat.

De officier van justitie doet de kinderporno-riedel.
Dat mannen als Andre een uiterst kwalijke markt in stand houden, dat die kinderen op de foto’s op zeer ernstige wijze zijn misbruikt en dat dat wel echte kinderen zijn die misschien wel de rest van hun leven getekend zijn.
Dat er vroeger nog wel eens werkstraffen voor dit soort zaken werden geëist, maar dat die tijd voorbij is, dat alleen een gevangenisstraf passend is.

Andre had als straf nog gedacht aan een geldboete, maar de officier van justitie eist 15 maanden celstraf eisen, waarvan 5 voorwaardelijk. En ook dat de harde schijf van zijn laptop moet worden onttrokken aan het verkeer.

Andre vertelt in zijn laatste woord dat dat laatste al is gebeurd.
Hij had zijn laptop teruggekregen, maar toen hij de boel wilde opstarten, gebeurde er niets.
Heel Windows weg.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 25 oktober 2010 – uitspraak
Andre is wegens het in bezit hebben, het vervaardigen en het verspreiden van kinderporno veroordeeld tot een gevangenisstraf van 10 maanden waarvan 5 voorwaardelijk.


Lompe onhandigheid

Tegen de politie had Aaldrik gezegd dat ‘het fenomeen vrouw’ voor hem nog altijd een mysterie is.
Omdat hij nooit getrouwd is geweest.

Aaldrik is 73 jaar.
Vroeger was hij handelaar in landbouwwerktuigen.
Nu drinkt hij te veel, maar dat alleen in het weekeinde.
Hij doet dat om het geratel uit zijn hoofd te halen.
In zijn hoofd rijgen de dingen die hij niet goed heeft gedaan in zijn leven zich vaak als een gek aaneen.
Maar als hij dan een paar borrels neemt, wordt het rustig daarboven.
En dan kan hij ook denken aan de dingen die sinds 1936 wel goed zijn gegaan.

In maart 2009 ging het niet goed.
Toen kreeg hij in zijn woning in Hoogezand de politie op bezoek.
Zijn e-mailadres was opgedoken in een Braziliaans onderzoek naar kinderporno.
De computer werd in beslag genomen en onderzocht.
Het resultaat: 209 pornofilms met kinderen met wie het misschien nooit meer goed komt.

Aaldrik: ‘Ik had direct alles moeten verwijderen. Ik zocht naar porno met ouderen. Naar omaporno, wat past bij mijn leeftijd. Maar ik kreeg porno met kinderen.’
Aaldrik maakte gebruik van uitwisselingsprogramma’s als Limewire.
Zegt: ‘Ik kon niet bepalen wat ik kreeg. Het was ook zoveel, dat ik aan opruimen niet toekwam.’

Volgens de politie verspreidde hij ook films, maar dat ontkent Aaldrik.
‘Ik downloadde, maar uploadde niet.’

Hij was baby’s tegengekomen, jawel.
En meisjes van tien die moesten huilen als grote mannen het met hen deden.
Aaldrik: ‘Heel heftig. Ik dacht, dat moet geregisseerd zijn, zoiets kan nooit echt zijn. Het was heel onlogisch.’

Aaldrik zegt dat hij het verwerpelijk vindt.
Maar tijdens de zitting geeft hij toe dat het zoeken naar porno ook spannend was.
Dat het dan net als vissen is.
Rechters: Vissen?’
Aaldrik: ‘Ja. Dan weet je ook nooit wat er onder het dobbertje zit.’

De officier van justitie zegt dat er bij justitie richtlijnen bestaan voor het vaststellen van strafeisen.
Volgens de richtlijnen zou Aaldrik in aanmerking komen voor twee jaar gevangenisstraf.
Ze zegt dat ze dat niet zal eisen, ook gezien de leeftijd van Aaldrik.
Maar een taakstraf zit er wat de officier betreft ook niet in, daar zijn de filmbeelden te heftig voor.
Beelden bovendien die hij via het programma Limewire ook toegankelijk heeft gemaakt voor anderen.
Ze eist ‘alles afwegende’ een gevangenisstraf van een jaar waarvan vier maanden voorwaardelijk.
Dat is acht maanden zitten.

Advocaat Hans Klopstra verzoekt de rechtbank Aaldrik met al zijn jaren niet naar de gevangenis te sturen.
Hij zegt dat Aaldrik misschien wat kil en berekenend overkomt, maar dat dat meer lompe onhandigheid is.
En dat Aaldrik niet afgestraft moet worden op zijn wijze van communiceren.
Klopstra verzoekt de rechtbank de geëiste gevangenisstraf om te zetten in een taakstraf.

Hij verdedigt de verdachte, niet diens daden.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 30 augustus 2010 – uitspraak
Aaldrik zou naar de gevangenis moeten, gezien de ernst van zijn misdaad, maar een taakstraf is gezien zijn leeftijd een betere straf, zo heeft de rechtbank geoordeeld. Daarbij wordt aangetekend dat de rechters niet de overtuiging hebben dat Aaldrik inziet dat het downloaden van kinderporno niet kan. De man moet zich dan ook laten begeleiden door de reclassering.  Doet hij dat niet, dan hangt hem zes maanden celstraf boven het hoofd die hij nu voorwaardelijk kreeg opgelegd.

De Paus

Man wordt gesnapt met kinderpornografische foto’s en films.
De ranzige rotzooi – 1100 stuks, u wilt het niet weten – staat op de harde schijf van een computer op zijn werk.
Van die computer maken meer mensen op dat werk gebruik.
De politie neemt de computer in beslag.
Via inloginformatie weet de politie de kinderpornoman te achterhalen.

Oh, wat een domme man is dit.

Hij neemt een collega in vertrouwen.
Hij vertelt het thuis (niet best).
Hij gaat (moet) in therapie.

Op die ene collega na weten ze op dat werk – een scholengemeenschap, hoger onderwijs – van niets (ook niet best).

De ontdekking was in 2006.
Begin 2007 ligt de zaak voor nader onderzoek bij de politie in Groningen
De politie vergeet het dossier (het zijn er ook zo veel) .

In 2009 ontdekt de politie dat ze het vergeten zijn.
De politie maakt er alsnog werk van.
Met als gevolg dat deze domme man maandagochtend, drie jaar na dato, hopeloos tegenover zijn rechters van de meervoudige strafkamer van de rechtbank van Groningen zit.

Daar zegt de docent dat hij slechts zocht naar blote afbeeldingen van meisje en jonge vrouwen van tussen de 16 en de 25 jaar.
Die vindt hij mooi. (nee, nu niet meer, zegt hij verongelijkt)
Zegt dat hij zoekende ook zip-bestanden binnenhaalde met de verboden ranzigheid die kinderporno moet heten.
Dat hij de akelige beelden met kinderen, een paar keer bekeek en dan weggooide.
Maar dat hij niet wist dat er op de computer een prullenbak zit, waar alles wat je wegklikt in terechtkomt.
Zoals propjes papier die je in de prullenbak gooit, ook niet heus weg zijn.
Wist de man niet.

De rechters: ‘Wij dachten altijd dat iemand die docent is, wel iets in de bovenkamer heeft zitten.’
De domste man zegt dat hij het nu wel weet.

Wat ook een rare, grote school.
Politie komt, neemt schoolcomputer in beslag in verband met een misdrijf, maar school weet van niets.
Het zal je onderwijsinstelling maar wezen.

De domme docentenman jammert dat als zijn school hier achter komt, dat dat zal uitlopen op een drama, een drama voor hem en zijn gezin.
Hij murmelt dat hij drie jaar lang deze dag van vandaag heeft gevreesd.
Omdat hij in die drie onzekere jaren misschien wel ergens heeft gelezen dat kinderpornomannen in de rechtszaal keihard worden aangepakt.
Dat je daar met de billen bloot gaat.

Na afloop van de zitting kreunen en steunen wij in de perskamer.
Moeten we nou met deze zaak?
Alle relevante feiten publiceren betekent dat we vrijwel zeker het drama veroorzaken waar de domme man al lang zo bang voor is.
Dat man baan kwijtraakt.

Ik overleg met mijn hoofdredactie.
Hoofdredactie besluit na beraad dat we zullen publiceren dat de man docent is.
En meer niet, niet waar.
Ik kan daar ongemakkelijk mee leven.

In de perskamer maakt een collega een grapje.
Hij zegt dat het ook vreselijk pijn doet wanneer je de tape waarmee de kinderen waren vastgebonden – zodat ze konden worden verkracht – weer lostrekt.
We moesten daar beiden niet om lachen.

We zeiden verdrietig: die domme mannen die zich verlekkeren aan kinderporno, die domme mannen lezen onze stukjes die we al zo vaak schreven, kennelijk niet.
Die mannen denken, als ik word gesnapt, dan ga ik een beetje janken en dom zitten doen in de rechtszaal en dan loopt het misschien, los van straf, wel af met een sisser.

De officier van justitie zegt dat de vervolging van deze domme man veel te lang op zich heeft laten wachten.
En dat hij – justitie – verantwoordelijk is voor fouten die de politie maakt.
Dat hij daarom, omdat het te lang heeft geduurd, geen echte gevangenisstraf zal eisen.
De officier van justitie eist daarom vier voorwaardelijke maanden celstraf.
Meer niet.

Beste kinderpornomannen, waar u ook bent en wat u nu ook doet.
Wilt u er onmiddellijk mee kappen.
Wilt u zich nu realiseren dat als u wordt gesnapt – kans is groot – dat u met de billen bloot gaat in de rechtszaal en daar buiten.
En dat u uw voorspelbare drama dus zelf over u afroept.
Dat het dus echt niet leuk is om op uw beeldscherm te zien hoe met ducktape vastgebonden kinderen worden verkracht door grote mannen als u zelf al bent.
Nee, ook niet als het kinderen uit landen van ver zijn.

Bedenk dat u ons, wij rechtbankverslaggevers die u kennelijk meer vreest dan uw rechters, vreselijk boos maakt, omdat u met uw gejank en naïef gedoe ons wilt dwingen roomser dan de paus te zijn.
Nou, dat zijn we mooi niet.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 12 april 2010 – uitspraak
De eis van de officier van justitie doet onvoldoende recht, vinden de rechters. Recht doet de maximale werkstraf van 240 uur.  Maar omdat de zaak te lang bij de politie heeft gelegen,  is een korting op z’n plaats. Het vonnis: 180 uur werkstraf en vier maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.  De onderwijsinstelling waar de man in dienst is, heeft hem naar aanleiding van de strafzaak geschorst en wil hem ontslaan.

HET VONNIS

Kindermagneet

Ik kan er niks aan doen, maar de verdachte heeft een vriendelijke uitstraling.
Hij lijkt nogal op Max van den Berg.
Verder zijn er geen (lees: geen) overeenkomsten.
’t Is alleen dat u er even een beeld bij heeft.

Maxwell (52) is een jaar of tien geleden als een Roman Polanski zijn geboorteland Engeland ontvlucht omdat ze hem daar verdenken van gerotzooi met een meisje.
Dat was in 1991.

Als vluchteling werkte hij gewoon en verdiende als duiker in de offshore-industrie over heel de wereld goed geld.
Geld dat hij ook weer gul uitgaf.

Als Maxwell niet werkte, woonde hij in Groningen.
Daar wachtte hij dan op een volgende klus.

In Groningen had hij ook Engelse vrienden.
Een van hen is pedofiel en werd vorig jaar onderwerp van politieonderzoek. Er werden telefoons afgeluisterd en zo werd ook Maxwell een verdachte.
Het onderzoek werd ‘opgeschaald’ en kreeg een heuse naam: onderzoek Flamingo.
Zo kwam van het een het ander.

Het andere was bijvoorbeeld dat Maxwell het 6-jarige zoontje van vrienden van hem had misbruikt. Die vrienden wonen in Nieuw-Zeeland. De vrienden hadden de vliegreis betaald, zo leuk vonden ze het dat ‘uncle Max’ eens op bezoek kwam.

De familie in Nieuw-Zeeland volgt nu therapie.
Wat er was gebeurd noemen ze verbijsterend, niet in de laatste plaats omdat de kinderen stapelgek waren op Maxwell.
Hij had hen overladen met cadeautjes.

Hij is een kindermagneet, klonk het in de rechtszaal.

Maxwell ontkende dat niet, maar maakte van een olifant een mug.
Die ouders wisten toch dat hij altijd naakt sliep? Iedereen ging daar nogal vrij met elkaar om. Bovendien zaten geen sloten op de deuren. En ook op de boorplatforms in zee, waar hij met al die mannen werkte, was het de gewoonste zaak van de wereld bloot rond te lopen.

Ja, hij had ook foto’s gemaakt van dat kind.
En een filmpje bij het zwembad.
Maar dat kwam meer omdat hij toen toevallig een camera in zijn hand had.

De rechters: ‘Kom nou toch. U bent niet een man die op het achterhoofd is gevallen. U doet zich naïever voor dan u bent.’
Maxwell zegt dat het meer een ‘moment of stupidity‘ was.
Rechters: ‘Is dat zo? Of zit er aan u een gevaarlijke kant?

Maxwell zegt: ‘Ik trek nu eenmaal kinderen aan.’
Rechters: ‘En af.’

Bij de politie had Maxwell na zijn aanhouding gezegd nu wel klaar te zijn met seks en kinderen.
De Engelsman had gezegd: ‘Doe mij voortaan maar een kopje thee.’

Tijdens een huiszoeking trof de politie drie laptops aan en twee externe harde schijven.
Een quick scan resulteerde in 44.500 foto’s met kinderporno.

Het gaat om de meest ranzige afbeeldingen.
Bedenk iets heel ranzigs en vermenigvuldig dat een paar keer.
Dan heeft u ook hier even beeld bij.

Maxwell ontkent ook dit niet.
Hij zegt dat hij soft-erotische foto’s verzamelde in verband met zijn hobby.
Houtsnijden.
En als hij die foto’s van jonge modellen dan van het internet afhaalde, kwam er automatisch ook wel eens wat ander spul mee.
Komt bij, vervolgt hij, dat er veel mensen bij hem over de vloeren kwamen.
Hij noemt militairen en rockmuzikanten.
Zegt: ‘Die hadden allemaal toegang tot mijn computers.’

Hij bedoelt maar.
Hij had de foto’s gezien.
Walgelijk ja.
Nee, hij wist niet dat het er zo veel waren.

Ter verdediging voert hij nog aan dat toen hij voor het eerst in Nederland kwam, je in de winkels hier gewoon seksboekjes met porno kon kopen.
Rechters: ‘Dat mag zo wezen. Maar in Nederland zetten we geen kinderen in de blote kont voor de camera.’

Engeland heeft om de uitlevering gevraagd in verband met die meisjeskwestie uit 1991. De officier van justitie zegt dat het daarom geen enkele zin heeft om een deels voorwaardelijke gevangenisstraf te eisen.
Of reclasseringstoezicht, zoals de reclassering heeft geadviseerd.
Hij zegt dat als Maxwell zijn straf hier heeft uitgezeten, hij dan zal worden overgebracht naar Engeland.

De eis: drie jaar gevangenisstraf.

Rob Zijlstra

>> zie ook: operatie Flamingo

UPDATE – 25 januari 2010 – uitspraak

De rechtbank heeft Maxwell conform de eis veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf. Zorgelijk is, aldus de rechtbank, dat hij niet inziet dat het in bezit hebben van de foto’s strafbaar is.


Schaak

In Eindhoven woonde een man die werd veroordeeld wegens ontucht.
Hij heeft zijn straf uitgezeten, maar mag niet naar huis terugkeren.
Sowieso willen zijn buurtgenoten dat niet.
Maar het mag nu ook niet van de burgemeester.

De pedofiel heeft een stadsverbod gekregen. Zoiets gebeurde nooit eerder.

Burgemeesters kunnen dat doen als zij bang zijn dat de openbare orde verstoord dreigt te raken.
In Eindhoven zijn voor zo’n daadkrachtig besluit de handen op elkaar gegaan.
Collega-burgemeesters zijn vast minder happy, want nu kan bij hen van alles gaan dreigen.

Een zedendelinquent de stad uitzetten, is stoer doen op kosten van de buren, stond in de krant.

Ik moest aan burgemeesters in Groningen denken.
In Groningen wemelt het van de zedendelinquenten.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank in Groningen veroordeelde de afgelopen vijf jaar negentig mannen wegens ontucht met kinderen.
Daarnaast werden nog eens vijftig mannen veroordeeld omdat ze kinderporno in bezit hadden.

Kinderpornomannen zitten vaak op het randje van pedofilie.

Opgeteld zijn er dus 140 veroordeelde mannen in Groningen waar buren liever niet naast willen wonen.
Ik hou het bij en zie dat van die 140 mannen er op dit moment eentje in de gevangenis zit.
De rest woont al weer naast u.
Zo is er ook een kans dat u naast Vincent woont.
Donderdagochtend was hij niet thuis, want hij zat in zittingszaal 14.

Vincent vertelt daar een sneu verhaal.
Hij heeft flashbacks en zwarte gaten rond zijn veertiende, vijftiende jaar.
Toen zijn er mogelijk dingen gebeurd.
Ook zijn vrouw heeft narigheid in haar jeugd moeten meemaken.
Mede daardoor gingen ze scheiden, waarna Vincent een nieuwe relatie kreeg.

Met haar kon hij goed praten.
Zij had ook een computer met internet.
Vincent had tot dan niets met computers met internet.
Maar als Hanneke naar haar werk ging, kroop hij achter het beeldscherm, als een ontdekkingsreiziger in een voor hem nieuwe wereld.

Al snel ontdekte hij porno en niet heel veel later een foto van een meisje.
Die had hij walgelijk gevonden.
Zo walgelijk dat hij zich depressief had gemeld bij de RIAGG. Daar zeiden ze dat hij alles maar moest opschrijven.

Dat deed Vincent niet. Hij raakte, vertelt hij aan de rechters, gefascineerd door uitdrukkingen op de gezichten van die kinderen.
Gezichtjes vol pijn, want voor een kind is het absoluut geen pretje te worden verkracht. Maar de beelden pasten in zijn flashbacks.

De fascinatie verdween na een tijdje, maar maakte plaats voor iets nieuws: Vincent raakt verslaafd aan het downloaden van kinderporno. Het ging hem, zegt hij, toen niet meer om de porno, maar om het verzamelen ervan.

Zegt: ‘Als ik een foto vond die ik nog niet had, dan voelde dat als het winnen van de jackpot. Dat gaf een enorme kick.’

Begin dit jaar nam de politie, na een tip van Interpol Oostenrijk, zijn computers in beslag.
Op de harde schijven stonden 3.519 filmfragmenten en 59.000 foto’s.
Met de grootst mogelijke bagger, zegt de officier van justitie.

Hij zegt: ‘Kinderporno klinkt nogal anoniem. Maar we hebben het feitelijk over films en foto’s waarop is te zien hoe kinderen van vijf, zes jaar anaal worden gepenetreerd, hoe mannen zich laten pijpen door baby’s. Dat is kinderporno.’

De rechter knikken.
Ze weten het, zij hebben de bagger al zo vaak moeten zien.

Vincent: ‘Ik ben zo ontzettend dom geweest.’
Rechters: ‘Heeft u nou nooit gedacht, waar ben ik in godsnaam mee bezig?’
Vincent: ‘Ik zag me zelf niet als dader.’
Rechters, bars: ‘Nee, het gaat ook niet om u, maar om die kinderen, wat die hebben moeten doorstaan.’
Vincent: ‘Walgelijk.’
Rechters: ‘U kunt nu wel zeggen dat u spijt heeft, maar u bent acht jaar bezig geweest.’

Vincent vertelt dat hij in therapie is, en dat hij binnenkort doorstroomt naar het download-groepje. Dat kan helpen bij het vinden van de oorzaken van zijn verslaving.

Vincent verzekert dat hij het nu niet meer doet.
Nadat de computers in beslag waren genomen, leerde hij zichzelf schaken.
Zegt: ‘Ik heb een schaakcomputer gekocht.’

De officier van justitie besluit tot de harde toon.
Zegt dat in deze zaal al veel mannen hebben gezeten vanwege kinderporno. Nooit zeggen die mannen dat ze er op geilen. Nee, ze doen het altijd voor de kick, voor het opslaan en het heeft ook vaak te maken met iets van vroeger. En altijd mannen, zucht de officier, met blanco strafbladen en banen.

Kijkend naar Vincent: ‘Maar voor wie zoveel download en dat jaren achtereen doet, is het lust. De rest: smoesjes. Daarom kan hier een werkstraf niet volstaan. En ook geen elektronisch huisarrest, zoals de reclassering adviseert.’
Richting de rechters: ‘Ik eis één jaar gevangenisstraf waarvan vier maanden voorwaardelijk.’

Vincent staat schaak.

Als hij even later het gerechtsgebouw verlaat, zie ik hoe hij richting de binnenstad loopt, met de telefoon aan het oor.
Het telefoontje lijkt niet te worden beantwoord.
Misschien is Hanneke even boodschappen halen of met de hond een blokje om.
Dan moet hij het haar straks vertellen.

Dat hij misschien acht maanden naar de gevangenis moet.
Nee, dan kan hij niet aanwezig zijn bij de geboorte van hun kind.
Arme zwangere Hanneke.
Een deel van zijn verzameling was op een computer thuis, maar van haar werk aangetroffen.
Daardoor was zij ook even verdacht en per direct ontslagen.

En hoe moet het dan met zijn nog geen maand geleden geopende bedrijfje?
Kan wel weer dicht.
En met zijn opleiding tot webdesigner?
De papieren had hij net in huis.

De advocaat vraagt of ik zorgvuldig wil omgaan met gegevens die hem kunnen identificeren.

Ik zeg dat ik dat zal doen.
Want als de burgemeesters dit horen…

Rob Zijlstra

UPDATE – 22 oktober 2009 – uitspraak
Vincent moet de bak in. Niet zo lang de officier van justitie het had gewild, maar drie maanden. Daarnaast zijn drie maanden voorwaardelijk opgelegd. Volgens de rechtbank is een lagere straf passend omdat Vincent in therapie is gegaan en omdat hij niet voor de foto’s heeft betaald.

De ict’er

Mannen die worden gesnapt, maar niet begrepen, met kinderporno, geven het meestal wel toe in de rechtszaal, zij het schoorvoetend.
Dat ze zo’n nare verzameling (digitale) foto’s aanlegden, uit nieuwsgierigheid.
En ook omdat het wel een beetje spannend was.
Niet omdat ze er opgewonden van raakten – nee hoor, dat nooit – maar omdat ze iets deden dat niet mocht.

Kinderpornomannen zijn nogal eens saaie mannen met vergelijkbare levens.
Als ze thuiskomen van hun drukke stresswerk, gaan ze eten om zich daarna te verstoppen achter hun beeldscherm.
Het zijn vaak verveelmannen.

Don niet.
Don wist ook dondersgoed wat kinderporno was.
Na een computervirus op zijn ambtenarenwerk zat heel het spul er plotseling vol mee. Hij was daar erg van geschrokken, zo erg dat het hem had aangegrepen.
Hij zegt: ‘Het was schokkend.’

Toen zijn zoontje werd geboren, was er nog weinig aan de hand.
Maar toen kreeg hij een dochter en de angst ging regeren.
Hij dacht: ‘Ik moet haar beschermen.’

Het werd een obsessie.

Als een ridder op het witte paard – zo zegt hij het – trok Don ten strijde. In mijn eentje, zegt hij tegen de rechters, wilde ik de kinderporno op het internet te lijf.
Als ict’er beschikte hij ook over wapens, dacht hij.
‘Dat dat een onzinnige gedachte was, zie ik nu ook wel in. Maar toen niet. Ik dacht, ik ga online infiltreren in die wereld.’

Don zocht op verschillende sites contact met kinderen. Die probeerde hij te verleiden. En als ze dan zouden ingaan op zijn seksueel getinte voorstellen, dan zou hij hen waarschuwen. Dat was het idee.

Hij chatte met Jessica.
Of hij tegen een geringe vergoeding naaktfoto’s van haar mocht maken en zo.
Jessica chatte er lustig op terug.
Dacht Don.
In werkelijkheid chatte hij met een moeder van een kind.
Toen die moeder genoeg wist, deed ze aangifte bij de politie die de computer van Don wist te traceren. Op een ministerie waar Don als jong en talentvol manager was gedetacheerd.
Tijdens de huiszoeking trof de politie op een Kingston usb-stick en op zijn Asus laptop de kinderranzigheid aan.

Don: ‘Ik was volledig de weg kwijt, ergens ben ik het spoor bijster geraakt.’
Hij zegt dat de internetcontacten nooit hebben geleid tot een echt contact. Zo ver zou hij het, hoewel verdwaald, nooit hebben laten komen.

De officier van justitie wekt niet de indruk dat zij van mening is met de kampioen smoezen te maken te hebben. De officier wekt de indruk dat ze Don wel een beetje gelooft. Ze zegt dat het heel belangrijk is dat Don nadat de politie had ingegrepen in therapie is gegaan. En dat hij ter zitting de indruk wekt heel erg gemotiveerd te zijn.

De rechters zijn nog wel wat wantrouwend.
Ze vragen: ‘Houdt u ons en misschien u zelf ook wel, niet voor de gek?
Don: ‘Ik ben geen pedofiel met smoesjes.’
Rechters: ‘U deed van alles, maar uiteindelijk heeft u nooit iemand gewaarschuwd wat toch wel de bedoeling was.’
Don: ‘Dat is zo.’

Op de tribune zit zijn gescheiden vrouw en ook zijn ouders.
Er is weer contact.
De bedoeling is dat het weer goed komt, dat het gezin (qua samenstelling) wordt hersteld.
Dat wil zij ook.
Heel belangrijk, zegt de officier.

Zijn werk kan ook gewoon doorgaan, want op zijn werk weten ze niks van zijn misdaad.

De officier vervolgt: ‘Dat Don heeft geprobeerd een minderjarige te bewegen tot ontuchtige handelingen, kan ik niet bewijzen. Want het was immers een moeder, niet een minderjarige, met wie hij chatte. Vrijspraak op dit punt. Het bezit kinderporno, zij het niet van het ergste soort, acht ik wel bewezen.’

De eis: een werkstraf van 180 uur en twee maanden voorwaardelijke celstraf en toezicht door de reclassering. Opdat de therapie wordt voortgezet.

De advocaat geeft Don aan het einde van de zitting een schouderklopje, ten teken dat hij het goed heeft gedaan. Dat hij alles goed heeft verwoord, misschien wel zoals ze het vooraf hadden doorgesproken.
De advocaat: ‘Wij zijn het helemaal eens met de eis.’

Don zegt in zijn laatste woord dat hij hoopt nooit weer in een obsessie te geraken. Het internet, op wat praktische zaken na, laat hij wat het is.
Geen chats meer, hyves of wat dan ook.
Zegt: ‘En dat is een hele opluchting.’

Rob Zijlstra

UPDATE – 21 september 2009 – uitspraak
De rechtbank vonnist conform de eis: een werkstraf van 180 uur en twee maanden voorwaardelijke celstraf met een proeftijd van twee jaar. Don zal tevreden zijn nu hij zijn werk kan voortzetten en er geen haan zal kraaien.

Jongens

Als een jonge jongen die voor het eerst in een volgepakt voetbalstadion komt.
Zo kijkt Gerhardus in zittingszaal 14 om zich heen.
Vol verwondering en een tikkeltje gespannen, in afwachting van de dingen die komen gaan.

Als de rechters hem even later vragen of hij Gerhardus is, geboren op 25 juli 1936 in Groningen, wordt hij emotioneel.
Zegt na een tijdje dat hij het heel moeilijk vindt om er over te praten.
Na een tijdje stil, zegt hij zacht: ‘Ik ben verwisseld.’

De bode brengt een glaasje water.

Anton is wel Anton, zegt Anton.
Monter: ‘Geboren op 13 oktober 1952.’
Maar dan gaat het ook bij hem mis.
Tranen, happend naar adem.
Zegt dat hij door de paters ernstig is misbruikt toen hij nog een jonge jongen was.

Toen hij 18 jaar was, had hij Gerhardus ontmoet.
Gerhardus werd zijn werkgever en zo gingen ze samenwonen. Anton zegt dat hij altijd, zo lang Gerhardus leeft, voor hem zal zorgen. Als ze naar de gevangenis moeten, dan moet dat, maar dan zal de scheiding de grootste straf zijn.

Anton vertelt dat hij filmofiel is.
En homofiel.
Nee, geen pedofiel.
Ja, jongentjes vindt hij leuk, zoals een hetrofiel meisjes van 16, 17 jaar leuk kan vinden. Daar is niks mis mee, aan leuk vinden.

Gerhardus zoekt in het vroegere Sovjetunie naar familie.
Van computers heeft hij geen verstand, maar de beurspagina’s op de site van de Telegraaf weet hij te vinden. Wat hij vooral weten wil is wat Stalin met de joodse kinderen heeft gedaan.

In zijn beleving beschikt Gerhardus over privévliegtuigen, bezit hij kastelen in Frankrijk en aandelen in de grootste concerns. Als zijn advocaat dit aan de rechtbank vertelt, knikt Gerhardus, beetje achterover geleund, de handen op de buik, instemmend.
Zo is het.

Anton zegt dat het downloaden een kwestie moet zijn geweest van een blackout.
De politie had een doos vol foto’s gevonden en op de computer en gebrande schijfjes nog eens 5.000 fotobestanden en 300 filmpjes.
Allemaal kinderporno.

Gerhardus zegt dat hij Anton vaak heeft gewaarschuwd, had gezegd dat hij die rommel weg moest gooien.
Dat had Anton niet gedaan.
Hij was daarentegen kinderporno gaan verzamelen.
Hij had ook links van kinderpornosites per mail naar willekeurige Duitsers gestuurd.

Zegt: ‘Om hen uit lokken.’
Rechters: ‘Uit te lokken?’
Anton: ‘Kijken wat er gebeurde. Ik voelde mij een rechercheur. Ik wilde het materiaal uiteindelijk aan de politie geven. Daarom had ik het op schijfjes gebrand.’

Ze hadden de politie al een keer gebeld.
Anton had op Russische websites foto’s gevonden met daarop blote kinderen bij hen uit de buurt. Foto’s ook van jongens bij sport- en recreatiecentrum Kardinge.
De buurtagent was gekomen en die had gezegd dat ze d’r maar niets mee moesten doen. De buurtagent had wel een paar jongens herkend, maar ze hadden nooit weer iets van de politie gehoord.
Ja, tot die inval.

De zitting gaat ook over Jaap en Kees.
Jonge jongens van eerst 15, 16 jaar, later al 18, 19.
Anton ontkent seksuele handelingen.
Bij de politie had hij dat een beetje toegegeven, maar nu hij tegenover de rechters zit, zegt hij dat de politie hem onder grote druk had gezet.
‘Ik heb ze alleen over de bol geaaid.’

Gerhardus beaamt dat: ‘Ik hield Anton scherp in de gaten.’

De officier van justitie zet fel in.
De agenda van Gerhardus stond bol van de aantekeningen. Hij observeerde jongens die hij dan later benaderde. Als een prooi. Hij jaagde op jongens uit kwetsbare milieus, op jongens met alleen nog maar een moeder met financiële problemen.

En die jongens kregen dan cadeaus, speelgoed en later dure kleding. Of een scooter. Contant geld. En dat allemaal vanuit het principe: voor wat, hoort wat.

De officier van justitie zegt dat Gerhardus een harde en koude man is.
En dat Anton misbruik maakte van zijn positie als chef op het werk.
Dat die jongens bij hen over de vloer ook de kinderen waren van moedervrouwen die onder hem werkten.

De advocaten zeggen dat het allemaal anders is.
Dat Gerhardus als jongentje van acht jaar vanuit Auschwitz naar Groningen was gekomen en het nu als zijn plicht ziet te overleven.
Om zijn leven door te komen, gebruikt hij fantasie.
Doet alsof hij bulkt van het geld.
Wat niet zo is.

De advocaten zeggen dat het wel aparte mannen zijn, maar dat dat natuurlijk niets bewijst.
En dat de jongens er graag over de vloer kwamen.
Voor het geld.
Kees, zegt de advocaat, werd door zijn moeder wel vaker uitgeleend aan alleenstaande heren.
En dat Jaap een boom van een vent is, die nu dient bij de commando’s.

Misschien is er een keer seks geweest, zegt de andere advocaat, maar dat kwam dan omdat Jaap zichzelf aanbood en Anton de verleiding niet kon weerstaan.

De advocaten zeggen dat de jonge jongens chanteerden. Dat Gerhardus de wintersportvakantie moest betalen en later ook de skikleding.
Dat Jaap later 4.000 euro wilde hebben, voor rijlessen en een scooter.
En toen ze hoorden dat Gerhardus en Anton hun huis met winst hadden verkocht, eisten ze 50.000 euro.
Toen ze dat niet kregen, deden ze aangifte.
Gerhardus: ‘Ze hebben ons besodemieterd.’

De officier van justitie eist 24 maanden celstraf waarvan zes voorwaardelijk tegen Anton.
Gerhardus hoort vijftien maanden (vijf voorwaardelijk) eisen.
En hij moet omdat hij bulkt van het geld 25.000 euro storten in een waarborgfonds voor slachtoffers.

Rob Zijlstra

UPDATE – 25 juni 2009 – uitspraken
Liep justitie te hard van stapel? Of heeft de rechtbank het niet goed begrepen? Anton is veroordeeld tot 228 dagen cel waarvan 180 voorwaardelijk. Dat betekent dat hij is bestraft met de tijd die hij al in voorarrest heeft gezeten. Daarnaast moet hij 240 uur werken. Gerhardus moet alleen maar werken, ook 240 uur. HIj kreeg nog wel drie maanden celstraf, maar die geheel voorwaardelijk. En hij hoeft niks te betalen.

Leven

Auw.

In de krant stond maandagochtend dat econoom Jan Pen was overleden.
En dat was niet zo, want de man meldde zich per telefoon om te vertellen dat hij springlevend was. De fout is, naar ik begreep, ergens in Den Haag gemaakt en belandde afgelopen weekeinde op Teletekst. En omdat wij journalisten elkaar graag overschrijven, elkaar blind vertrouwen en daarom de check voor ’t gemak achterwege laten, ging het overal fout.

Ook mijn krant, Dagblad van het Noorden, kleunde mis.
Zoiets doet hartstikke zeer.
Ik hoorde dat een lid van de hoofdredactie maandagmiddag een bezoek heeft gebracht aan de econoom met de excuses en misschien ook met bloemen en een doos vol sigaren en een gratis abonnement voor de rest van zijn leven.
Ik weet niet zeker of het zo is gegaan.

Op 16 september stond in de krant dat een werknemer van een school in Leek op non-actief is gesteld omdat er vermoedelijk kinderporno is aangetroffen op zijn computer. De man is niet meer welkom op de school, zegt de directeur en de politie meldt in het bericht dat er nog geen aanhoudingen zijn verricht. Nog niet.

Op 11 oktober meldt de krant dat het onderzoek ten einde loopt, dat de laptop voorlopig onderwerp van onderzoek blijft en dat de politie nog niemand wenst te arresteren.

Drie dagen later, op 14 oktober, bericht de krant dat er inderdaad kinderporno op de laptop van een 45-jarige onderwijsassistent is gevonden, dat tegen hem proces-verbaal is opgemaakt en dat de man niet vastzit.

Kinderporno op school. Het was even landelijk nieuws tot en met Teletekst aan toe. De Pers berichtte zelfs dat een medewerker van de school op school en op een schoolcomputer naar kinderporno keek. Verkeerd overgeschreven.

Maandagmiddag stond de man terecht.
Justitie had hem een taakstraf aangeboden, maar die wil hij niet.
Hij wil geen strafblad, maar een eerlijk proces om zijn onschuld aan te tonen.

Het wordt een zitting vol venijn.
In zijn laatste woord zegt hij dat hij nog altijd ontdaan is, onthutst en ontsteld over alles.
Dat zijn oude werkgever had beloofd niets voorbarigs naar buiten te brengen en dat toch deed. Zonder precies te weten van het hoe en het wat.
Ook de politie had hem beloofd niets te zullen melden.
Hadden ze toch gedaan.
En zo was hij in de krant en op de radio en de televisie afgeschilderd als een crimineel.
Onderuit gehaald.
Zegt: ‘Ik vind dat zeer bezwaarlijk.’

De ontdekking moet hilarisch zijn geweest.
Er is een introductie van de nieuwe brugklassers in de bossen van Appelscha.
De onderwijsassistent heeft zijn laptop meegenomen met muziek voor de disco ’s avonds. Nadat hij de boel heeft geïnstalleerd en even een boodschapje gaat doen, doen vier oudere leerlingen wat niet mag: ze gaan een beetje laptoppen.
En ontdekken tussen de vette muziek bij toeval twee smerige filmpjes.

Ze melden dit aan een docente die de directie inlicht waarna de assistent eerst op non-actief wordt gesteld en daarna ontslagen. Bij de politie wordt aangifte gedaan.

De politie treft op de laptop 147.350 fotobestanden aan.
En meer dan 1600 filmbestanden.
Op een in beslag genomen dvd staan nog eens 1216 filmbestanden.

Het aantal kinderpornobestanden: vier (4).
Die twee filmpjes en nog twee foto’s.
Dat is dus niet veel.
Niet veel is wel net zo strafbaar als heel veel.

Toen Albert bij de directie moest komen, wist hij niet waarom.
Misschien, dacht hij, heeft het te maken met het vertrek van een collega. Misschien zouden ze hem extra uren aanbieden of zoiets.
Dat het bezoekje zijn leven zou doen instorten, had hij nooit verwacht.

Hij had de dvd van een oud leerling gekregen. Die had vier jaar geleden op een disco op school muziek ‘gedraaid’ en dat was bijzonder goed aangeslagen. Zal ik, had de oud dj-leerling toen gevraagd, die muziek op een dvd voor je branden?
Het was niet zijn muzieksmaak, maar het leek Albert een mooi idee.

Twee jaar geleden deed hij een nare ontdekking. Tussen de ruim 400 muziekbestanden zaten twee foute filmpjes. Hij had geprobeerd de ranzigheid weg te gooien, maar dat was niet gelukt. De computer crashte. Hij leverde het apparaat in bij de ict-afdeling van de school en gooide de dvd in een kast.
En daar lag dat vergeten onding, tot kort voor de introductie te Appelscha van nieuwe brugklassers.
Iemand vroeg, neemt u die vette muziek van toen ook weer mee?
Albert beloofde het.
En zo was het gegaan.

Hij wist ook een manier om de dj-leerling van toen te achterhalen.
Niet onbelangrijk, want deze jongeman zou de vier film- en fotobestanden best op die dvd kunnen hebben gezet.
Voor de gein, de rottigheid, per ongeluk of zomaar of nog anders.
Maar de school wil er niet aan meewerken.
En heel gek genoeg justitie en politie ook niet.
Dat laatste is opmerkelijk, want het zou Albert kunnen ontlasten.

Dat leerlingen Albert een kunstje hebben geflikt zou kunnen, maar aanwijzingen zijn er niet voor, zegt de officier van justitie. Het verwijt dat zij maakt is dat de onderwijsassistent meer zijn best had moeten doen om de rommel te verwijderen. ‘Hij zag kinderporno en deed vervolgens te weinig.’

Albert hoort tot zijn ongenoegen opnieuw een werkstraf eisen van dertig uur.

Na het pleidooi van de advocaat is er verwarring over de dvd. De porno was op de dvd aangetroffen, terwijl in het dossier staat dat er een cd-rom in beslag is genomen. Ook is er verwarring over het merk van de besmette laptop.

De officier van justitie zegt verrast te zijn door het pleidooi (dat hoor je zelden) en verzoekt de rechtbank de strafzaak dan maar aan te houden voor nader onderzoek. De rechters voelen daar niets voor en doen over twee weken uitspraak.

Ik heb in het kinderporno-genre niet eerder een strafzaak meegemaakt waarin de verdachte tot en met de laatste minuut van de zitting geloofwaardig onschuldig zegt te zijn.
Ik kan mij haast niet voorstellen dat Albert wordt veroordeeld.

Wel dat hij wordt vrijgesproken.

En dan mag hij van ons de pers net als Jan Pen verder leven.
Ik denk niet dat wij hem dat persoonlijk zullen vertellen.
Dat we zullen zeggen: ‘Sorry Albert, sorry van je baan. Kijk hier een sigaar uit eigen doos. Weet je, we leven nog en dat is toch ook mooi?’
Ik weet zeker dat het niet zo zal gaan.

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 8 juni 2009 – uitspraak

Albert is toch veroordeeld: tot een voorwaardelijke werkstraf van 30 uur. Dat is niet zo veel, maar toch een veroordeling.  Ik weet (nu) niet waarom, ik ga het vonnis opvragen.

Ontspanning

Soms lijkt het wel of mannen die terecht moeten staan omdat ze kinderporno op de harde schijven van hun computers hebben staan, onderlinge afspraken hebben gemaakt. En dat tijdens het downloaden gratis instructies worden meegezonden over hoe te handelen in het geval van een rechtszaak.

Bent u dom, wees dan uzelf.
Bent u niet dom, doe u dan zo dom als mogelijk voor.

Hendrik is geen domme man. Hij studeerde aan de Groninger universiteit en ronde in 2001 zijn doctoraalscriptie af. Hij weet veel over zaken uit het verleden. De rechters hadden dit ook geconstateerd.
Ze zeiden: ‘U bent een redelijk slimme man.’

Maar drs. Hendrik hield zich aan de instructies.
En dus deed hij zich dommer voor dan hij is op de universiteit.

Hij wist dat het niet mocht, want hij las – Hendrik is een dertiger – ook wel eens een krant. Daarin had hij artikelen gelezen over mannen en kinderporno. Dat zoiets strafbaar is. Dat je als downloader een kinderpornonetwerk mede in stand houdt.
Maar, zo zegt hij, ik had niet verwacht dat de impact zo groot zou zijn.

Rechters: ‘Dacht u dan nooit, ik ben ook een van die mannen?’
Hendrik: ‘Nee, ik was me daar toen niet van bewust.’

Hendrik is ook actief in de politiek, achter de schermen, dat wel.
Bij de politie had hij verklaard dat hij al zijn functies had neergelegd. Om zo een schandaal te voorkomen.
Als de rechters vragen of hij tot die wijsheid was gekomen na de inval in zijn woning, weigert hij daarop antwoord te geven.
Hendrik: ‘Is dat belangrijk?’
Rechters: ‘Het is een vraag.’

Voor iemand die van alles te verliezen heeft, oogt hij opmerkelijk rustig.
Zo zou hij heel graag met zijn studieverleden in het onderwijs willen.
Zegt dat hij zich beseft dat zoiets met een strafblad met daarop kinderporno wel eens ‘een stukje lastiger’ kan worden.

Hendrik heeft ook niks verteld, niks aan zijn partner bijvoorbeeld. En ook niet aan zijn twee beste vrienden. En al helemaal niet op zijn werk of aan de partij die hem recent nog vannietswetend in het zonnetje had gezet.

Rechters: ‘Bang voor negatieve reacties?’
Hendrik: ‘Ja.’
Rechters: ‘Ze zouden u ook tot steun kunnen zijn.’
Hendrik: ‘Zou kunnen.’

Het was in Italië begonnen. Een daar actieve organisatie tegen de kinderpornomaffia had Interpol getipt over een dubieus forum op het internet. Interpol registreerde de ip-adressen van computers waarmee bestanden werden gedownload.
Zoiets kan.
De informatie die dat opleverde werd gerangschikt naar land en zo kreeg het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) de echte adressen van mogelijke kinderpornomannen. Op 11 juni vorig jaar deed de politie in de woning van Hendrik een inval.
Een laptop, een computer in de berging en een oude elders in de woning werden in beslag genomen. De oude was ‘heet’: 6.880 foto’s en 74 films, opgeslagen in een mapje met de naam ‘ontspanning’.

Shit uit Oost-Europa, meende ik de rechters nog te horen zeggen.

Een half jaar na de inval had Hendrik op het politiebureau moeten komen. Daar had hij toegegeven dat de mooiste plaatjes hem wel hadden bevredigd.
Plaatjes met nare penetraties, kinderverkrachtingen, sloeg hij over.
Het was, denkt hij, door de stress gekomen en door de spanningen ook op het werk.

Rechters: ‘Kinderporno als uitlaatklep.’
Hendrik: ‘Zoiets ja.’
Ze kijken hem raar aan. Vragen: ‘Wat voor spanningen waren het dat u dit soort ontspanning zocht?
Hendrik: ‘Ik voelde mij niet prettig.’

De rechters zeggen dat als hij het nou een keertje had gedaan, dat ze het dan misschien nog zouden kunnen begrijpen. Een keertje. Maar zo vaak en zo lang? Sinds 2004?
Ze zeggen (alvast): ‘Wij geloven d’r niks van.’

Na de inval was Hendrik plots genezen. De stress en spanningen die het politiebezoek met zich meebrachten en het grote geheim dat hij sindsdien met zich meezeult, hadden zo zegt Hendrik desgevraagd, ook niet tot nieuwe behoeftes geleid. Na vijf jaar ranzigheid was het in één keer over en uit.
Rechters: ‘Een cold turkey.’
Hendrik: ‘Ja, en ik zal het ook nooit weer doen.’

Na ruim een uur zijn de rechters klaar met Hendrik.
De officier van justitie mag.

Zegt dat kinderporno een speerpunt is van ons beleid, van ons justitie. Omdat achter die foto’s een wereld schuilgaat vol niet te beschrijven kwaad. En dat hij, de officier, er moeite mee heeft als Hendrik zegt dat hij ontspanning zocht in kinderporno.

Hendrik had ook gelezen, zei hij toen de rechters daar naar vroegen, dat er werkstraffen worden opgelegd voor zoiets. En dat hij bereid is daar aan mee te werken. Omdat een gevangenisstraf een enorme impact zal hebben, met grote consequenties, misschien wel niet te overzien.
Ook gezien zijn werk, zijn twee beste vrienden, zijn partner die allemaal van niets weten.
Met een werkstraf zou het allemaal nog mee kunnen vallen met de grote impact.

De officier van justitie zegt dat hij, alles overwegende, mild zal zijn. Dat hij gezien de meest recente richtlijnen van justitie uitkomt op 24 tot 30 maanden. Maar dat dat gezien alles te veel is. Passend: twaalf maanden gevangenisstraf waarvan zes voorwaardelijk.

Rob Zijlstra
.

NAWOORD
Op de redactie van de krant is vanavond over bovenstaande zaak overleg gevoerd.
Is dit verhaal zoals tijdens een openbare rechtszaak kon worden opgetekend, ook een nieuwsbericht waard voor op de voorpagina, bijvoorbeeld?
Dit vanwege de politieke activiteiten van de verdachte man.

Uitgangspunt op (van) de krant is om in dit soort kwesties terughoudend te zijn. Wij zijn niet bedoeld om iemand middels publiciteit nog eens extra te straffen.
De vraag die is gesteld: is het politieke werk van Hendrik relevant?
Zo ja, dan is het feit dat er kinderporno op zijn computer is aangetroffen, nieuws.
Met naam en toenaam, want dat is dan (ook) de consequentie.

Wij zeiden uiteindelijk van niet.
Wij zeiden: Hij is geen politicus in de zin van volksvertegenwoordiger en vervult ook geen publieke functie.
Hij draagt geen verantwoordelijkheid.
Hij is niet gekozen.
Hij is dus in eerste instantie een gewone man die verdacht wordt van een misdrijf. En gewone mannen verdacht van een misdrijf, staan doorgaans niet met naam en toenaam op de voorpagina.
Niet als terughoudendheid het uitgangspunt is.

Geen nieuws vooralsnog, maar wel een verhaal.

 

UPDATE – 28 mei 2009 – uitspraak

Hendrik kan misschien weer lachen: geen gevangenisstraf met allen gevolgen, maar de maximale taakstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijke celstraf  als stok achter de deur.

Uit beeld

tegen-kinderporno

 

Het kan ook als volgt gaan.

 

Op 26 augustus 2005 – dat is bijna vier jaar geleden – bezoekt Wim een Duitse website van misschien wel bedenkelijk allooi. Dat laatste vermoedt Duitse politie die gedurende een tijdje alle ip-adressen van bezoekers laat registreren. Die adressen zijn van computers en die computers zijn van mensen.

 

De Duitse bevindingen worden (ook) naar Nederland gestuurd en zo komt de Groninger regiopolitie uiteindelijk bij Wim in Groningen terecht.

Uiteindelijk, want pas op 23 januari 2007 doet de politie een inval in zijn woning.

Dat is ongeveer anderhalf jaar na dat digitale bezoekje aan die loli-dorki-website.

 

De inval levert op wat de Duitse politie al had gedacht: kinderporno op de computer van Wim. Twee harde schijven, zeven diskettes en een serie videobanden worden in beslaggenomen. In januari 2008, een jaar na de inval, wordt Wim door de politie gehoord.

 

Sommige zaken hebben kennelijk even tijd nodig.

 

Wim geeft het toe: hij downloadde heel veel. Zipbestanden met vooral muziek.

Maar rotzooi gooide hij weg.

Ja, hij had wel naar de pornofoto’s met kinderen gekeken.

Stukje nieuwsgierigheid. Je leest er over en hoort er van.

Maar na een tijdje had hij gedacht, jongen, waar in godsnaam ben jij mee bezig? Hij had toen zijn computer eens flink opgeruimd.

Dat was eind 2006.

Dat de politie twee, drie maanden later tijdens de inval toch nog kinderporno vond, had hem verrast. Kennelijk was er iets blijven staan.

 

Zo verklaarde Wim in april vorig jaar in zittingszaal 14 tegen de rechters.

Kinderporno, zei hij, wekte zijn weerzin op en nul-komma-nul lust.

 

Ja, ja, zei de officier van justitie die dit vaker hoort. ‘Dat kijken van u heeft al met al wel een tijdje geduurd. Waarom bleef u zo lang nieuwsgierig?

Wim: ‘Stukje spanning. Omdat het niet mag.’

 

De politie-inval in januari 2007 zet het leven van Wim op de kop. Zijn werk is zijn leven, maar als zijn werkgever hier achter komt, is het gedaan met het werk, zo weet hij. Komt bij dat Wim dan wel niet in de schijnwerpers werkt, maar wel vlak daar achter.

De schande.

 

De officier van justitie eist een werkstraf van 90 uur en vijf maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.

Op het werk wordt hij, met de vut in zicht, geschorst.

Zijn wereld stort in.

Aan het einde van de zitting is Wim een gebroken man.

Met dichtgeknepen keel piept hij dat zijn zoon nog van niets weet. En dat hij nu naar zijn zoon gaat.

Om het te vertellen.

 

Voor de rechtbank lijkt de zaak een kat in het bakkie.

Er is kinderporno aangetroffen en Wim heeft dat ook wel toegegeven.

Hij heeft erkend dat hij die rommel in zijn bezit heeft gehad.

En dat is zo strafbaar als het maar kan.

 

Maar dan is er een advocaat, Mathieu van Linde. En die weet de boel nog wel eens in de war te schoppen. Ook nu.

Want Van Linde zegt dat het niet kan, dat wat er is gebeurd en dat Wim daarom moet worden vrijgesproken.

Daar moest de rechtbank over nadenken en in plaats van twee weken na de zitting uitspraak te doen, houdt de rechtbank de kwestie aan om nader te worden geïnformeerd.

 

Toen de Duitse politie in 2005 in de smiezen kreeg dat er iets niet deugde met dat gedownload op lorki-dorki, werd een list bedacht.

Het linkje bleef staan, maar de kinderporno daarachter werd verwijderd.

Het ip-adres van de computer van bezoeker Wim werd wel geregistreerd.

Met de inval in zijn woning, anderhalf jaar later, als uiteindelijk gevolg.

 

Het moet in dit land niet gekker worden, had de advocaat geroepen. Een inval in een woning mag alleen dan als er sprake is van een redelijk vermoeden van schuld.

Zonder dat redelijk vermoeden moeten politie en justitie de burger met rust laten.

 

In dit geval heeft Wim iets gedownload nadat de kinderporno achter dat linkje was verwijderd. En zoiets kan nooit een redelijk vermoeden van schuld opleveren. En dus had de politie nooit een inval mogen doen bij Wim.

Nu ze dat ten onrechte wel hebben gedaan, is de in beslag genomen kinderporno – het bewijs – onrechtmatig verkregen.

 

En onrechtmatig bewijs mag niet tellen, moet worden uitgesloten.

En als de kinderporno in deze zaak wordt uitgesloten, blijft er niets over.

En moet Wim worden vrijgesproken.

Dat Wim wel zelf heeft verklaard dat hij kinderporno in bezit had, mag zo zijn, het is onvoldoende voor een veroordeling.

 

De officier had nog tegengeworpen dat misschien dan niet de link verdacht was, maar dan toch wel de site. En daarmee hadden we dus wel een vermoeden. Komt bij dat het bezit wel is te bewijzen. Dus.

De advocaat: ‘Flauwekul.’

 

In juni dit jaar zou de rechtbank, na nader te zijn ingelicht, uitspraak doen, maar weer komen de rechters er niet uit. Vorige maand zat Wim daarom voor de vierde keer weggedoken in het verdachtenbankje, ondertussen ruim drie jaar ouder.

De advocaat roept nogmaals flauwekul.

 

Wim vertelt dat het hem naar omstandigheden goed gaat. Dat hij, 63 jaar, zijn levensbaan door dit alles is kwijtgeraakt, maar dat de onzekerheid die hem nu al zo lang boven het hoofd hangt, misschien wel net zo erg is. Zijn schorsing is door zijn werkgever omgezet in een sobere vertrekregeling.

Op die manier raakte Wim in goed overleg uit beeld.

 

Maandag hakte de rechtbank uiteindelijk de knoop door: flauwekul.

Het bewijs, zegt de rechtbank met de advocaat, is onrechtmatig verkregen en daarom moet het gevonden kinderpornomateriaal worden uitgesloten.

Vrijspraak voor Wim.

 

Er zijn mooiere manieren een arbeidzaam leven te beëindigen.

 

© Rob Zijlstra